ตอนที่ 84 – บ้านพักถูกยึด

  หลังจากไปส่งหลินฉีเยว่กลับบ้าน เซียวหยางก็กลับมาที่หอพักของตัวเองอีกครั้ง

  จนกระทั่งช่วงบ่ายหลังมื้อกลางวัน ประกาศจากทางมหาลัยก็ถูกเผยแพร่ออกมา

  จดหมายประกาศโทษ ไม่เพียงมีประกาศออกอากาศช่วงพักกลางวัน ยังถูกแปะไว้บนกระดานประชาสัมพันธ์อีกด้วย

  “ไล่ออก!”

  “เชี่ย เซียวหยางโดนไล่ออก!”

  “ไม่จริงมั้ง...”

  เซียวหยางยังถือว่าเป็นคนมีชื่อเสียงในมหาลัย ไม่น้อยคนรู้จักเขา และก็รู้ด้วยว่าตอนนี้หลินฉีเยว่ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างกับเขา

  แม้ทุกคนจะพูดกันว่า เซียวหยางไอ้โจรหมาป่าชิงเมียคนอื่นไม่สมควรให้อภัย แต่จริง ๆ แล้ว เซียวหยางเป็นคนที่ขึ้นชื่อเรื่องนิสัยดีมาก คนอื่นแค่พูดขำ ๆ กันเท่านั้นแหละ

  เมื่อเห็นประกาศเข้า หลายคนถึงกับอึ้งไปเลย

  โดยเฉพาะสาว ๆ ยิ่งพากันเสียดายยกใหญ่

  ในคลิปเมื่อวาน เซียวหยางแสดงได้ดีเหลือเกิน สาว ๆ หลายคนถึงขั้นแอบโหลดคลิปเก็บไว้ แล้วตอนกลางคืนก็แอบดูในผ้าห่มด้วยรอยยิ้มหวาน

  ก็เขาไม่ได้แค่หล่อ แต่ความสามารถในการต่อสู้ยังหล่อเหลาอีกต่างหาก!

  ส่วนพวกผู้ชายบางคนถึงขั้นมองเซียวหยางเป็นแบบอย่างของความเท่เลยทีเดียว พอเห็นประกาศก็พากันเศร้า

  “บัดซบ! ผู้ชายที่แข็งแกร่งที่สุดของมหาลัยการเงิน กลับโดนไล่ออก!”

  “ถ้างั้น เท่ากับว่าเทพธิดาของมหาลัยเราโดนคนนอกมหาลัยจีบติดแล้วดิ!”

  “โว้ย!”

  “อยู่มหาลัยเดียวกันยังพอรับได้ แต่นี่กลายเป็นคนภายนอกมาจีบเทพธิดาของพวกเราเนี่ยนะ เชี่ยเอ๊ย…”

  ในหอพักของหลินฉีเยว่เองก็วุ่นวายไม่ต่างกัน

  แก๊งเพื่อนสาวต่างรีบเข้ามาถามไถ่เรื่องของเซียวหยางกันให้วุ่น

  “เยว่ๆ เซียวหยางเขาเป็นไงบ้างอ่ะ?”

  “ใช่ โรงเรียนทำเกินไปป่ะ อยู่ดี ๆ ไล่ออกเลยเนี่ยนะ!”

  “เมื่อเช้าเธอไปหาเขานี่นา เขาโอเคมั้ย เศร้าไหม?”

  “ต้องเศร้าอยู่แล้ว ใครจะไม่เศร้าบ้าง? เรียนจบปีสามแล้วนะ อีกนิดเดียวก็จะจบละ ดันมาโดนไล่ แถมวุฒิก็หยุดอยู่แค่ ม.ปลายอีก!”

  “เยว่ เธอไปอยู่กับเขาตั้งนาน แสดงว่าคงไปปลอบใจเขามาล่ะสิ เขาโอเคแล้วใช่ไหม?”

  พวกเพื่อนสาวพากันยิงคำถามรัว ๆ

  อาจจะเป็นเพราะเซียวหยางมีความเกี่ยวข้องกับหลินฉีเยว่ ทำให้สาว ๆ กลุ่มนี้เริ่มรู้สึกดีต่อเขามากขึ้นทุกวัน

  โดยเฉพาะหลังจากคลิปเมื่อวานกับเพลงของชิงเทียน ถ้าไม่ใช่เพราะหลินฉีเยว่เจิดจ้าเกินไป จนทุกคนรู้ดีว่าไม่มีหวัง ก็คงวิ่งไปหาห้องผู้ชายกันทุกวันแล้ว

  หลินฉีเยว่เม้มปากเบา ๆ

  ก็ไปปลอบใจจริง ๆ นั่นแหละ...

  แต่ใครจะรู้ล่ะ ว่าปลอบไปปลอบมา ดันปลอบไปถึงบนเตียงซะได้

  คิดถึงตรงนี้ หน้าของหลินฉีเยว่ก็แดงซ่านขึ้นมาในทันที ผ้าห่มของเซียวหยางนุ่มมากกก~ ถึงไม่ง่วงก็ยังหลับสบายเลยนะ!

  “อะไรเนี่ย เยว่ เธอหน้าแดงเป็นกาต้มน้ำเลยนะ!”

  “แล้วตอนนี้เซียวหยางเป็นยังไงบ้าง เขาคงแย่ใช่ไหม โดนไล่ออกแบบนี้จะทำยังไงต่อ ไปอยู่บ้านเหรอ?”

  “เขาไม่เป็นไรหรอก…”

  อาจเป็นเพราะเห็นว่าเซียวหยางยังดูสดใสดีในวันนี้ หลินฉีเยว่เลยยิ้มแย้มไปด้วย

  “ไม่เป็นไรบ้าอะไรล่ะ! เขาอาจจะแค่ฝืนยิ้มเพราะไม่อยากให้เธอเห็นว่าเขาเสียใจไง!” หลี่เสี่ยวเยี่ยนเสริม

  จริงเหรอ?

  หลินฉีเยว่ชะงักนิดหน่อย

  พอคิดถึงใบหน้าที่ยิ้มให้ตนเสมอของเซียวหยาง กับตอนที่เขาชอบลูบหัวเธอเบา ๆ ภาพในหัวก็พรั่งพรูขึ้นมาอีกครั้ง

  อาจจะใช่จริง ๆ ก็ได้…

  “ไม่เป็นไรหรอก เขาดูโอเคดี!” หลินฉีเยว่โบกมือน้อย ๆ

  ในใจก็แอบคิดไปอีกว่า

  “ฉันว่าสภาพเขาโอเคอะไรนั่นน่ะ ต้องแค่แกล้งทำเป็นไม่เป็นไรแน่นอน โดนไล่ออก วุฒิแค่ ม.ปลาย จะหางานได้ไงกัน!”

  “ถ้าเขาหางานไม่ได้ ฉันก็เลี้ยงเขาเองก็ได้!” หลินฉีเยว่พูดพลางเท้าคาง

  ???

  เพื่อนสาวมองเธอด้วยสายตาปริบ ๆ

  พูดไม่ออกเลยแฮะ…

  “รบกวนแล้วนะคะ!”

  “ลาก่อนค่ะ!”

  “โอ๊ย ชั้นเป็นห่วงแทบตาย สุดท้ายพวกเธอมาให้ชั้นกินอาหารหมาอีกแล้วเรอะ!”

  หลินฉีเยว่เห็นสีหน้าเพื่อน ๆ แล้วก็หัวเราะคิกคัก

  “ไม่รู้เงินจะพอไหม ถ้าไม่พอ...ค่อยไปขอพ่อเพิ่มอีกหน่อยละกัน…” หลินฉีเยว่แอบคิดในใจ

  ถ้าเสี่ยหลินรู้ว่าเงินค่าขนมที่ให้ลูกสาวไปดันถูกเก็บไว้เพื่อเลี้ยงผู้ชายล่ะก็… หัวใจคงกระอักเลือดแน่นอน

  ...

  ในขณะเดียวกัน เซียวหยางก็กำลังเก็บเสื้อผ้าข้าวของในหอพัก

  อยู่มาตั้งสามปี จะไม่ให้รู้สึกเสียดายก็แปลกแล้ว!

  “เฮ้ยเซียว ว่าง ๆ ก็แวะมาหากันบ้างนะ!”

  “ไม่ต้องห่วง ฉันยังอยู่แถวนี้แหละ ร้านอาหารยังเปิดอยู่เหมือนเดิม!” เซียวหยางยิ้มตอบ

  “สหายที่ดี!”

  กลุ่มเพื่อนผู้ชายก็ผลัดกันตบบ่าเขาเบา ๆ

  ผู้ชายก็แบบนี้ ไม่ค่อยพูดมากให้ยุ่งยาก

  พอจัดของเสร็จ เซียวหยางก็ลากกระเป๋าเดินทางสะพายเป้ออกจากหอพักไป

  “โชคดีตอนทำภารกิจยังได้บ้านหลังโตมาด้วยนี่แหละ!”

  เรื่องที่พักไม่ใช่ปัญหา เขาไม่ต้องลำบากหาที่อยู่ใหม่เลย กลับมาที่เจียงตูครั้งนี้ก็ได้เวลาเข้าไปดูบ้านหลังใหญ่นั่นสักที เพราะยังไม่เคยมีเวลาไปดูเลยด้วยซ้ำ

  “คุณลุงครับ ไปหมู่บ้านแห่งความสุข ถนนฮวาย่วน”

  เซียวหยางเรียกแท็กซี่ขึ้นมา

  ที่นั่นก็ไม่ได้ไกลนัก

  รถแล่นมาแค่สิบกว่านาทีก็ถึงที่หมาย

  แค่เห็นจากด้านนอก เซียวหยางก็อดรู้สึกตื่นตาตื่นใจไม่ได้

  ข้างในมีแต่บ้านเดี่ยวสุดหรูทั้งนั้น รอบ ๆ ก็ไม่มีตึกสูงอะไรเลย ไกลออกไปมีทะเลสาบเล็ก ๆ รายล้อมด้วยต้นไม้ร่มรื่น บรรยากาศดีสุด ๆ

  “พวกคนรวยนี่รู้จักใช้ชีวิตจริง ๆ!”

  “ตอนนี้ฉันเองก็นับว่าเป็นคนรวยได้อยู่นะ!” เซียวหยางหัวเราะเบา ๆ

  รปภ.หน้าหมู่บ้านไม่ได้ขัดขวางอะไร พอเซียวหยางยื่นโฉนดบ้านให้ดูก็เปลี่ยนท่าทีทันที เชื้อเชิญเข้าไปอย่างสุภาพ พร้อมชี้ทางไปยังบ้านเป้าหมาย

  เซียวหยางเดินทอดน่องสบาย ๆ

  แถวนี้มีแต่รถหรู ๆ วิ่งผ่านไปมา

  “น่าจะหลังนี้แหละ!”

  เซียวหยางมาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง ตรวจสอบหมายเลขบ้านอย่างละเอียด เปรียบเทียบกับโฉนดที่ถืออยู่

  ใช่แน่นอน

  เป็นบ้านสไตล์ยุโรปสูงสี่ชั้น ด้านนอกมีสนามหญ้าเล็ก ๆ ปลูกต้นไม้ใหญ่เขียวชอุ่มสองต้น ข้างใต้มีทั้งชิงช้าและเก้าอี้โยก

  เซียวหยางอดประหลาดใจไม่ได้

  ไม่นึกว่าภายในจะตกแต่งเสร็จเรียบร้อยขนาดนี้แล้ว

  เขากำลังจะเดินเข้าไป แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะดังมาจากข้างในบ้าน

  เซียวหยางยกมือบังแสงแดดแล้วมองเข้าไปทางหน้าต่าง เห็นว่าด้านในมีคนอยู่

  “หรือฉันมาผิด?” เซียวหยางขมวดคิ้ว

  เขามองดูโฉนดในมืออีกที

  ไม่มีผิดแน่นอน!

  ในตอนนั้น มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา

  “คุณเป็นใครครับ ที่นี่ไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้ามาโดยพลการ” เขามองเซียวหยางอย่างระวัง แต่ก็ยังพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ

  ที่นี่เป็นหมู่บ้านคนรวย โดยเฉพาะชายหนุ่มหน้าตาดีแบบนี้ อาจจะมีแบ็คดีจนยุ่งยากได้

  เซียวหยางเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูดจาเสียมารยาท ก็ยิ้มตอบว่า “สวัสดีครับ ผมเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ครับ”

  ชายคนนั้นถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย

  “หมายถึงบ้านเลขที่ B-23 ใช่ไหมครับ?”

  ใช่เลย บ้านหลังนี้คือ B-23

  เซียวหยางพยักหน้า “ครับ ใช่แล้ว”

  ยังพูดไม่ทันจบ ก็มีรถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านพอดี

  “คุณเป็นใคร?” ชายวัยประมาณสามสิบปีลงมาจากรถ ถามขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ

  ยังไม่ทันที่เซียวหยางจะอธิบาย ชายคนนั้นก็ผลักประตูบ้านเข้าไปเลย

  เซียวหยางถึงกับอึ้ง

  อะไรเนี่ย?

  เขากำลังจะเดินตามเข้าไปดูให้แน่ใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่กลับโดนอีกฝ่ายกันตัวออกมาทันที

  “ที่นี่เขตถ่ายทำ ห้ามคนนอกเข้า!”

  “เขตถ่ายทำ?” เซียวหยางชะงัก สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป

  “คุณพูดอะไรนะ? ผมเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ ยังจะมีเขตถ่ายทำอะไรอีก?” เซียวหยางขึ้นเสียงเล็กน้อย

  แต่ชายคนนั้นไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา กลับโบกมือไล่แบบไม่ใส่ใจ “วัยรุ่น อย่าเล่นเลยนะ อยากเจอดาราก็รอให้ถ่ายเสร็จแล้วค่อยว่ากัน”

  “กลับไปก่อนเถอะ!”

  พูดจบก็จะปิดประตูใส่หน้า

  “ผมพูดอีกครั้ง ผมเป็นเจ้าของบ้าน!” เซียวหยางเอามือดันประตูไว้ สีหน้าก็เข้มขึ้นเรื่อย ๆ

  “ไอ้หมอนี่ นี่มันอะไรกันนักหนา ถ้ายังไม่ไสหัวไป ฉันจะเรียกรปภ.แล้วนะ!”

  “เรียกเลย!” เซียวหยางหน้าเข้ม บอกเสียงเย็นพลางผลักอีกฝ่ายออก แล้วเดินเข้าไปเองเลย

  พอเข้าไปถึงในบ้าน เซียวหยางก็เห็นว่าข้างในมีคนอยู่มากมาย บางคนก็ถืออุปกรณ์ถ่ายทำสารพัด

  พื้นบ้านเต็มไปด้วยรอยเท้าสกปรก ทำให้สีหน้าของเซียวหยางยิ่งดำมืดลงไปอีก

  เขาเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ก็เห็นบันไดไม้บางขั้นพังเสียหาย เฟอร์นิเจอร์หลายชิ้นก็โดนทำลาย ห้องครัวยิ่งแล้วใหญ่ ดูไม่จืดเลย

  “ระบบ บ้านนี้เป็นของฉันแน่นะ?”

  ใบหน้าของเซียวหยางดูจะโกรธขึ้นทุกที

  【ยืนยัน บ้านหลังนี้เป็นบ้านรางวัลของท่าน】
  【กำลังส่งภาพถ่ายสภาพบ้านก่อนถูกบุกรุก...】

  ระหว่างนั้น คนในบ้านหลายคนต่างก็มึนงง

  “หมอนี่ใครวะ? หรือว่าผู้กำกับเชิญมาเป็นแขกรับเชิญพิเศษ?”

  “ไม่น่าใช่นะ แต่ดูหน้าหล่อดีอ่ะ เพิ่งเดบิวต์หรือเปล่า?”

  “ไม่น่าใช่หรอก ดูจากสีหน้ามันดิ เหมือนจะมาเล่นงานใครซักคนเลยนะ!”

  “อย่ามีเรื่องวุ่นวายอะไรเลยเถอะ...”

  ในตอนนั้นเอง ผู้ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยคนหนึ่งก็เดินเข้ามา พอได้ยินเสียงซุบซิบรอบตัว ใบหน้าก็พลันเคร่งเครียด

  เขารีบตรงเข้ามาขวางเซียวหยางไว้ พร้อมตวาดเสียงเข้มว่า “คุณเป็นใคร เข้ามาได้ยังไง ที่นี่เป็นกองถ่ายนะ จะมาล้อเล่นแบบนี้ไม่ได้นะ!”

  “คุณเป็นหัวหน้ากองถ่ายนี้เหรอ?” เซียวหยางมองหน้าเขา สีหน้าเย็นเยียบ

  “ฉันเป็นผู้กำกับของรายการนี้!”

  พูดจบ เขาก็หันไปตะโกน “เสี่ยวจาง แกอยู่ไหนวะ?!”

  “มาแล้วครับ!” มีคนรีบวิ่งมา นั่นก็คือคนที่ขวางเซียวหยางไว้หน้าบ้านเมื่อกี้นั่นเอง

  “แกอยากตกงานรึไงวะ ใครก็ไม่รู้ก็ปล่อยให้เข้ามาเนี่ย!”

  “ครับๆ!” เสี่ยวจางพยักหน้ารัว ๆ แล้วหันมาทางเซียวหยาง “รีบไสหัวออกไปซะ อย่ามาป่วนที่นี่!”

  พูดไม่ทันขาดคำ ก็มีชายสองคนเดินเข้ามาทันที

  “แกว่าอะไรนะ?” เซียวหยางยิ้มเย็น

  วันนี้ช่างเป็นวันที่เปิดหูเปิดตาจริง ๆ

  นี่มันบ้านของเขาแท้ ๆ แต่กลับมีคนจะไล่เขาออก?

  “แกตั้งใจจะมาก่อเรื่องใช่ไหม?”

  “ลากตัวมันออกไปซะ!”

  ทันใดนั้น สองคนนั้นก็พุ่งเข้าหาเซียวหยาง พยายามจะล็อกตัวเขา

  แต่เซียวหยางแค่ขยับถอยครึ่งก้าวก็หลบได้แล้ว

  “ฉันเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ พวกนายรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่?” เซียวหยางยิ่งพูด เสียงก็ยิ่งขุ่น

  “นายเป็นเจ้าของบ้าน?” ผู้กำกับถึงกับอึ้ง หันไปถามเสี่ยวจางทันที

  “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

  “หลี่ไต้ บ้านหลังนี้เราทำเรื่องเช่ามาถูกต้องหมดนะครับ ถ้าเขาเป็นเจ้าของจริง ทำไมไม่รู้เรื่องอะไรเลยล่ะ ดูก็รู้ว่าแค่มาป่วนชัด ๆ!” เสี่ยวจางหน้าเริ่มถอดสี

  เซียวหยางได้ยินก็ส่ายหัว “ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนปล่อยเช่าบ้านหลังนี้ให้พวกนาย แต่ที่แน่ ๆ ฉันไม่เคยให้ใครเช่า!”

  คำพูดนั้นทำให้หน้าของหลี่ไต้ดำขึ้นทันที

  เขาหันไปมองเสี่ยวจางแบบคาดโทษ

  “ฉันให้เวลาแกห้านาที จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ถ้าทำไม่ได้ แกไปอธิบายกับบอสฟางเอาเอง!”

  เสี่ยวจางรีบพยักหน้า แล้วหันมามองเซียวหยาง สีหน้าก็เริ่มหมดความอดทน

  เขาส่งสัญญาณทางสายตาให้คนรอบข้าง แล้วชายอีกหลายคนก็เริ่มล้อมเซียวหยางไว้

  “จะออกไปเอง หรือจะให้เราลากออกไป?”

  เซียวหยางหัวเราะเบา ๆ “ตอนแรกฉันยังคิดว่า ถ้าพวกนายอธิบายกับฉันดี ๆ ฉันอาจจะไม่ถือสาอะไร”

  “แต่ดูเหมือนตอนนี้…”

  “ไม่ต้องพูดมากแล้วล่ะ!”

  เสี่ยวจางเห็นว่าเซียวหยางยังดื้ออยู่ก็สั่งทันที “ลากหมอนี่ออกไป!”

  ทันใดนั้น คนกลุ่มนั้นก็พุ่งเข้าหาเซียวหยางพร้อมกัน

  แต่เซียวหยางไม่คิดจะพูดอะไรอีก เขายกเท้าขึ้นเตะคนแรกที่เข้ามาเต็มแรง

  ปัง!

  คนตรงหน้าถูกเตะกระเด็นไปไกลลิบ

  แล้วเซียวหยางก็เดินหน้าต่อทันที

  หมัดของเขาเร็วเหมือนสายลม คนที่พุ่งเข้ามาต่อ ๆ มา เห็นแค่ภาพเบลอ ๆ ก็โดนซัดกระเด็นไปหมด

  เขารวบตัวกลับ ยืนอย่างมั่นคง ไม่คิดจะยั้งมืออีกแล้ว

  แค่ไม่กี่อึดใจ

  คนที่คิดจะลากเขาออก กลับกลายเป็นนอนเกลื่อนพื้น ร้องโอดโอยกันระงม

  ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับตกตะลึง

  พวกนี้ไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นนักบู๊ที่กองถ่ายจ้างมา มีพื้นฐานศิลปะการต่อสู้อยู่พอตัว นอกจากรับบทแทนบางฉาก ก็ช่วยดูแลความปลอดภัยในกองด้วย

  แต่ใครจะคิดล่ะ

  กลุ่มนี้กลับถูกซัดจนหมดสภาพในเวลาแค่ไม่กี่วินาที

  บางคนถึงกับลุกไม่ขึ้นเลยด้วยซ้ำ

  เสี่ยวจางถึงกับใบ้กิน

  ผู้กำกับเองก็อึ้งไปกับที่เห็น

  ในฐานะผู้กำกับในวงการบันเทิง เขารู้ดีว่ามีดาราบางคนเล่นของจริง

  แต่ภาพที่เห็นเมื่อกี้...ดาราบู๊ยังต้องชิดซ้ายไปเลย

  หมอนี่แค่เตะทีเดียวก็ซัดคนลอยไปได้ตั้งสี่ห้าหลาที!

  นักแสดงชายหญิงที่อยู่รอบ ๆ ก็ตกใจจนเงียบสนิท เมื่อครู่ยังคิดจะหัวเราะเยาะเซียวหยาง แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครกล้าพูดสักคำ

  “ตอนนี้ยังคิดว่าฉันมาป่วนอยู่อีกไหม?” เซียวหยางเหล่มองพวกเขา

  “คุณต้องการอะไรแน่?” ผู้กำกับถามด้วยความกลัวปนโกรธ

  “ฉันพูดไว้ชัดเจนแล้วไม่ใช่เหรอ?”

  “โทรหาตำรวจ!” ผู้กำกับตะคอก

  ผู้ช่วยข้าง ๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที

  เขาเหลือบมองเซียวหยาง แต่เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกเลยแม้แต่นิด

  “โทรเลย ฉันรออยู่!” เซียวหยางว่า พร้อมเดินไปปิดประตูใหญ่ พูดเสียงเรียบ

  “ก่อนตำรวจจะมา ไม่มีใครออกไปได้ทั้งนั้น!”

  พูดจบ ทุกคนก็อึ้งกันทั้งกอง

  ไม่มีใครออกไปได้?

  เวรแล้ว!

  บางคนอยากพูดอะไรแรง ๆ สักหน่อย แต่พอมองไปยังพวกสตันท์ที่ยังนอนกองอยู่กับพื้นก็พากันเงียบปากสนิท...

  (จบตอน)