ตอนที่ 115 สืบสวน
เห็นว่าซินซินไม่ได้เปิดไลฟ์ เซียวหยางก็ไม่รีบร้อนอะไร
ตอนนี้เวลาล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายแล้ว เซียวหยางเรียกเสี่ยวจางมาหา ฝั่งโคเอนิกเซ็กก์ก็เพิ่งโทรมาบอก เรื่องเอกสารและขั้นตอนต่าง ๆ ของรถจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว เซียวหยางสามารถไปรับรถได้ทุกเมื่อ
พอได้ยินข่าวนี้ เซียวหยางก็อดตื่นเต้นแทบจะไม่ไหว
มาถึงหน้าประตูคอนโด เสี่ยวจางก็มารออยู่ก่อนนานแล้ว
“บอส!”
“ไปกัน รับรถ!”
“อืม!”
ไม่นาน ทั้งคู่ก็มาถึงโชว์รูมโคเอ็นิกเซ็กก์อีกครั้ง
รถที่เคยวางโชว์บนแท่นตอนนี้หายไปแล้ว
หลังจัดการเรื่องเอกสาร เซียวหยางก็ได้สมหวัง ได้นั่งบนซูเปอร์คาร์ราคาสองร้อยล้านคันนี้เสียที
เสียงเครื่องคำรามดังก้อง ใบหน้าเซียวหยางเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เขาว่ากันว่า เสียงเครื่องยนต์นี่แหละ ที่ปลุกเลือดให้สูบฉีดที่สุด
เขากดคันเร่งทันที ความเร็วก็พุ่งขึ้นมาอย่างฉับพลัน
แต่ไม่นาน เขาก็ต้องถอนคันเร่ง เพราะนี่มันยังอยู่ในเขตเมือง จะไปซิ่งก็ไม่ไหว
“มีซูเปอร์คาร์นี่มันโคตรฟินเลยว่ะ!”
แน่นอน ถึงจะเป็นซูเปอร์คาร์ แต่สุดท้ายก็ต้องหยุดตามไฟแดงอยู่ดี พอเห็นรถเสี่ยวจางขับนำหน้า เซียวหยางก็ได้แต่ทำหน้าเซ็ง
ไม่ว่ารถจะเทพแค่ไหน ความเร็วก็เท่า ๆ รถทั่วไปอยู่ดี!
ระหว่างนั้น รถเปิดประทุนคันหนึ่งก็แล่นมาเทียบข้าง
เป็นเฟอร์รารีเปิดประทุน ปกติถ้าเป็นเมื่อก่อน เซียวหยางคงเหลียวมองนานหน่อย
แต่คราวนี้กลับเป็นฝั่งนั้นที่ลดกระจกลงมาก่อน
“พี่ชาย ๆ!”
เซียวหยางหันไปมอง เห็นผู้หญิงสองคนนั่งอยู่ โบกมือใส่เขารัว ๆ
พอเขามองกลับไป สองสาวก็กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่
“หล่อมาก!”
“โอ้โห ตอนเขาขับมือเดียวโคตรหล่อเลย!”
“ขับมือเดียวไม่เห็นแปลก” เซียวหยางกลอกตา
แต่ถัดมา เขาแทบตาค้าง
สาวที่นั่งเบาะข้างคนขับ อยู่ดี ๆ ก็รูดเสื้อด้านบนลง
“พี่ชาย~”
น้ำเสียงยั่วยวนกัดริมฝีปากเบา ๆ สีหน้าช่างยั่วเย้า
“เชี่ย!” ต่อให้เป็นเซียวหยางก็ยังตกใจ
เดี๋ยวนี้ผู้หญิงเปิดกว้างกันขนาดนี้แล้วเหรอ? ผิวขาวเนียนขนาดนั้น ไม่มีซิลิโคนที่ไหนทำได้หรอก!
ฝั่งโน้นยังมีคนเห็นเหตุการณ์นี้ด้วย ดวงตาเบิกกว้างกันเป็นแถว
“พี่ชาย เราไปด้วยกันได้นะ!”
คนขับสาวที่ดูตัวเล็กกว่า กะพริบตาหัวเราะคิก
โอ๊ย ทนไม่ไหว!
เซียวหยางก็ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ พอไฟเขียวปุ๊บ เสียงเครื่องก็คำราม เขาพุ่งออกไปทันที
ข้าง ๆ มีมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าจอดเทียบ
“พี่สาว ผมก็ได้นะ!”
“ไสหัวไป!” สองสาวรีบรูดเสื้อขึ้น ทำหน้ารังเกียจ
นายทำได้บ้าอะไร ขับโคเอ็นิกเซ็กก์มือเดียวได้รึไง?
…
เหตุการณ์ข้างทางก็จบลงตรงนั้น เซียวหยางก็ลืมไปอย่างรวดเร็ว เขาจอดรถหน้ามหาลัยการเงิน แล้วชวนเสี่ยวจางไปที่ร้านอาหาร
เรื่องร้านนี้ถ้าไม่มีลู่ซิง เขาก็มักจะแวะมาดูเรื่อย ๆ
ตอนนี้หน้าร้านยังคงแน่นขนัดไปด้วยคน
ตอนนี้แทบไม่มีใครมาที่นี่เพราะเจียงมหาเทพดอกฟ้าแล้ว
ทั้งชายหญิงมาเป็นคู่ ๆ ย่างเนื้อให้กันกิน
เพราะอยู่ใกล้มหาลัยการเงิน คนรู้จักเซียวหยางก็เยอะ
พอเห็นเขามา ต่างก็ทักทายกัน
“เฮ้ เพื่อนเซียวมาแล้ว!”
“โคตรสุด ร้านเพื่อนเซียวเนี่ย!”
“แม่ง ก็เพราะแกนี่แหละ ทำฉันคิดว่าตัวเองย่างเก่ง เลยไปย่างให้เทพธิดากินที่ร้านแถวทะเลสาบใต้ ผลคือย่างจนเชฟต้องยอมแพ้ แต่เนื้อที่ออกมา ดันทำให้เธอกินแล้วอ้วก แถมบอกว่าจะไม่เดทกับฉันอีก…”
“แกยังดีกว่า ฉันย่างเสร็จวันก่อน วันต่อมานอนแล้วตื่นไม่ไหวเลย!”
“นอนตื่นไม่ไหว ยังไม่ดีอีก?” ทุกคนพากันมองด้วยความอิจฉา
แม้แต่คนที่เพิ่งเล่าว่าเทพธิดาอ้วกใส่ ก็ทำหน้าไม่อยากเชื่อ
มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้สิ!
“นี่มันอวดรวยเวอร์ชัด ๆ ใช่ไหม!”
เจ้าตัวส่ายหัวรัว ๆ “ฉันหมายถึงไปย่างให้พ่อแม่กิน แล้วคืนนั้น…ตีกันเละทั้งบ้าน…”
“…”
ทุกคนถึงบางอ้อ
มีแต่เซียวหยางที่งง “พวกนายพูดอะไรกัน?”
“ไม่มีอะไร ๆ!”
…
“ว่าแต่ เพื่อนเซียว ทำไมช่วงนี้ไม่เห็นที่มหาลัยเลย!”
“แกยังจะพูดอีกเหรอ เพื่อนเซียวโดนไล่ออก ข่าวประกาศทั้งมหาลัยแล้ว!”
“…” คนถามถึงกับหน้าเสีย รีบขอโทษ
“ไม่เป็นไร ๆ กินกันต่อเถอะ ขอให้สนุก!” เซียวหยางไม่แคร์เรื่องนี้นานแล้ว ยิ้มตอบ
เสี่ยวจางที่ยืนฟังอยู่ถึงกับอึ้ง
มหาลัย?
บอสตัวเองเป็นนักศึกษา?
เดี๋ยวนะ แถมยังโดนไล่ออกด้วย?
นี่มันมหาลัยบ้าอะไรกันเนี่ย!
พอเห็นเซียวหยางไม่โกรธ ชายคนนั้นก็ยิ้มยกแก้ว “ขอโทษจริง ๆ เพื่อนเซียว ฉันลงโทษตัวเองสามแก้วเลย!”
…
กลับเข้าร้าน เซียวหยางก็บอกเรื่องกับเสี่ยวจาง
“นี่เบอร์ลู่ซิง เรื่องร้านส่วนใหญ่เขาจัดการ เขารู้ดี แต่ตอนนี้พักรักษาตัว นายก็ทำแทน มีปัญหาไหม?”
“ไม่มีปัญหา!” เสี่ยวจางตอบมั่นใจ
“ดี นี่ช่องทางซื้อวัตถุดิบ วันนี้นายจัดการเรื่องนี้เลย อีกอย่าง ถ้ามีใครมาหาเรื่อง…”
ยังพูดไม่ทันจบ
ก็มีรถคันหนึ่งขับเข้ามาหน้าร้าน
ที่นี่มันถนนคนเดิน ปกติไม่มีใครเอารถเข้ามา แม้กลางวันคนจะไม่เยอะนัก
แต่คันนี้ดันขับเข้ามาตรง ๆ
“ใครเป็นเจ้าของร้าน ออกมาหน่อย!”
เสียงดังจากหน้าร้านทำให้บรรยากาศคึกคักเงียบลงทันที
“พวกเรามาจาก… ได้รับแจ้งว่าร้านนี้มีปัญหาด้านความปลอดภัยอาหาร”
“ความปลอดภัยอาหาร?” เซียวหยางขมวดคิ้ว
รอบ ๆ หลายคนเริ่มทำหน้ามืดครึ้ม
“หยุดกินก่อน เราจะตรวจร้านนี้”
สายตาผู้คนหันมามองกันตาโต
พอเห็นเครื่องแบบของอีกฝ่าย บางคนก็เริ่มลุกเตรียมออก
“เดี๋ยวก่อน!”
เซียวหยางยกมือห้าม
“คุณได้รับแจ้งจากใคร ร้านเราปลอดภัยแน่นอน”
“มีหรือไม่มี ไม่ใช่คุณตัดสิน แต่เป็นเราที่ตัดสิน” อีกฝ่ายยิ้ม
“ได้ งั้นทุกคนอย่าเพิ่งไป ไหน ๆ ก็มาตรวจแล้ว คนก็เยอะ ถือว่าเป็นพยานเลย ตรวจมา อยากตรวจอะไรก็ว่ามา”
เสียงเขาหนักแน่น หลายคนที่รู้จักเขาก็หยุดอยู่ดู
“มาเลย ตรวจเลย!” เซียวหยางทำหน้าขึงขัง กางแขนเชิญเข้าร้าน
(จบตอน)