ตอนที่ 110 พวกเราขึ้นไปชั้นบนกันเถอะ
จริงด้วย การทำอาหารนี่แหละเป็นวิธีเบี่ยงเบนความสนใจที่ดีที่สุด
ไม่นาน กลิ่นหอมเข้มข้นก็ลอยออกมาจากในครัว
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หลินฉีเยว่ก็ก้มตัวแอบย่องเข้ามาแล้ว ยังคงเป็นจานหมูแดงเหมือนเดิม
หางตาของเซียวหยางเห็นหลินฉีเยว่ แต่เขาไม่ได้สนใจ
กลับรู้สึกว่าหลินฉีเยว่ในตอนนี้ดูน่ารักดีด้วยซ้ำ
เห็นเธอตักหมูชิ้นหนึ่งยัดปากเต็มคำ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความสุข
“อร่อยมาก!”
หลินฉีเยว่เอามือปิดปาก ดึงหัวกลับเข้าไป แล้วอีกครู่ก็ทนไม่ไหวโผล่มาใหม่
“ถ้ากินตอนนี้ เดี๋ยวกินข้าวก็ไม่ได้กินแล้วนะ!” เสียงเซียวหยางดังขึ้น
เธอรีบวิ่งจู๊ดออกไป
แต่จู่ ๆ
เสียง “อ๊ะ!” ก็ดังขึ้น
ต่อด้วยเสียง “ตึ๊กตั๊ก” หลายครั้ง
ทันทีที่ได้ยินเสียง เซียวหยางก็วางตะหลิวลงทันที ก้าวพรวดเดียวถึงตัว!
ตอนนี้หลินฉีเยว่กำลังลูบหัวตัวเองอยู่ รีบเกินไปหัวเลยชนเข้ากับตู้เหล้า
เธอรีบยกมือกุมหัว หน้าเหยเก สูดหายใจแรงเพราะเจ็บ
ไม่คิดว่า ยังไม่ทันลุกขึ้น เซียวหยางก็ปรากฏตัวตรงหน้าแล้ว
เห็นว่าแค่โขกหัวนิดหน่อย ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เขาถึงค่อยโล่งใจ
“ทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้!” เซียวหยางเอื้อมมืออุ้มหลินฉีเยว่ขึ้นมา
ร่างนุ่มนิ่มตกลงสู่อ้อมกอด
ในชั่วขณะนั้น หัวใจของเซียวหยางก็เริ่มวุ่นวาย
แม้ฤทธิ์ยาจะซาไปบ้าง แต่ก็ยังไม่หมด
ใช่แล้ว ฤทธิ์ยากยังกำลังดึงรั้งไปสุดขีด
เพียงวินาทีถัดมา เต็นท์เล็กก็ผุดขึ้นมา
เซียวหยางหน้าแดงจัด
หลินฉีเยว่เหมือนไม่รู้เรื่อง แค่ลูบหน้าผากตัวเองแล้วลุกขึ้นโดยมีเขาประคอง
“นี่มันอะไรเนี่ย!”
เธอเผลอยื่นมือไปดัน…
แต่พอเห็นชัด ๆ
หลินฉีเยว่ก็เม้มปากเบา ๆ ในพริบตาใบหน้าก็กลายเป็นสีชมพูสด
หัวก็ไม่เจ็บแล้ว มุมปากยังมีคราบน้ำมันอยู่เลย
ดวงตากลมใสกระพริบปริบ ๆ ถึงกับลืมปล่อยมือ
เซียวหยางก็ตะลึงไปเช่นกัน
มองหลินฉีเยว่ตรงหน้า เหมือนลูกพีชที่เพิ่งสุกนิด ๆ น่ากัดชะมัด
บางอย่างมันช่างแปลก… แม้จะไม่พูด แต่ร่างกายก็ขยับเอง
เซียวหยางก้มลง กำลังจะ…
แต่หลินฉีเยว่กลับดิ้นหลุดออกทันที
เซียวหยางชะงัก บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความหวั่นไหว
“เกือบไปแล้ว เกือบไปแล้ว!” เซียวหยางถอนหายใจยาว รู้สึกหวาดเสียว
ให้ตายสิ เกือบจะคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว
แต่ทันใดนั้น หลินฉีเยว่กลับเดินย้อนกลับมาอีก
“เซียวหยาง…”
เสียงเธอเบาราวเสียงยุงบิน
เซียวหยางมองไป ก็เห็นในมือเธอมีของอยู่
เป็นถุงยางรุ่นหนา
“ฉันยังไม่อยากมีลูก…”
“ได้ไหม…”
หลินฉีเยว่เม้มปากแดง เงยหน้ามอง
ดวงตากลมใสคลอด้วยน้ำตา มองขึ้นมาช้า ๆ
หัวใจเซียวหยางเต้นแรง
เขามองหน้าแดงก่ำของหลินฉีเยว่ แล้วก็เผลอยกมือลูบหัวเธอ
“ได้สิ!”
“ฉันไปปิดเตาในครัวก่อน!”
เซียวหยางสูดหายใจลึก กลับไปปิดเตา
แต่เตาในครัวดับลงแล้ว…
ทว่าไฟในตัวเขากลับลุกโชนขึ้นแทน
ออกมาจากครัว เซียวหยางก็รับถุงยางจากมือหลินฉีเยว่ แล้วอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าหญิง
“พวกเราขึ้นไปชั้นบนกันเถอะ!”
“อืม…”
แต่ทันใดนั้น
“กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!”
เสียงดังจากหน้าประตู
เซียวหยางสะดุ้งโหยง…
หลินฉีเยว่ก็ชะงัก ทั้งคู่หันมองไปทางประตูพร้อมกัน
“โธ่เอ๊ย!”
ทั้งสองบ่นพร้อมกัน
“ฉันไปเปิดให้”
เซียวหยางขมวดคิ้ว วางหลินฉีเยว่ลง แต่ในใจกลับโล่งอย่างประหลาด
พอเปิดประตู ก็เห็นชายวัยกลางคนยืนอยู่
“เซียวหยาง ฉันนึกว่านายไม่อยู่บ้าน ฮ่า ๆ ๆ”
เสียงนี้ทำให้หลินฉีเยว่หน้าเปลี่ยนสีทันที
เซียวหยางก็ชะงักเช่นกัน
คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่คือหลินฮั่นเหวิน พ่อของหลินฉีเยว่นั่นเอง
“ฉันอุตส่าห์ตามหาบ้านนายตั้งนาน กว่าจะเจอ!” หลินฮั่นเหวินหัวเราะพลางก้าวเข้ามาโดยไม่สนสีหน้าของเซียวหยาง
แล้วก็ชะงักไปเหมือนกัน
พ่อเจอลูกสาว
ตอนนี้เพราะเมื่อกี้ถูกเซียวหยางอุ้ม เสื้อผ้าของหลินฉีเยว่เลยยับนิดหน่อย
บวกกับใบหน้าที่แดงก่ำ หลินฮั่นเหวินก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างทันที
“เหมือนฉัน…”
“มาผิดเวลาแฮะ!” มุมปากหลินฮั่นเหวินกระตุก
นี่มันอะไรกันเนี่ย?
“ไม่หรอกครับ คุณอา มาตอนไหนก็ได้…”
“จริงเหรอ?” หลินฮั่นเหวินยิ้ม แล้วส่งของในมือให้
เป็นไวน์แดงดูหรูทีเดียว
เซียวหยางยิ้มรับ แต่พอจะเอื้อมมือไปรับ
กล่องถุงยางในมือเขากลับหล่นลงมา
ทันใดนั้น บรรยากาศก็แข็งค้าง
เซียวหยางรู้สึกมึนไปหมด ให้ตายสิ โดนพ่อเขาจับได้เต็ม ๆ ว่ากำลังจะทำอะไร!
แถมของแบบนี้ยังโผล่มาอีก!
จะอธิบายยังไง?
“ไม่คิดเลย ของในประเทศจะทำได้เนี๊ยบขนาดนี้!”
“แถมไซซ์ใหญ่ด้วย!” หลินฮั่นเหวินอุทาน พลางก้มเก็บขึ้นมา
“….”
สิ้นคำ ใบหน้าของทั้งคู่แดงจัดทันที
เซียวหยางรีบคว้ามาจากมือหลินฮั่นเหวิน แล้วโยนออกไปนอกบ้าน
“คุณ… คงตาฝาด มันก็แค่ลูกโป่งธรรมดา… เคยมีทีมถ่ายหนังเข้ามาในบ้านผม แล้วทิ้งไว้ คงเอามาสร้างบรรยากาศกัน…” เซียวหยางยิ้มเกร็งอธิบาย
“โอ้~”
“งั้นเหรอ” หลินฮั่นเหวินพยักหน้าเหมือนเข้าใจ
“เสี่ยวเยว่?”
“พ่อ!”
“เป็นอย่างนั้นเหรอ?”
“ใช่ ๆ พวกเรากำลังทำกับข้าวรอกินกันพอดีเลย คุณพ่อมาด้วยกันสิ!” หลินฉีเยว่พยักหน้าแรง
ถ้าจะบอกว่าโมเอะจนเลือดพุ่ง ก็คือภาพหลินฉีเยว่ตอนนี้แหละ
“โอ้ งั้นก็มาถูกเวลาแล้ว!” หลินฮั่นเหวินยิ้ม
เขาก็ได้กลิ่นหอมลอยฟุ้งไปทั่วบ้าน
เซียวหยางปิดประตู “คุณอา กินข้าวด้วยกันเถอะ”
“ได้!” หลินฮั่นเหวินยิ้มมุมปาก
“ว่าแต่ พวกเธอก็ทำได้ดีนี่ ระวังตัวด้วย”
พูดพลาง เขาก็ก้มมากระซิบข้างหูเซียวหยาง
“ถึงฉันจะไม่ชอบใส่ของพวกนั้น แต่ความปลอดภัยมาก่อนนะ!”
หน้าเซียวหยางซีดลงทันที
ไอ้เต็นท์ที่ตั้งเมื่อกี้ ร่วงหายไปนานแล้ว
ฤทธิ์ยา…
หมดแล้ว!
(จบตอน)