ตอนที่ 140 อนาคตที่สดใส

 หลินฮั่นเหวินได้แต่หัวเราะทั้งน้ำตา

  เขาเคยเห็นเหล้าที่บ้านของเซียวหยางมาแล้ว แค่พวกเหล้านั่นก็เพียงพอที่จะบอกได้แล้วว่าเซียวหยางมีเงินหรือไม่

  บ้านไหนกันจะมีตู้เหล้าที่วางเต็มไปด้วยเหล้าราคาแพงขนาดนั้น ไม่มีเงิน แล้วจะได้เสพสุขแบบนี้เหรอ?
  ดังนั้นเขาจึงยังคงเชื่อว่าเซียวหยางมีศักยภาพทางการเงินจริง

  แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็เหมือนกับทุกคน

  สามพันล้านเพื่อซื้อที่ดินแปลงเดียว นี่มันบ้าชัด ๆ

  “ซื้อของประมูล ต้องจ่ายเงินสดตรงนั้นเลยเหรอ?” เซียวหยางเอ่ยอย่างขำ ๆ

  เขาไม่เคยได้ยินว่ามีแบบนั้นมาก่อน

  “นั่นไม่จำเป็นหรอก” บนเวที สวีจี้อวิ๋นเอ่ยขึ้น

  “แต่กฎของงานเลี้ยงเราคือ หลังงานเลี้ยงจบไปแล้วหนึ่งชั่วโมง ต้องชำระเงินให้เรียบร้อย”

  ตรงนี้ ฟางจิ้งหยางหันไปยิ้มมองเซียวหยาง

  สามพันล้าน! นี่ไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ๆ เลย

  จะใครกันที่เอาเงินก้อนมหาศาลแบบนี้ออกมาได้ แล้วจะยังเป็นแค่คนธรรมดาโนเนมอีกหรือ?

  ประวัติของเซียวหยางนั้นช่างดูธรรมดาเกินไป ถ้าไม่ใช่ว่ามีความลับระดับสั่นสะเทือนโลก ก็ต้องเป็นแค่การเสแสร้งอวดเก่ง แล้วเล่นพลาดเท่านั้น!

  ต่อไป ฟางจิ้งหยางยังต้องทำหน้าที่ดำเนินการประมูล เขาไม่อยากเสียเวลากับเซียวหยางต่อแล้ว

  อย่างเช่น ที่ดิน E608

  แขกส่วนใหญ่ที่มาคืนนี้ แท้จริงแล้วก็หมายตาที่ดินผืนนี้เป็นหลัก

  ถ้าเป็นการประมูลตามปกติ ฟางจิ้งหยางมั่นใจว่าจะเอามาได้แน่นอน

  แต่ถ้าให้เซียวหยางมาป่วน ดันราคาขึ้น แบบนั้นก็เสียเปรียบฝั่งฟางแน่

  เขาไม่อยากให้มีตัวแปรไม่แน่นอนพวกนี้มาโผล่

  ถ้าเซียวหยางเอาเงินก้อนนั้นออกมาไม่ได้

  เรื่องมันก็ง่ายแล้ว

  ไม่เพียงแต่ทำให้ชื่อเสียงพังยับ ยังสามารถขับไล่เซียวหยางออกจากงานเลี้ยง

  ถือเป็นการกู้หน้าให้ตัวเองอีกด้วย

  ฟางจิ้งหยางมองเซียวหยางราวกับตัวตลก

  ไม่นานเขาก็ยิ้มบาง ๆ เอ่ยว่า “จริง ๆ จะรอจ่ายหลังงานเลี้ยงก็ยังทัน”

  “เพียงแต่……”

  เขากวาดสายตารอบ ๆ อย่างช้า ๆ แล้วพูดต่อว่า “แขกที่นี่ทุกคน ต่างก็ผ่านการตรวจสอบมาแล้ว เบื้องหลังก็ไม่ธรรมดา”

  “แต่เธอนี่สิ ที่มาร่วมงานครั้งแรก อย่าว่าแต่ฉันเลย แม้แต่ทุกคนที่นั่งอยู่นี่ ก็ไม่รู้หรอกว่าเธอมีคุณสมบัติมาโผล่ในงานนี้หรือเปล่า”

  พูดจบ ฟางจิ้งหยางก็ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ มุมปากยกยิ้ม

  “ถ้ามีปัญญาจริง งั้นก็จบการซื้อขายต่อหน้าทุกคนเลยสิ”

  เซียวหยางขมวดคิ้วมองฟางจิ้งหยาง

  ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงของฟางจิ้งหยางก็ดังขึ้นอีก “ทำไมล่ะ ไม่มีเงินงั้นสิ?”

  คราวนี้เซียวหยางถึงกับหัวเราะออกมา

  แต่เขาก็ไม่ได้รีบร้อน แค่เอ่ยช้า ๆ ว่า “เงินฉันก็จ่ายแน่”

  “แต่เมื่อกี้เราพูดกันแล้วนะ ใครกลัว ใครเป็นลูกหมา!”

  “งั้นเอาแบบนี้ นายลองเห่าให้ฉันฟังสองทีสิ ฉันก็จะจ่ายตรงนี้ให้เลย เป็นไง?”

  พูดจบ เซียวหยางก็ยักคิ้ว

  “เมื่อกี้ฉันไม่ได้พูดเรื่องใครเป็นลูกหมาเลย นั่นมันปากนายพูดเอง ฉันไม่ได้ตกลงด้วยซะหน่อย” ฟางจิ้งหยางสีหน้าเข้มขึ้น

  ไม่คิดเลยว่าในสถานการณ์นี้ เซียวหยางยังจะไม่ลืมเย้ยเขาอีก

  คนอื่น ๆ ต่างก็หันมามองทั้งคู่

  พูดตามตรง เรื่องนี้มันเด็ด!

  ตระกูลฟางเป็นตระกูลใหญ่ ใคร ๆ ก็เกรงใจ แต่บางคนก็แอบเกลียดชัง พอเห็นเซียวหยางแซะฟางจิ้งหยาง หลายคนในใจก็สะใจสุด ๆ

  เจียงอี้เฉินก็เช่นกัน

  แม้เมื่อกี้เขาต่อยเซียวหยางไปหนึ่งหมัด เพราะคิดว่าเซียวหยางหลอกน้องสาวตัวเองจริง ๆ

  แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความสุขที่ได้เห็นฟางจิ้งหยางขายหน้ายิ่งน้อยลงไปเลย

  “งั้นจะอ้าปากพูดทำไมวะ ขี้ขลาด!” เซียวหยางฮึดฮัดใส่คำ

  “แก……”

  ดีที่ฟางจิ้งหยางไม่ใช่ฟางจิ้งหยวน ไม่ได้ใจร้อนหัวร้อนขนาดนั้น

  เขากลับกลั้นอารมณ์ไว้ได้

  แล้วหันไปมองสวีจี้อวิ๋นบนเวที

  “คุณสวี เชิญดำเนินการต่อเถอะ!”

  “ได้ค่ะ!”

  การบังคับให้ลูกค้าจ่ายเงินตรงนั้นเลย มันไม่ใช่กฎของงานเลี้ยงจริง ๆ

  ยังไงซะ ถ้าเขาไม่มีเงินจ่ายจริง ๆ ทางตระกูลสวีย่อมไม่ปล่อยให้ออกไปง่าย ๆ อยู่แล้ว

  สวีจี้อวิ๋นก็ไม่กังวลเรื่องนี้เลย

  แถมยังต้องบอกว่า การมีเซียวหยางอยู่ที่นี่ มันมีแต่ประโยชน์กับตระกูลสวีทั้งนั้น อย่างน้อยที่สุดก็เห็นได้ชัดว่า ราคาของของประมูลแต่ละชิ้นสูงกว่าที่คาดไว้ไปเกือบสิบกว่าหมื่นล้านแล้ว!
  ทั้งหมดยังต้องขอบคุณที่เซียวหยางกับฟางจิ้งหยางดันกันไปดันกันมาอีกด้วย!

  เธอยิ้มบาง ยกมือขึ้นประกาศ

  “ต่อไปคือที่ดิน E608 ตั้งอยู่ในเขต กวงหมิง เมืองเจียงตู……”

  “E608 งั้นเหรอ!” ฝั่งหลินฮั่นเหวินถึงกับลุกขึ้นมามีชีวิตชีวา

  “ที่ดิน E608 มีอะไรเหรอ?” เซียวหยางเลิกคิ้วงง

  “ที่นี่อยู่ใกล้ฝั่งตะวันออกของเขตตะวันตก ถูกกำหนดเป็นศูนย์กลางพัฒนาโดยทางการ”

  “ใกล้แม่น้ำหวยเจียงตู ฝั่งตะวันตกคือศูนย์บริหารเมืองเจียงตู อีกฝั่งติดสวนสาธารณะประชาชน”

  “แถวนี้กำลังจะสร้างทั้งที่พักอาศัย พลาซ่า ห้างสรรพสินค้า ตำแหน่งทางภูมิศาสตร์นี่ดีเลิศมาก”

  หลินฮั่นเหวินนึกย้อนก่อนจะพูดเสียงต่ำ “ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ที่นี่จะกลายเป็นเขตที่คึกคักที่สุดนอกจากเขตตะวันตก”

  “โดยเฉพาะแถวแม่น้ำหวย จะมีการสร้างบ้านพักจำนวนมากขึ้น เมื่อถึงเวลานั้น ประชากรจะค่อย ๆ เคลื่อนมาที่นี่ และด้วยความที่ใกล้กับเขตตะวันตก ก็จะถูกดันขึ้นมาเป็นเหมือนศูนย์กลางเมืองอีกแห่ง”

  “ศูนย์กลางเมืองเทียม?” เซียวหยางงง

  “ใช่ เขตตะวันตกจะกลายเป็นศูนย์กลางการค้า และตราบใดที่มันยังรุ่งเรืองอยู่ ที่นี่ก็จะได้อาศัยเขตตะวันตก ดันตัวเองขึ้นเป็นศูนย์กลางการค้าเทียม”

  “ถ้าเกิดเขตตะวันตกมีปัญหาเมื่อไร ศูนย์กลางเศรษฐกิจก็จะย้ายมาเขตกวงหมิง แล้วที่นี่ก็จะกลายเป็นศูนย์กลางการค้าใหม่ของเมืองเจียงตู”

  เซียวหยางพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

  ตามที่หลินฮั่นเหวินบอก ถ้าเขตตะวันตกเกิดปัญหาจริง ๆ เขตกวงหมิงก็จะขึ้นแทนที่กลายเป็นศูนย์กลางธุรกิจใหม่

  แต่เดี๋ยวก่อน…

  ทำไมในแผนผังเมืองในหัวเขา พื้นที่ใหม่กลับไปโผล่ที่เขตเก่า?

  เขตกวงหมิงเกิดปัญหาขึ้นงั้นเหรอ?
  เขารีบเปิดแผนผังเมืองในหัวขึ้นมาดูอย่างละเอียด

  แล้วในวินาทีถัดไป เขาก็เบิกตากว้าง

  เวรละ!

  “เขตภัยพิบัติหนัก!”

  เขตกวงหมิงกลายเป็นเขตภัยพิบัติ! นี่มันหมายความว่ายังไง?
  สีแดงก่ำปกคลุมเกือบหนึ่งในสามของเขตกวงหมิง

  ที่นี่ไม่ได้กลายเป็นศูนย์กลางการค้าเทียมอย่างที่หลินฮั่นเหวินเห็นหรอก แต่จะกลายเป็นเขตภัยพิบัติแทน!

  และไอ้ที่ดิน E608 ที่กำลังร้อนแรงอยู่นี่แหละ

  มันอยู่กลางใจเขตภัยพิบัติเต็ม ๆ!

  เซียวหยางสูดหายใจเฮือกใหญ่

  นี่มันไม่ได้ดีกว่าที่ดินแถวเขตตะวันตกที่หลินฮั่นเหวินซื้อไว้ก่อนหน้านี้เลยสักนิด!
  ใครซื้อ ใครซวย!

  คิดได้แบบนั้น เขาก็มองไปที่ฟางจิ้งหยางที่กำลังมั่นใจเต็มเปี่ยม

  ต้องบอกว่า เซียวหยางยังแอบสงสารมันอยู่หน่อย ๆ

  ที่ดินของหลินฮั่นเหวินก็รับช่วงมาแล้ว ตอนนี้ก็ดูจะสนใจที่ดิน E608 อีก

  สองแปลงนี้เสร็จเมื่อไร

  ต่อให้ตระกูลฟางใหญ่แค่ไหน ก็คงเจอปัญหาแน่นอน!

  ในระหว่างที่เซียวหยางกำลังคิด สวีจี้อวิ๋นก็เปิดปากขึ้นแล้ว

  “ราคาเริ่มต้น ห้าพันล้าน!”

  “เพิ่มราคาครั้งละไม่ต่ำกว่าสิบล้าน!”

  นี่แหละราคาที่ดินในเขตกวงหมิง

  ต่างจากเขตเก่าแบบฟ้ากับเหว

  เขตเก่าราคาเริ่มต้นสิบห้าหมื่นล้าน ที่ดินยังใหญ่กว่านี้ถึงสองเท่า

  แต่ตอนนี้ ไม่มีใครรู้หรอกว่า ที่ดินผืนนี้จะมีปัญหา

  ทุกคนต่างก็เชื่อมั่นว่า ที่ดินผืนนี้ เหมือนกับชื่อของมัน จะนำพามาซึ่ง “อนาคตที่สดใส”!

  (จบตอน)