ตอนที่ 82 – ระทึกกลางลิฟต์
เวลานี้ เซียวหยางยังคงหลับฝันหวาน ไม่รู้เลยว่าในหัวหลินฉีเยว่ได้แต่งเติมฉากละครไปไกลถึงไหนแล้ว ขณะเดินมาถึงหน้าห้องพัก
ถึงหน้าประตูห้อง หลินฉีเยว่ถอนหายใจยาว เตรียมใจให้พร้อมเต็มที่
แกร๊ก!
ประตูเปิดออก
หลินฉีเยว่กวาดตามองเข้าไปในห้อง แล้วเดินเข้าไปข้างใน
จากนั้น...
มุมปากเธอกระตุกเบา ๆ ถึงกับตั้งหลักไม่ทันในทันใด
สิ่งที่เห็นคือ เซียวหยางกำลังนอนอยู่บนเตียง ห่มผ้าคลุมไปครึ่งหัว
หลินฉีเยว่เงียบไปพักใหญ่ แล้วค่อย ๆ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เธอ...
เหมือนจะคิดมากไปหน่อยแล้ว...
“ไม่ใช่นะ ก็เพราะเป็นห่วงเซียวหยางต่างหากถึงได้คิดมาก!”
หลินฉีเยว่เม้มริมฝีปากแน่น ค่อย ๆ เดินย่องอย่างระมัดระวัง กลัวจะปลุกเซียวหยางให้ตื่น
เธอเดินออกจากห้องไป ตบหน้าอกเบา ๆ สีหน้าดูผ่อนคลายลง
“บ้าจริง ทำเอาฉันเป็นห่วงตั้งนาน เขากลับนอนสบายอยู่เนี่ยนะ!” หลินฉีเยว่บ่นพึมพำเบา ๆ
ครู่หนึ่งก็เปลี่ยนใจ เดินกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง ปิดประตูอย่างแผ่วเบา แล้วค่อย ๆ เดินกลับไปข้างเตียง
เซียวหยางนอนหายใจสม่ำเสมอ หลับสนิทไม่มีท่าทีว่าจะตื่น
หลินฉีเยว่มองเซียวหยางที่กำลังหลับสนิทอยู่ตรงหน้า แล้วนั่งลงข้างเตียง เท้าคางมองเขา
หล่อจัง...
ถ้าเพื่อน ๆ อย่างหลี่เสี่ยวเยี่ยนมาเห็นเข้าคงตกใจสุดขีด ที่เทพีเย็นชาของมหาลัย กลับกำลังนั่งจ้องผู้ชายด้วยสายตาคลั่งไคล้
หลินฉีเยว่ ผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็นดาวมหาลัย แถมยังเป็นสาวสวยเย็นชาในตำนาน ตอนนี้กลับทำหน้าเพ้อฝันจ้องผู้ชายคนหนึ่ง แถมที่สำคัญคือ...
น้ำลายยืด!
เอาจริง ๆ เซียวหยางหน้าตาดีอยู่แล้ว พอมีระบบช่วยเพิ่มค่าความหล่อเข้าไปอีก ก็ยิ่งดูดีแบบก้าวกระโดด
นอกจากนั้น พวกเม็ดยาเสริมร่างกายก็ยิ่งทำให้เขาดูสดใส มีพลังมากขึ้นกว่าเดิม
ตอนนี้เขาดูสะอาดสะอ้าน เรียบร้อย เป็นหนุ่มสดใสสมกับคำว่า “พระเอกแนวอบอุ่น”
หลินฉีเยว่จ้องไม่เบื่อ ริมฝีปากยังคงยิ้มน้อย ๆ
เธอเช็ดน้ำลายที่แทบจะไหลออกมา แล้วจู่ ๆ ก็ผุดความคิดกล้าบ้าบิ่นบางอย่างขึ้นมา…
ไม่ว่าจะผู้ชายหรือผู้หญิง สุดท้ายก็อยู่ในโลกที่ใช้หน้าตานำทางอยู่ดี
ผู้ชายชอบผู้หญิงสวย แล้วผู้หญิงจะไม่ชอบผู้ชายหล่อได้ยังไงล่ะ?
ใบหน้าหลินฉีเยว่เริ่มแดงก่ำลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหัวใจก็เริ่มซุกซน
เธอวิ่งไปอีกด้าน ถอดรองเท้า แล้ว...
มุดเข้าไปในผ้าห่มข้างเซียวหยาง!
“อุ่นจังเลย…”
วิ่งมาตลอดทาง ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเย็นจนชา พอได้เข้ามาในผ้าห่มก็อุ่นขึ้นเยอะ
เธอสูดดมเบา ๆ เหมือนอากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นของเซียวหยาง
เซียวหยางไม่รู้เลย ว่าหลินฉีเยว่กล้าถึงขนาดนี้ แอบมุดเข้ามาในผ้าห่มเขาแล้ว
เขายังคงนอนหลับอย่างสงบ ไม่รู้เลยว่ามีใครมาเพิ่มอีกคน
“นอนแป๊บเดียวแล้วจะไป ห้ามให้เซียวหยางรู้เด็ดขาด!” หลินฉีเยว่คิดในใจ พลางซุกหัวลงในผ้าห่ม
ดีที่เซียวหยางไม่ได้นอนเปลือย ยังใส่เสื้อยืดอยู่ นี่ก็เป็นเหตุผลหลักที่หลินฉีเยว่กล้าเข้ามานอนด้วยแบบนี้
เวลานี้ ดวงตาเธอกะพริบแป๊บ ๆ มองเซียวหยางที่หายใจสม่ำเสมอ พยายามหายใจให้ตรงจังหวะกับเขา
ไม่รู้ว่าความสนุกมันอยู่ตรงไหน แต่หน้าตาเธอกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
แล้วทันใดนั้นเอง เซียวหยางก็พลิกตัว
ไออุ่นที่ปล่อยออกมา กับลมหายใจของเขา เป่ามาที่หน้าหลินฉีเยว่ตรง ๆ
หลินฉีเยว่ตกใจสุดขีด สมองขาวโพลนไปหมด ใบหน้าเซียวหยางอยู่ห่างออกไปแค่คืบ แถมตอนนี้เขาหลับตา ส่วนเธอดันลืมตาอยู่
เธอรีบกลั้นหายใจแน่นิ่ง เหมือนกระต่ายน้อยที่ตกใจจนตัวแข็ง
อย่าตื่น!
อย่าตื่นเด็ดขาดนะ!
หลินฉีเยว่ค่อย ๆ ผ่อนจังหวะหายใจ พร่ำภาวนาในใจไม่หยุด
แต่ยิ่งเธอหายใจเบา หัวใจก็ยิ่งเต้นแรงไม่หยุด
เมื่อมองใบหน้าเซียวหยาง หัวใจเธอก็เต้นเร็วขึ้นอีก!
ทันใดนั้น แขนหนึ่งก็โอบลงมา
ดวงตาหลินฉีเยว่เบิกโพลง ใบหน้าแดงก่ำราวกับสุกไปทั้งแถบ
เซียวหยาง...
กอดเธอแล้ว!
ริมฝีปากเซียวหยางกระตุกขึ้นเล็กน้อย คล้ายจะยิ้มออกมา
และในวินาทีนั้น หัวใจของหลินฉีเยว่กลับสงบลงอย่างประหลาด
เธออดไม่ได้ที่จะเริ่มศึกษารายละเอียดบนใบหน้าเซียวหยาง
เรื่องหน้าตาอาจแล้วแต่รสนิยมใคร แต่คนหล่อมันมีมาตรฐานของมัน
หน้าตรงต้องมีสัดส่วนที่พอดี มองด้านข้างก็ต้องดูดี มีมิติ
และเซียวหยางก็แทบจะตรงทุกข้อ
เปลือกตาที่ปิดสนิท ขนตาที่สั่นไหวเบา ๆ ทั้งข้างในข้างนอก บอกได้คำเดียวว่า... หล่อ!
แล้วจู่ ๆ หลินฉีเยว่ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา…
ถ้าเซียวหยางแต่งหญิงจะเป็นยังไงนะ…
ในหัวเธอเริ่มใส่วิกให้เซียวหยาง...
ตั้งแต่ชุดโลลิจนถึงกี่เพ้ายุคคุณหนู ไปยันชุดผ้าโปร่งแนวจีนโบราณ…
เซียวหยางเองก็ไม่คงเคยคิดมาก่อน ว่าตัวเองจะมีชุดให้ใส่เยอะขนาดนี้
ส่วนหลินฉีเยว่ก็ดูเหมือนจะเปิดโหมดเกมแต่งตัวสุดฟินอยู่ในหัวเรียบร้อย…
“ต้องหาโอกาสให้เซียวหยางแต่งหญิงให้ได้!” หลินฉีเยว่ตาเป็นประกาย
“อา~ เซียวหยาง นายคือเจ้าชายในฝันทุกมิติของฉันเลย!” เธอถอนหายใจราวกับคลั่งรัก
หล่อ!
อบอุ่น!
สุภาพแบบหนุ่มมาดนุ่ม!
เด็ดขาด กล้าหาญ ต่อสู้เก่ง ปกป้องผู้หญิงได้ รู้สึกปลอดภัยสุด ๆ!
ป้ายคำชมผู้ชายเพอร์เฟ็กต์ทั้งหมดที่หลินฉีเยว่เคยคิดไว้ เธอเอามาแปะให้เซียวหยางหมดทุกใบแล้ว
บางทีเพราะผ้าห่มมันนุ่มเกินไป หรือเพราะเธอรู้สึกปลอดภัยเวลาอยู่ในนี้มากเกินไปก็ไม่รู้ หลินฉีเยว่เลยเริ่มง่วงนอน
แค่ครู่เดียว ดวงตาเธอก็ปิดลง...
เวลาเดินไปอย่างช้า ๆ
ในห้องตอนนี้ เหลือเพียงเสียงหายใจเบา ๆ ของคนสองคน
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน
เซียวหยางขยับตัวเบา ๆ แล้วอ้าปากหาว
“หมอนใบนี้โคตรสบายเลย…”
เขากอดหมอนที่พาดอยู่บนตัวแน่นขึ้น แล้วเผลอคลึงเบา ๆ…
อืม... นุ่มมือจริง ๆ
แต่แล้วทันใดนั้น เขาก็รู้สึกแปลก ๆ
มีลมหายใจเป่ารดหน้าเบา ๆ แถมมีกลิ่นหอมจาง ๆ ลอยมาแตะจมูก
เขารีบลืมตาขึ้นทันที
“เหวอ—”
คำสบถยังไม่ทันพุ่งออกมา ก็โดนเขากลืนกลับลงไปทันควัน
นี่มันฝันอยู่ใช่ไหม!?
บ้าบออะไรกันวะเนี่ย!!!
เซียวหยางรีบขยี้ตาแรง ๆ หวังให้ตัวเองตื่นขึ้นมา
แต่ทุกอย่างชัดเจนเกินจริงไปมาก กลิ่นหอม กล้ามเนื้อนุ่ม ๆ ที่กดอยู่บนหน้าอก ลมหายใจอ่อน ๆ ที่เป่ามาตรงหน้า ไม่มีอะไรเหมือนฝันเลย
เมื่อเห็นหลินฉีเยว่เกาะอยู่บนตัวราวกับปลาหมึกยักษ์ เซียวหยางก็รู้สึกว่าสมองว่างเปล่าทันที
“เดี๋ยวนะ… นี่มันโรงแรมนี่นา?”
“แล้วหลินฉีเยว่มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?”
“ฉันกับหลินฉีเยว่… จองห้องด้วยกันเหรอ?”
“หรือไม่ก็… ฉันข้ามเวลา? ข้ามมาวันหนึ่งที่แปลก ๆ ในอนาคต?”
ในหัวเซียวหยางเต็มไปด้วยคำถามนับไม่ถ้วน แต่ไม่มีคำตอบไหนที่อธิบายสถานการณ์นี้ได้เลย
เขากลืนน้ำลายเอื๊อก เริ่มรู้สึกว่าบางจุดในร่างกายเริ่มจะซน ๆ แล้ว
“จริง ๆ แล้ว…”
“หลินฉีเยว่ก็ไม่ได้เด็กขนาดนั้น…”
“หรือว่าเธอใช้เสริม…”
ในหัวเซียวหยางเริ่มเล่นภาพแปลก ๆ เอง
แต่เขาไม่กล้าทำอะไรเกินเลย เลยได้แต่จ้องหน้าเธออย่างเงียบ ๆ
ถ้าเธอตื่นขึ้นมา จะไม่ตายด้านเหรอฟะ!?
ไม่ใช่แค่ "อาจจะ" แต่ "แน่นอน" ว่าจะ!
เซียวหยางรีบหันหน้าหนี ปิดตาแน่น ทำเป็นไม่รู้อีโหน่อีเหน่
อืม!
ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ฉันยังนอนหลับอยู่!
เขานอนนิ่งไม่ไหวติง กอดหลินฉีเยว่ไว้เฉย ๆ
ก็เพราะไม่กล้าขยับตัวไงล่ะ! ขืนขยับแล้วเธอตื่นขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ!?
ตอนนี้เซียวหยางได้แต่แกล้งหลับต่อไป
หลินฉีเยว่ก็ยังนอนอยู่ท่าเดิม
แค่มีอยู่สิ่งเดียวที่เปลี่ยน...
ขาของเธอดันมาพาดขึ้นมาด้วยอีกหนึ่ง
เวลาผ่านไปอีก
เซียวหยางนอนนิ่งอย่างเดียวไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
แล้วจู่ ๆ ก็มีเสียงแว่วเข้ามาในหัวเขา
【ภารกิจ: คำขอพิเศษของหลินฉีเยว่】
【คำอธิบายภารกิจ: หลินฉีเยว่าอยากเห็นเซียวหยางแต่งหญิง】
【รางวัลภารกิจ: การ์ดโอกาสทางธุรกิจ*1】
【หมายเหตุ: สุ่มรับโอกาสทำเงินคุณภาพสูง】
...
แต่งหญิง!?
เชี่ยยย!
เซียวหยางสะดุ้งสุดตัว ถ้าไม่รู้ว่าอยู่ในสถานการณ์ไหน คงกระโดดผึงลุกขึ้นแล้ว
พระเจ้า!?
แต่งหญิง!?
หลินฉีเยว่าเธอคิดบ้าอะไรเนี่ย!?
ภารกิจแบบนี้ ใครมันคิดออกวะ!?
เซียวหยางอยากจะบ้าตาย แต่ด้วยสถานการณ์โคตรเขินขนาดนี้ ได้แต่กอดแน่นแกล้งหลับต่อไป…
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน หลินฉีเยว่เหมือนจะขยับขนตานิดหน่อย
แต่เซียวหยางไม่กล้าฟันธง ตอนนี้เขาได้แต่ประลองความอึดกับเธอ ใครตื่นก่อน คนนั้นตายก่อน!
แต่ในความเป็นจริง... หลินฉีเยว่ตื่นแล้ว
ตอนนี้เธอทั้งใจปั่นป่วนไปหมด
แต่เดิมเธอแค่จะมานอนดูหน้าเซียวหยางนิดเดียว แล้วรีบลุกออกไปก่อนเขาตื่น
แต่ใครจะไปรู้ว่า ผ้าห่มของเซียวหยางมันจะนุ่มขนาดนี้ อุ่นขนาดนี้ รู้สึกปลอดภัยขนาดนี้
เธอเลยเผลอหลับไปจริง ๆ
ที่สำคัญที่สุด...
เธอดันไปกอดเซียวหยางแน่นเหมือนปลาหมึกยักษ์แล้วด้วย!
จริง ๆ แล้วหลินฉีเยว่มีนิสัยติดตัวมาตั้งแต่เด็ก เวลาเข้านอนจะต้องกอดอะไรบางอย่างไว้ ถึงจะหลับสบาย ตั้งแต่ตุ๊กตาเด็ก ๆ ไปยันหมอนข้างนุ่ม ๆ
ตอนนี้เลยกลายเป็นว่า... เธอกำลังกอดเซียวหยางแน่น
“เซียวหยางตื่นหรือยังนะ?”
“หลินฉีเยว่จะยังไม่ลืมตาอีกเหรอ!?”
สองคนคิดไปคนละทาง ไม่มีใครกล้าขยับ
แต่สำหรับเซียวหยาง... มันทรมานเกินไปแล้ว
ใครจะไปทนได้ล่ะ กับผู้หญิงนอนกอดแน่นแถมซุกเต็มตัวแบบนี้?
โอเค ปกติอาจจะพออดทนได้
แต่สถานการณ์ตอนนี้ มันไม่ใช่แค่ "ธรรมดา"
มันคือบททดสอบขั้นสุดของจิตใจชายชาตรี!
แล้วจู่ ๆ...
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ
“โครกกก～”
ท้องหลินฉีเยว่ร้องซะแล้ว!
มุมปากเธอกระตุก
ตอนสำคัญขนาดนี้ ดันโดนท้องหักหลัง!?
…
ทั้งคู่ลืมตาพร้อมกัน
จ้องกันตาโต
ในห้องบัดนี้ เต็มไปด้วยบรรยากาศชวนเขินแบบสุด ๆ
หน้าแดงทั้งคู่ แต่ไม่มีใครขยับ ราวกับจะยังแกล้งหลับต่อไป
เซียวหยางยังคงโอบกอดหลินฉีเยว่
หลินฉีเยว่ก็ยังเกาะเซียวหยางแน่น
ขาทั้งคู่พาดกัน ตาจ้องกัน
เซียวหยางมองใบหน้าสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้า รับรู้ถึงลมหายใจและกลิ่นหอมอ่อน ๆ แล้วเผลอกอดแน่นขึ้นอีกนิดโดยไม่รู้ตัว...
หลินฉีเยว่หน้าร้อนผ่าว รู้สึกตัวจะละลาย
แล้วเหมือนทั้งสองคนจะค่อย ๆ ขยับหน้าเข้าไปใกล้กันเรื่อย ๆ...
ทว่า!
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก！”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นทันที
“ขอโทษนะครับ มีใครอยู่ในห้องไหมครับ?”
พริบตานั้น ทั้งสองกระเด้งออกจากกันทันที
เซียวหยางหันไปมองที่ประตูอย่างตกใจ ก่อนจะรีบก้มลงดูสภาพตัวเอง!
โชคดีที่ยังแต่งตัวเรียบร้อย...
แม้ว่าบางจุดยังจะ... ไม่ค่อยสงบนักก็ตาม
เขารีบเดินไปที่ประตู
“อยู่ครับ…”
“ขอบคุณค่ะ ตอนนี้เลยเวลาเช็คเอาท์มา 10 นาทีแล้ว ถ้าไม่ต่อเวลา รบกวนเก็บสัมภาระด้วยนะคะ…”
เซียวหยางถอนหายใจเฮือกใหญ่ รีบตอบ “โอเค ๆ ได้ครับ!”
เมื่อเสียงฝีเท้านอกประตูเงียบไป
เซียวหยางหันกลับมา เหลือบตามองหลินฉีเยว่ เธอเบือนหน้าหนี แต่ตรงใบหูแดงแจ๋ ทั้งคอก็แดงเป็นแถบ
เซียวหยางเผลอยิ้มออกมา
หลินฉีเยว่แลบลิ้นออกมานิด ๆ สีหน้าดูเหมือนจะแอบภูมิใจ
ที่จริงเซียวหยางเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงยิ้ม บางทีอาจเพราะ... ปลงแล้วก็ได้
ไม่รู้ทำไมผู้หญิงพวกนี้ถึงชอบมุดเข้าผ้าห่มคนอื่นนัก!
อย่างเจียงเหยียนก็ทำมาแล้ว แล้วหลินฉีเยว่ก็ทำตามอีก
ที่สำคัญคือ… เธอเข้ามาในห้องโรงแรมนี้ได้ยังไงกัน!?
เดี๋ยวนี้โรงแรมไม่มีระบบความปลอดภัยแล้วเหรอ?
“เอาล่ะ หิวแล้วล่ะสิ!” เซียวหยางถอนหายใจ เหลือบมองแสงแดดข้างนอก ประกอบกับที่พนักงานพูดเมื่อกี้ น่าจะเที่ยงกว่าแล้ว
หลินฉีเยว่พยักหน้าเบา ๆ ไม่พูดอะไร
แล้วก็เดินกระโดดโลดเต้นมาเกาะแขนเซียวหยาง พลางยิ้มหวาน
“เธอนี่นะ!”
เซียวหยางใช้นิ้วจิ้มหน้าผากเธอเบา ๆ
เธอหัวเราะอย่างเขินอาย ก้มหน้าลง หน้าแดงก่ำ
เซียวหยางไม่ได้นำของอะไรมาก จึงแทบไม่ต้องเก็บอะไร ทั้งคู่ก็ออกจากห้อง มุ่งหน้าสู่ลิฟต์…
“เดี๋ยว ๆๆ！” อยู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนขึ้น
เซียวหยางกดเปิดลิฟต์ไว้
เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมหญิงสาวต่างชาติที่ดูอ่อนวัยกว่า เขากำลังควงแขนเธอเข้ามาในลิฟต์
“ขอบใจมากนะพ่อหนุ่ม!”
ชายคนนั้นส่งยิ้มเป็นมิตร
เซียวหยางก็ยิ้มตอบ “ยินดีครับ!”
แต่ทันใดนั้น เซียวหยางก็สังเกตเห็นว่า หลินฉีเยว่กำลังแอบไปหลบอยู่ด้านหลังเขา…
“คาเธอลีน่า วันนี้ผมจะพาเธอไปเจอลูกสาวผมนะ”
“จริงเหรอ?” หญิงสาวชื่อคาเธอลีน่าตาเป็นประกาย
แต่ไม่นาน เธอก็ทำหน้าหม่นเล็กน้อย พูดด้วยสำเนียงต่างชาติอย่างเศร้า ๆ ว่า “แต่… ลูกสาวคุณจะยอมรับฉันไหม…”
“ยอมแน่นอน!”
“จริงเหรอ?” คาเธอลีน่ายิ้มตื่นเต้น
“ไม่ต้องห่วง ลูกสาวผมเรียบร้อยมาก เธอเรียนอยู่ที่โรงเรียนใกล้ ๆ นี้ พอดีช่วงนี้เที่ยง เราไปเจอเธอพร้อมกันเลยดีกว่า!” ชายคนนั้นพูดอย่างอารมณ์ดี
“อื้ม ๆ！” คาเธอลีน่าพยักหน้าเร็ว ๆ ก่อนขมวดคิ้วถามอีกว่า “แล้ว… ฉันควรเรียกลูกสาวคุณว่าอะไรดี?”
ชายคนนั้นคิดครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า “เธอชื่อหลินฉีเยว่ เรียกเธอว่าเสี่ยวเยว่ก็พอ!”
สิ้นเสียงนั้น
ในลิฟต์...
เซียวหยางยืนตัวแข็ง ใบหน้าเริ่มกระตุก...
อะไรฟะ!?
นี่มันบังเอิญเกินไปแล้วมั้ง!?
ตอนนี้ ผู้หญิงที่ชื่อหลินฉีเยว่ กำลังซ่อนตัวอยู่หลังเขา...
เซียวหยางในตอนนี้ถึงกับมึน
ถาม: อยู่ในลิฟต์กับผู้หญิง แล้วดันเจอพ่อของเธอ...
จะทำยังไงดี?
นี่มันคำถามวัดใจชัด ๆ!
ระทึกลิฟต์ของจริง!
เซียวหยางสูดหายใจแรง ๆ แล้วขยับหลินฉีเยว่ให้ขยับไปข้างในอีกหน่อย…
(จบตอน)