ตอนที่ 90 หลินฉีเยว่คิดอยากมีลูกแล้ว!!!
หลังจากเซียวหยางส่งเจียงซ่างเสวี่ยกลับไปที่มหาลัยแล้ว เขาก็โบกแท็กซี่กลับบ้านเอง
ตัวบ้านถูกทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว แม้ก่อนหน้านี้จะมีคนเข้าออกกันเยอะ แต่ตอนนี้กลับเงียบสงัด
เซียวหยางนอนเอนกายอยู่บนเตียง แต่ยังไม่หลับ เขากำลังคิดถึงสิ่งที่ต้องทำต่อไปอย่างละเอียด
อย่างแรกก็คือ แผนสร้างแบรนด์และขยายแฟรนไชส์ของเจียงซ่างเสวี่ย ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร อย่างน้อยค่าธรรมเนียมแฟรนไชส์ช่วงแรกก็เป็นเงินจริง ๆ ที่สามารถเอามาคิดรวมในกำไรเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จได้
ต่อมาก็คือ เงินในมือ
สิบสี่ล้านหยวน กับอีกหนึ่งคำสารภาพรักที่รอคอย
อย่ามองว่าเงินเยอะ แต่เซียวหยางรู้ดีว่า สำหรับตระกูลฟางแล้ว เงินเท่านี้ไม่ใช่เงินเลย
ค่าชดเชยเป็นร้อยล้าน สำหรับฟางจิ้งหยางยังเฉย ๆ เหมือนไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ แค่นี้ก็พอเดาได้แล้วว่าตระกูลฟางรวยขนาดไหน
บัตรคืนเงินสิบเท่า
ถ้าใช้เงินสิบสี่ล้านหยวนนี้หมด ก็จะได้คืนเป็นร้อยสี่สิบล้านหยวน
เซียวหยางถอนหายใจยาว
ร้อยสี่สิบล้าน เป็นจำนวนเงินที่มหาศาล แต่เอามาคิดดูแล้ว…ก็ยังไม่พออยู่ดี
ช่างเถอะ ยังมีเวลา ค่อย ๆ เดินไปทีละก้าวก็แล้วกัน
ตอนนี้เซียวหยางกลับรู้สึกตื่นเต้นรอการสารภาพรักจากหลินฉีเยว่
ไม่รู้ว่าคราวนี้ เธอจะให้ของขวัญอะไรมา ถึงจะเป็นแค่ห้าล้านหยวน แต่ถ้าใช้บัตรคืนเงินสิบเท่า ก็จะกลายเป็นห้าสิบล้าน ซึ่งถือว่าไม่น้อยเลย
ถ้าได้ให้ฉิงเซวียนถงมาสารภาพรักอีกก็คงจะดีที่สุด
เขาคิดในใจ
แล้วก็ด่าตัวเองเบา ๆ ว่าไอ้ผู้ชายใจพัง ก่อนจะสลัดความคิดนั้นทิ้งไป
มีหลินฉีเยว่คนเดียวก็ทำให้เขารู้สึกผิดพอแล้ว ถ้ายังจะเอาฉิงเซวียนถงเข้ามาอีก…
เลิกคิดเถอะ
…
เช้าวันถัดมา
เซียวหยางตื่นขึ้นมา ก็เจอข้อความจากเจียงซ่างเสวี่ยก่อนเลย
เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าเธอกลับไปแล้วจะไม่พัก แต่กลับส่งแผนงานที่ทำเสร็จแล้วมาให้เขาดูทันที
เซียวหยางดูแล้วก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจ แต่เขารู้สึกว่า…
อืม สิ่งที่เจียงซ่างเสวี่ยพูดมีเหตุผลทั้งหมด เธอพูดถูกทุกอย่าง! สุดท้ายก็ปล่อยให้เธอดูแลทั้งหมด
ส่วนเรื่องเงินเดือน เขาลืมไปสนิท เจียงซ่างเสวี่ยเองก็ไม่ได้พูดถึงเลย
จากนั้นก็เป็นข้อความจากเจียงอี้เฉิน
ด้วยฤทธิ์ของเหล้าสองขวด เจียงอี้เฉินก็เริ่มลงมือแล้ว
นอกจากความสามารถเฉพาะด้านที่เก่ง เขายังมีทีมทนายความฝีมือดี ตอนนี้ได้ร่างคำฟ้องและส่งขึ้นศาลเรียบร้อย คาดว่าอีกไม่กี่วัน กลุ่มบริษัทฟางก็จะได้รับหมายศาลแล้ว
ไม่เพียงเท่านั้น ยังรวมไปถึงโครงการหมู่บ้านซิ่งฝู กองถ่ายละคร และอื่น ๆ อีก
ไม่มีพลาดสักที่เดียว
“ถ้าค่าชดเชยได้ตอนนี้ก็คงจะดี!” เซียวหยางถอนหายใจ
แต่มันคงไม่ได้หรอก
ส่วนหลินฉีเยว่ก็บอกให้เขารออยู่บ้าน เพราะมีเซอร์ไพรส์
เขาไม่แน่ใจว่าเซอร์ไพรส์คืออะไร แต่ก็รู้ว่าการสารภาพรักครั้งที่หกของเธอน่าจะใกล้เข้ามาแล้ว
หลังจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็นั่งรอหลินฉีเย่อยู่ที่บ้าน
ระหว่างรอก็เปิดคลิปสั้น ๆ ดูไปเรื่อย…
…
ในขณะเดียวกัน หลินฉีเยว่ก็ห่อหุ้มตัวเองเหมือนเจ้าม้วนบ๊ะจ่าง แถมยังใส่หน้ากากอีก ต่อให้เซียวหยางมาอยู่ตรงนี้ก็คงจำเธอไม่ได้
ผู้หญิงทุกคนย่อมรักสวยรักงาม
ถึงแม้จะเข้าหน้าหนาว อากาศเย็นลง แต่ก็ยังมีสาว ๆ หลายคนโชว์เรียวขาขาวสะดุดตา เรียกสายตาหนุ่ม ๆ ได้ไม่น้อย
แต่หลินฉีเยว่กลับใส่เสื้อกันหนาวสีน้ำเงินทั้งตัว เดินหดคอเหมือนกลัวใครจำได้
เธอมองซ้ายมองขวา แล้วค่อย ๆ เดินย่องเข้าไปในร้านขายยาแห่งหนึ่ง
“สวัสดีค่ะ คุณลูกค้าต้องการซื้อยาอะไรคะ?”
“อะ…”
หลินฉีเยว่ชะงัก เกาศีรษะเล็กน้อยอย่างไม่รู้จะเริ่มยังไง
เธอกวาดตามองรอบ ๆ แล้วพูดเสียงเบา “คือ…อันนั้น…ที่ปกติวางไว้ตรงเคาน์เตอร์คิดเงินน่ะ…”
พูดไม่ทันขาดคำ ใบหน้าของเธอก็แดงจัด
“คุณหมายถึงน้ำมันหม่องเหรอคะ?”
พนักงานสาวงงไปครู่หนึ่ง ยังไม่เข้าใจ
หลินฉีเยว่รีบโบกมือ “ไม่ไม่…คือ…ในซูเปอร์มาร์เก็ต หรือร้านสะดวกซื้อก็มี วางไว้ตรงแคชเชียร์น่ะ…”
ตอนนี้ใบหูของเธอก็แดงเถือกแล้ว
พนักงานสาวถึงได้เข้าใจ
พอเข้าใจปุ๊บ หลินฉีเยว่ก็พยักหน้าหงึก ๆ รัวเหมือนลูกไก่จิกข้าว
“ใช่…”
“อ๋อ เรื่องแค่นี้ไม่ต้องเขินก็ได้ค่ะ บอกตรง ๆ เลย” พนักงานยิ้มอ่อนโยน ไม่ได้คิดอะไร
“…” หลินฉีเยว่อายเกินกว่าจะพูดอะไร จึงเดินตามไปยังมุมสินค้าที่ว่า
พอเห็นเข้ากับตา เธอก็หน้าแดงจัด คว้าหยิบแบบสุ่มหนึ่งกล่อง แล้ววางแบงค์ร้อยไว้บนเคาน์เตอร์ทันที
กว่าพนักงานจะหันมาอีกที เธอก็วิ่งออกจากร้านไปแล้วเหมือนกระต่ายตกใจ
พอพ้นร้าน เธอก็หอบหายใจแรง
“ช่างมัน ถ้าไม่เหมาะก็ไม่ใช้ก็ได้ อย่างมากก็มีลูกเลย…” เธอพึมพำหน้าแดงจัด
“อืม ยังไงฉันก็เลี้ยงไหวอยู่แล้ว!”
เธอมั่นใจในฐานะทางการเงินของตัวเองมาก
เมื่อคืนเธอคิดอยู่นานถึงคำพูดของเพื่อน ๆ และพ่อ
ถ้าเซียวหยางขอขึ้นมา จะทำยังไง?
ปฏิเสธเหรอ…
คิดแล้วก็กลัวว่า ถ้าปฏิเสธ เขาจะไปหาฉิงเซวียนถง หรือไปหาคนอื่น…
งั้นไม่ปฏิเสธแล้วกัน ยังไงซะมันก็ต้องมีวันนี้อยู่ดี!
คิดพลางก็เอามือปิดหน้าที่ร้อนผ่าว
“หลินฉีเยว่เอ๊ย ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงได้ไม่อายแบบนี้…”
“ไม่สิ ความสงวนตัวก็เป็นบันไดสู่การสืบพันธุ์นะ!” เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ
คิดดูแล้ว ถ้าไม่ปฏิเสธเซียวหยางมาตั้งแต่แรก ป่านนี้ก็น่าจะได้อยู่ด้วยกันแล้ว
“งั้นถ้าเขาขอ…ฉันก็ไม่ปฏิเสธ” เธอพึมพำ
ถ้าเซียวหยางรู้สิ่งที่เธอคิดอยู่ตอนนี้ คงอึ้งไปเลย
จะอึ้งเพราะขำหรือเพราะช็อกก็ไม่รู้
นี่แหละเหตุผลที่เช้านี้เธอถึงได้มาร้านขายยา เตรียมของไว้ก่อน เผื่อได้ใช้!
จากนั้นเธอก็แวะตลาดสด
คราวก่อนที่ไปบ้านเซียวหยาง เธอไม่ได้เอาอะไรติดมือไป ทำให้เสียหน้าเมื่อเทียบกับฉิงเซวียนถง
ครั้งนี้เธอตั้งใจจะซื้อของไปทำอาหารให้เขาเต็มที่!
หลินฉีเยว่ไม่รู้ราคาของตลาดเท่าไหร่ ใครว่าราคาไหนก็จ่ายตามนั้น ซื้อทั้งเนื้อ ผัก และอาหารทะเล แล้วเรียกแท็กซี่ไปยังหมู่บ้านซิ่งฝู
ถามทางจนเจอบ้านเบอร์ B-23
“ที่แท้เซียวหยางก็อยู่ที่นี่เอง!”
“บ้านนี้ดูแล้วขนาดพอ ๆ กับบ้านฉันเลยนะ คิดไม่ถึงว่าเขาจะรวยขนาดนี้ ดันไปคิดว่าเขาไปกู้หนี้นอกระบบมาทำธุรกิจซะอีก!” เธอด่าตัวเองว่าโง่
แต่ในใจก็ยิ้มอย่างโล่งอก
พ่อของเธอไม่ว่าอะไร เพราะตอนอยู่ในโรงแรมก็โดนจับได้แล้ว
แต่แม่ของเธอสอนมาตลอดว่าต้องแต่งงานแบบเหมาะสมกัน
แต่ก่อนเธอยังคิดว่าถ้าคบกับเซียวหยาง แม่จะว่าอะไรไหม แต่ตอนนี้…เขานี่แหละเหมาะสุด ๆ
รักกัน แถมฐานะพอ ๆ กัน แม่จะว่าอะไรได้อีก!
หลินฉีเยว่กดกริ่ง
ไม่กี่อึดใจ ก็ได้ยินเสียงเซียวหยาง “มาแล้ว!”
เขาเปิดประตูออกมา…กลับจำเธอไม่ได้
ในมือมีถุงผักเนื้อ พอไม่ดูการแต่งตัว ก็เหมือนป้าซื้อกับข้าวจากตลาดกลับบ้านเลย
ตอนที่ 90.2
“เธอ…มาผิดทางรึเปล่า?” เซียวหยางงงเล็กน้อย
“เป็นฉันเอง!” หลินฉีเย่ว์พูดอย่างไม่ค่อยพอใจนัก
“เสี่ยวเย่ว์ของพวกเรา…” เซียวหยางยิ้มอย่างจนปัญญา ไม่คิดเลยว่าหลินฉีเย่ว์จะแต่งตัวแบบนี้มา
“ทำไมเธอซื้อมาของมาตั้งเยอะเนี่ย!” เซียวหยางถอดหมวกคลุมจากหัวหลินฉีเย่ว์ออก แล้วลูบลงบนศีรษะเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ
อืม…ต้องยอมรับเลยว่า
นี่คือจุดที่เซียวหยางพอใจที่สุดในตัวหลินฉีเย่ว์
การได้ลูบหัวแบบนี้…สัมผัสในมือช่างดีเยี่ยม แถมยังมีความรู้สึกเหมือนได้พิชิตเธออย่างบอกไม่ถูก
“ไหน ๆ วันนี้ก็มาบ้านนายแล้ว งั้นเราทำกับข้าวกินด้วยกันเถอะ!” หลินฉีเย่ว์ยิ้มกว้าง
เซียวหยางรับของจากมือเธอมาก่อน แล้วบอกให้รีบเข้าบ้าน
พอเข้ามาข้างใน หลินฉีเย่ว์ก็ถอนหายใจยาว ถอดเสื้อกันหนาวออก ดึงหน้ากากออก เหลือเพียงเสื้อยาวสีขาวตัวเดียว ลมหายใจพ่นเป็นไอ ความหนาวทำให้แก้มแดงระเรื่อ
“ข้างนอกมันหนาวขนาดนั้นเลยเหรอ?” เซียวหยางหัวเราะพลางเก็บของและแขวนเสื้อให้
“ก็ไม่หรอก แค่ใส่เผื่อไว้ กลัวจะเป็นหวัด” หลินฉีเย่ว์หัวเราะแหะ ๆ
พอเห็นเซียวหยางจะช่วยเก็บของ เธอก็รีบวิ่งไปหา
“เซียวหยาง เดี๋ยวฉันทำเอง ฉันก็มาทำอาหารให้นายนี่แหละ!” หลินฉีเย่ว์พูดด้วยความมั่นใจ พลางพับแขนเสื้อขึ้น
“โอ้โห ยังมีฝีมือนี้ด้วย?”
“ไม่คิดใช่ไหมล่ะ!” หลินฉีเย่ว์เชิดหน้า แต่ในใจกลับแอบกลัวเล็กน้อย
ความจริงแล้ว เธอก็แค่เก๊กไว้เท่านั้น
ก่อนมา เธอนึกภาพตัวเองใส่ชุดทำอาหารสวย ๆ เซียวหยางยืนช่วยอยู่ข้าง ๆ แล้วบรรยากาศในครัวก็หวานชื่น ความสัมพันธ์ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น
อีกอย่าง แม่เคยบอกว่า การจะพิชิตผู้ชาย ต้องเริ่มจากกระเพาะของเขา!
แม่ก็ทำกับข้าวให้พ่อเลี้ยงกินบ่อย ๆ!
นี่คือภาพฝันในหัวก่อนเธอมาที่นี่
แต่พอถือของเข้าครัวแล้ว กลับยืนมึน…
เครื่องใช้พวกนี้…ใช้ยังไงกันล่ะเนี่ย!
โชคดีที่พวกนี้เป็นของใหม่ทั้งหมด แถมเป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าแบบอัจฉริยะ มีคู่มือ ใช้งานไม่ยากนัก
หลินฉีเย่ว์กวาดตาดูอยู่ จู่ ๆ เสียงเซียวหยางก็ดังมาจากด้านหลัง
“นางฟ้าหลิน กำลังหาอันนี้อยู่รึเปล่า?”
เซียวหยางถือผ้ากันเปื้อนอยู่ในมือ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะระบบตั้งใจหรือเป็นของที่กองถ่ายเหลือไว้ เขากลับหาเจอผ้ากันเปื้อนสีชมพูที่ดูเหมาะกับหลินฉีเย่ว์สุด ๆ
หลินฉีเย่ว์หันกลับมา
ก็เห็นว่าเซียวหยางสวมผ้ากันเปื้อนให้เธอ
“อย่าเพิ่งขยับ”
รู้ดีว่าหัวเล็ก ๆ ของหลินฉีเย่ว์ชอบทำอะไรเหม่อ ๆ กลัวเธอจะผูกปมตาย เลยช่วยผูกให้เอง
คนถูกผูกก็ทำตัวเชื่องเหมือนลูกแมว หันมายิ้มหวานให้อย่างไม่ขยับตัว
“เสร็จแล้ว!”
“เซียวหยาง นายใจดีที่สุดเลย!”
เซียวหยางชะงัก นี่แค่แบบนี้ก็ถือว่าดีแล้วเหรอ?
พูดจบ หลินฉีเย่ว์ก็รีบผลักเขาออกไปจากครัว
“นายแค่รอกินก็พอแล้ว!”
“โอเค” เซียวหยางหัวเราะ
พอเขาออกไป หลินฉีเย่ว์ก็ถอนหายใจเฮือก
“เริ่มจากนี่ก่อนก็แล้วกัน!” หลินฉีเย่ว์มองไปที่มะเขือเทศกับไข่ไก่ที่วางอยู่
อืม…
ทำเมนูมะเขือเทศผัดไข่ ใส่หมูสับหน่อยก็ดี! เห็นภาพในอินเทอร์เน็ตแล้วน้ำลายแทบไหล
แค่นึกภาพตอนยกไปให้เซียวหยางชิม ใจเธอก็ฮึกเหิมขึ้นมา
สู้ ๆ หลินฉีเย่ว์ เธอต้องทำได้!
เซียวหยางเองก็วางใจ ปล่อยให้เธอลองทำตามใจ
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหาข้อมูลร้านค้าแถว ๆ นี้
คิดอยู่พักใหญ่ ในใจก็เริ่มมีแผนว่าจะเอาเงินไปใช้ยังไงให้ไวที่สุด
วิธีที่ง่ายที่สุด…
คือเช่าร้าน
หาเจ้าของร้านใหญ่ ๆ เช่าพื้นที่ไว้ก่อน
ทีนี้พอร้านปิ้งย่างเปิดสาขา หรือแบรนด์เริ่มเป็นที่รู้จัก มีนักลงทุนมาร่วม เขาก็เอาร้านพวกนี้ปล่อยเช่าให้เลย จะลดราคาหน่อยก็ยังได้ เพื่อดึงดูดนักลงทุนให้มาร่วมด้วย!
เพราะงั้น บ่ายนี้เขาก็มีแผนเรียบร้อยแล้ว
ในขณะเดียวกัน ในครัว…
“หา? ไม่ใช่นะ ก็ทำตามในเน็ตเป๊ะแล้ว ทำไมถึงติดกระทะล่ะ…”
“โธ่ เหมือนจะไหม้แล้ว…”
หลินฉีเย่ว์ทำหน้าจะร้องไห้
ไม่คิดเลยว่า แค่จะทำเมนูมะเขือเทศผัดไข่ง่าย ๆ ไข่ยังไหม้ได้…
กลิ่นไหม้ลอยออกมาจากครัวทันที
เซียวหยางได้กลิ่น รีบเดินเข้าไป เห็นเธอทำหน้าลนลานก็อดยิ้มปนปวดหัวไม่ได้
“เซียวหยาง…” หลินฉีเย่ว์เม้มปาก
“เอาล่ะ ๆ เดี๋ยวฉันทำเอง” เซียวหยางหัวเราะ
ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียง “แป๊ะ!”
เสียงน้ำมันกระเด็น
หลินฉีเย่ว์ร้อง “อ๊ะ!” ลั่น แล้วรีบเป่ามือ ดูท่าโดนน้ำมันลวกเข้าให้
เซียวหยางรีบปิดเตา
พาเธอไปล้างแผลในห้องน้ำ บีบยาสีฟันมาทาบนแผล
“ไม่เป็นไรใช่ไหม” เซียวหยางถามด้วยความเป็นห่วง
“ไม่เป็นไร…” หลินฉีเย่ว์เม้มปาก ตาเริ่มชื้น ๆ มองเขาแล้วพูดว่า “ฉันนี่โง่จริง ๆ เลยใช่ไหม～”
เซียวหยางมองแล้วลุกขึ้น บีบแก้มเธอเบา ๆ
“ใช่ โง่สุด ๆ”
“แต่ก็น่ารักมากนะ!” เขาลูบหัวเธอ แล้วเดินกลับเข้าครัว
“เธอนี่นะ…”
“อย่างน้อยก็เปิดเครื่องดูดควันหน่อยสิ” เซียวหยางส่ายหน้าอย่างจนปัญญา
หลินฉีเย่ว์แลบลิ้นเล่น ความหม่นเมื่อกี้หายเป็นปลิดทิ้ง
เขายังชมว่าตัวเองน่ารักอีกด้วย!
“ไปพักเถอะ” เซียวหยางมองเธอที่ยืนเหม่ามองเขา
หลินฉีเย่ว์ส่ายหัว “ฉันอยากดูนายทำ”
“ได้สิ” เซียวหยางหัวเราะ ก่อนจะเก็บกวาดครัวที่เธอทิ้งไว้
“ถ้าจะผัดไข่ไม่ให้ติดกระทะ ต้องทำแบบนี้…”
“ก่อนอื่นทำให้กระทะแห้ง ไม่มีหยดน้ำ”
“แล้วหรี่ไฟลง ใส่น้ำมัน”
“พอน้ำมันร้อน ก็เอียงกระทะให้น้ำมันเคลือบทั่ว แล้วใส่น้ำมันถั่วลิสงเย็นเพิ่มหน่อย”
“จากนั้นใส่ไข่…”
“แค่นี้ก็ไม่ติดกระทะแล้ว～”
เซียวหยางช่วยแม่ทำอาหารมาตั้งแต่เด็ก เรื่องนี้สำหรับเขาง่ายนิดเดียว
แต่เขาไม่รู้เลยว่า ตอนนี้หลินฉีเย่ว์รู้สึกเต็มตื้นมาก
ทั้งหล่อ…
ทั้งจริงใจ ทั้งชอบตัวเอง
ยังสร้างเนื้อสร้างตัวเอง ทำธุรกิจได้ เก่งเรื่องต่อสู้ รู้จักเอาใจอีก
แถมยังทำอาหารเป็น!
ทั้งออกงานได้ เข้าครัวได้ คงหมายถึงเซียวหยางนี่แหละ!
หลินฉีเย่ว์ตาวาวเป็นประกาย
เซียวหยาง…ตอบโจทย์ผู้ชายในฝันของเธอครบทุกข้อเลย…
จบตอน