ตอนที่ 100 อย่าหันกลับเวลาโชว์เก๋า
ตอนนี้เสี่ยวจางก็จับตาดูความเคลื่อนไหวของชายหญิงคู่นั้นอยู่ตลอด แม้จะไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ก็รู้ว่าทั้งคู่ตามขึ้นมาด้วยแล้ว
ทันใดนั้น ฝีเท้าของเขาก็เริ่มรวนเล็กน้อย รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
เขาแทบอดไม่ได้ที่จะหันหลังกลับ แต่เซียวหยางกลับก้าวมาขวางไว้ พร้อมกระซิบที่ข้างหูว่า “อย่าหันกลับ เคยอ่านนิยายไหม เวลาโชว์เก๋าไม่ต้องหันกลับไป!”
“โอ๊ะโอ…” เสี่ยวจางถอนหายใจยาว ก่อนจะยืดคอเดินต่ออย่างสง่าผ่าเผยอีกครั้ง
ขณะนั้นเอง ด้านหลังก็มีเสียงบ่นพึมพำของผู้หญิงดังขึ้น
“ฉันรู้จักเขาดี เราคบกันตั้งครึ่งปีแล้ว มือถือใหม่สักเครื่องยังไม่ยอมซื้อให้ จะไปซื้อรถยี่สิบล้านได้ยังไง ดูสิ เดี๋ยวก็โป๊ะแตก!”
“เดี๋ยวนี้วัยรุ่นชอบทำตัวอวดรวยทั้งที่ไม่มีปัญญาจริง ๆ!” ผู้ชายข้าง ๆ ก็หัวเราะเห็นด้วย
ระหว่างนั้น พวกเขาก็ขึ้นไปถึงชั้นบน
ผู้จัดการสั่งให้คนไปเอาสัญญามา
เซียวหยางก็รีบเอามือตบปัดฝุ่นบนเก้าอี้ แล้วค่อยเชื้อเชิญให้เสี่ยวจางนั่งลง
ท่าทางนี้ทำเอาเสี่ยวจางถึงกับตั้งตัวไม่ทัน
คุณพ่อช่างดีเหลือเกิน!
พอนั่งลงแล้ว เซียวหยางก็รับถ้วยน้ำชาจากผู้จัดการ แล้วรีบส่งต่อให้เสี่ยวจาง
“ท่านนั่งพักก่อนนะ เดี๋ยวผมไปจ่ายเงินให้!”
พูดจบก็ถอดเสื้อคลุมของเสี่ยวจางออก ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า แล้วหยิบเอาบัตรธนาคารออกมา
เสี่ยวจางจำได้ทันที ว่านั่นคือบัตรของเซียวหยาง
ในใจเขาก็โล่งขึ้นทันที
“ไปเถอะ!” เขาโบกมือ ตอนนี้ถึงได้มีท่าทีเป็นเจ้านายขึ้นมาหน่อย
เซียวหยางก็เดินตามผู้จัดการไปข้างหน้า
“รบกวนใส่รหัสด้วยครับ!”
เสี่ยวจางพอเห็นก็โบกมือให้
เซียวหยางรีบก้มมาที่ข้างหู ทั้งคู่ก็แสดงละครกันเต็มที่
ขณะนี้ ผู้หญิงด้านหลังก็ยังมองสองคนนี้ด้วยสายตาเย็นชา
“เล่นไปเถอะ คิดว่าฉันโง่เหรอ ลิปสติกแท่งหนึ่งยังต้องเก็บเงินสามเดือน รอวันลดราคา 11.11 ถึงจะซื้อได้ จะซื้อรถงั้นเหรอ ฮะ!”
เซียวหยางกดรหัสเสร็จ
ผู้จัดการก็มองจ้องตัวเลขบนเครื่องรูดบัตร
【ชำระเงินสำเร็จ】
เสียงนี้ก็ดังขึ้นจากเครื่องทันที
เสี่ยวจางถึงได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่
เซียวหยางก็เก็บบัตร แล้วยื่นให้เสี่ยวจาง “เจ้านาย”
“ทำได้ดี เดี๋ยวกลับไปก็ซื้อรถให้ตัวเองสักคัน!” เสี่ยวจางโบกมือแบบคนกระเป๋าหนัก
“ขอบคุณครับเจ้านาย!” เซียวหยางรีบขอบคุณทันที
หันไปอีกที เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นซีดเหมือนตับหมูทันตา
ผู้ชายข้าง ๆ ก็อึ้งไปนาน
เป็นไปได้ยังไง!
เขาจะจ่ายได้ยังไง…
ยี่สิบล้านนะ นั่นคือรถยี่สิบล้านเชียวนะ เขากล้าซื้อได้โดยตาไม่กระพริบเลย!
ผู้หญิงคนนั้นเบิกตากว้าง มือก็ปล่อยแขนผู้ชายออกโดยไม่รู้ตัว
ทุกการกระทำนี้ก็เข้าตาเซียวหยางเต็ม ๆ เขาส่ายหัวทันที ผู้หญิงแบบนี้ไม่มีทางเยียวยาได้แล้ว!
เธอสับสนไปหมด ไม่อยากจะเชื่อว่าเสี่ยวจางจะซื้อรถได้จริง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ เพราะเพิ่งเห็นกับตาตัวเองว่าจ่ายเงินไปต่อหน้า
เธอเริ่มคิดไม่ตก
หรือว่า เสี่ยวจางเป็นทายาทเศรษฐีจริง ๆ?
ที่ผ่านมาคือเธอมองคนผิด?
โธ่เว้ย!
ถ้าเป็นแบบนี้ ละครทีวีที่เคยดูมันก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยนี่นา เจ้าชายในฝันอยู่ข้างกายตลอด แต่ดันมองว่าเป็นคางคก!
หลักฐานอยู่ตรงหน้า เธอเถียงไม่ออกแล้ว
จังหวะนั้นเอง ก็มีเสียงดังมาจากข้าง ๆ
“เซียวหยาง?”
เซียวหยางก็ชะงัก หันกลับไป เห็นว่าเป็นเจียงอี้เฉิน
“คุณมาที่นี่ได้ยังไง!” เจียงอี้เฉินตบไหล่เซียวหยาง แล้วยิ้ม
ตอนนี้ ผู้ชายข้าง ๆ ก็ถึงกับตะลึง
เขารีบวิ่งเข้ามา “ท่านเจียง มาที่นี่ได้ยังไงครับ?”
เจียงอี้เฉินหันกลับมามองด้วยความสงสัย “คุณคือ…?”
แต่ไม่นาน เขาก็ตบหัวตัวเองเหมือนนึกออก
“อ๋อ ผมจำได้แล้ว คุณเหมือนจะเป็น…เอ่อ…ผู้จัดการแผนกอะไรสักอย่างในบริษัทเราใช่ไหม?”
เจียงอี้เฉินคิดอยู่นาน แต่ก็จำชื่อไม่ได้สักที
“ผมชื่อหลี่…”
ยังไม่ทันพูดจบ เจียงอี้เฉินก็เหมือนเลิกพยายามจำ หันไปหาเซียวหยางแทน “คุณก็มาดูรถเหรอ?”
เซียวหยางยกมือกุมขมับ
ทำไมต้องเจอเจียงอี้เฉินตอนนี้ด้วยนะ
นี่จะโป๊ะแตกหรือเปล่า
คิดไปคิดมา เขาก็ยิ้มตอบ “ท่านเจียง ผมมานี่เพราะมารับใช้เจ้านายมาดูรถครับ!”
“นี่คือเจ้านายของผม ท่านจาง!” เซียวหยางส่งสายตาเป็นสัญญาณ
ทันที เจียงอี้เฉินก็เข้าใจทันที
เขารีบจับมือเสี่ยวจาง “อ๋อ ที่แท้ท่านจางนี่เอง มาได้ยังไง ผมก็บอกแล้ว เซียวหยางไม่มีทางเข้ามาที่นี่ได้ด้วยตัวเอง!”
“นี่มาซื้อรถอยู่เหรอ?” เจียงอี้เฉินรีบพูดต่ออย่างสนิทสนม
ตอนนี้ผู้ชายคนนั้นถึงกับหน้าซีดเผือด
นี่มัน…
มันหมายความว่ายังไงกัน?
ด้านข้าง ผู้หญิงก็ทำหน้างง รีบก้มลงกระซิบถามผู้ชาย “เขาเป็นใคร?”
“รองประธานกลุ่มซือเหยียน คุณชายเจียง!”
พอคำพูดตกลง ผู้หญิงก็ยืนชะงักทันที
คุณชายเจียง!
ในเมืองเจียงตูจะมีกี่ตระกูลเจียงกันเชียว ยิ่งกลุ่มซือเหยียนก็ยิ่งดังลั่นเมือง!
แล้วในฐานะรองประธานกลุ่มซือเหยียน คุณชายเจียงกลับจับมือเสี่ยวจางแน่น พูดคุยอย่างเป็นกันเองแบบนี้เนี่ยนะ?
มันเป็นไปไม่ได้!
เธอได้แต่ยืนโง่ ๆ ตาลอยไร้แวว
ตัวเองนอกใจเขาไปคบกับคนที่คิดว่ารวย
แต่ไอ้คนที่คิดว่ารวยนั้น กลับเป็นแค่ตัวเล็ก ๆ ที่แม้แต่ชื่อยังไม่มีใครจำได้?
“นี่มันเรื่องอะไร?” เจียงอี้เฉินหันไปถามเซียวหยาง
“ก็…นี่แหละ ผู้จัดการอะไรสักอย่างในบริษัทคุณ เหมือนจะ…” เซียวหยางยังพูดไม่ทันจบ
ทันใดนั้น ผู้ชายคนนั้นก็คุกเข่าลงดัง ปุ!
“ท่าน…ท่านจาง ผมผิดไปแล้ว ผมตาไม่ถึง ไม่ได้ตั้งใจจะทำลายความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับแฟนของคุณ…” เขาสะบัดมือผู้หญิงออก น้ำเสียงปนสะอื้น
ทั้งเซียวหยาง เสี่ยวจาง และแม้แต่ผู้หญิงข้าง ๆ ต่างก็งงเป็นไก่ตาแตก
นี่มันอะไรกัน?
เจียงอี้เฉินก็พอเข้าใจแล้ว ที่แท้ก็ไปนอกใจเขานี่เอง ไม่แปลกที่เซียวหยางจะเรียกเขาว่าเจ้านาย…
สีหน้าของเขาเคร่งขึ้น จ้องผู้ชายคนนั้นแล้วพูดว่า “ไม่คิดเลยนะ ว่านายจะกล้าขนาดนี้ กล้าหือกับท่านจาง!”
“อย่าว่าแต่นายเลย แม้แต่ฉัน ก็ยังไม่กล้า…”
“นายรู้หรือเปล่าว่าท่านจางเป็นใคร?” น้ำเสียงเจียงอี้เฉินเริ่มเข้มขึ้น
“ค…คือใคร?” ผู้ชายอึกอัก
“ช่างเถอะ บอกไปนายก็ไม่เข้าใจ ระดับของนายยังไม่คู่ควรรู้” เจียงอี้เฉินส่ายหัว “บริษัทเราไม่เก็บคนที่ไร้คุณธรรม นาย เก็บของแล้วไปซะ!”
“หา!?”
คำนี้ทำเอาผู้ชายแทบล้มทั้งยืน รีบกอดขาเจียงอี้เฉินร่ำไห้ “ท่านเจียง ผมผิดไปแล้ว อย่าไล่ผมออกเลย ผมยังมีเมียมีลูกต้องเลี้ยงนะ ผมกินข้าวอาศัยงานนี้อยู่นะ!”
เขาไม่เคยคิดเลยว่า ผู้หญิงที่ตัวเองคบเล่น ๆ จะมีเบื้องหลังใหญ่ขนาดนี้
คนที่แม้แต่เจียงอี้เฉินยังไม่กล้าแตะต้อง…
ทั้งมณฑล J คงมีไม่กี่คนหรอก!
คิดแล้วหัวใจก็ร่วงไปอยู่ตาตุ่ม เขาหันไปอ้อนวอนเสี่ยวจาง “ท่านจาง ผมยังมีหนี้บ้านหนี้รถอยู่เลย สงสารผมเถอะ ช่วยบอกท่านเจียงอย่าไล่ผมออกได้ไหม?”
เสี่ยวจางถอนหายใจนิด ๆ สุดท้ายก็ใจอ่อน หันไปพูดกับเจียงอี้เฉินว่า “ท่านเจียง ผมก็ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาคิดมากหรอก ผู้หญิงก็เป็นอย่างนี้แหละ…”
เขาหัวเราะเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
“งั้นก็ได้!” เจียงอี้เฉินพยักหน้า หันไปทางผู้ชาย “ไปให้พ้น!”
“ขอบคุณท่านเจียง ขอบคุณท่านจาง!” ผู้ชายรีบวิ่งออกไปทันที
ส่วนผู้หญิงยังยืนตะลึงอยู่กับที่ มึนงงไปหมด เดิมทีคิดว่าตัวเองตาถั่ว เสียผู้ชายอย่างเสี่ยวจางไป ถึงแม้จะได้คนที่ขับเบนซ์ก็ยังพอไหวอยู่
ใครจะรู้ว่าผู้ชายคนนั้นกลับมาหลอกใช้ความรู้สึกของเธอแท้ ๆ
อะไรนะ บอกว่าโสดมาตลอด รักฉันจริง…
โกหกทั้งเพ!
เขามีทั้งเมีย ทั้งลูก แถมยังมีหนี้บ้านหนี้รถอีก?
ร่างกายเธอสั่นสะท้านไปหมด ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
“เสี่ยวจาง…” เธอเรียกเขา น้ำเสียงอ่อนลง คิดจะพูดอะไรต่อ
เธอมั่นใจว่ารู้จักเขาดี คิดว่าถ้ากลับใจอ้อนวอนหน่อย เขาคงใจอ่อน
แต่เสี่ยวจางตอนนี้จะเชื่อเธอได้ยังไง เพียงหัวเราะเบา ๆ ไม่แม้แต่จะหันไปมอง
จังหวะนั้น เซียวหยางก็ส่งสัญญาณให้ผู้จัดการ
ทันที ผู้จัดการก็รีบเดินมาหา
“สวัสดีครับคุณผู้หญิง สนใจจะซื้อรถเหรอครับ?”
“ฉัน…”
“ถ้าไม่มีธุระอะไร ขอความกรุณาอย่ารบกวนลูกค้าของผมซื้อรถนะครับ”
“…” เธอชะงักไป ครู่ต่อมาก็มีพนักงานเดินมาพาเธอออกไป
จบตอน