ตอนที่ 160 ความรักสิ้นสุด ความผูกพันขาดสะบั้น
“ใช่!”
“หุ้นพวกนี้ นายสามารถเอากลับไปได้เลย” เซียวหยางพูดขึ้นอย่างช้า ๆ
“หุ้นพวกนี้มีค่ามหาศาลระดับแสนล้านนะ ถึงแม้ฝั่งเขตตะวันตกจะมีปัญหา แต่พวกเราก็ไม่ได้รับผลกระทบมากอะไร กลุ่มซือเหยียนก็ยังรุ่งเรืองเฟื่องฟู นายแน่ใจแล้วจริง ๆ เหรอ?” เจียงอี้หมิงขมวดคิ้วถาม
“แน่นอน!”
“แต่ทว่า……” เจียงอี้หมิงย่นหัวคิ้วหนักกว่าเดิม
“ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอก”
เงินสดหมุนเวียนแสนล้าน เขาไม่มีปัญญาจะหาได้จริง ๆ
นี่ไม่ใช่หนึ่งหมื่นล้าน แต่คือหนึ่งแสนล้าน!
เซียวหยางไม่ตอบอะไร หันไปมองเจียงเหยียนแล้วพูดว่า “หุ้นกลุ่มซือเหยียนพวกนี้ ฉันไม่สนใจ”
“ในเมื่อบอกว่าจะเลี้ยงดูเธอ งั้นฉันก็จ่ายค่าเลี้ยงดูไปตลอดชีวิตเลยแล้วกัน”
“หุ้นพวกนี้ ฉันยกให้เธอ จะเอาไปทำอะไร ก็แล้วแต่เธอตัดสินใจ”
สิ้นเสียงพูดลง ทั้งห้องเงียบกริบ
บนหน้าของเจียงอี้หมิงเต็มไปด้วยความสับสน แต่พริบตาต่อมาก็เปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นสุด ๆ
เขามองลูกสาวด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหวัง แล้วหันไปมองเซียวหยางในใจอย่างภาคภูมิใจสุดขีด
ยกให้เจียงเหยียน นั่นก็เท่ากับยกให้ตัวเขาเองไม่ใช่หรือ?
นี่มันหุ้นถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ของกลุ่มซือเหยียน มูลค่ามหาศาลถึงแสนล้าน!
เซียวหยางถึงกับพูดว่ายกก็ยกเลย?
ด้านข้าง เจียงแม่ก็มีสีหน้ายินดี แต่ในใจก็แอบเจ็บปวดคิดไม่ตก
ตกลงแล้วระหว่างหุ้นสี่สิบเปอร์เซ็นต์พวกนี้สำคัญกว่า หรือว่าตระกูลฟางสำคัญกว่ากันแน่…
ส่วนเจียงอี้เฉินเอง ก็ถึงกับตะลึงไปกับคำพูดนี้ของเซียวหยาง
ไม่คิดเลยว่าเซียวหยางจะชอบเจียงเหยียนขนาดนี้ แสนล้านนะ! ยกให้เลยเนี่ย?
แค่เซียวหยางเอ่ยปากให้พี่ชายเขาซื้อคืน แม้ไม่ถึงหนึ่งแสนล้าน แค่จ่ายแบ่งหลายงวด สักแปดหมื่นล้านก็คงพอแล้ว
เพื่อเจียงเหยียนเขายอมทุ่มเงินขนาดนี้ อย่าว่าแต่สารภาพรักเก้าสิบเก้าครั้งเลย ต่อให้เก้าร้อยเก้าสิบเก้าครั้งก็คงยังพอคิดได้อยู่!
ถึงความรักจะประเมินค่าไม่ได้ แต่ราคานี้ มันเกินไปจริง ๆ
ส่วนเจียงเหยียนนั้น
จริง ๆ แล้วเธอก็ชอบเซียวหยางอยู่แล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะตัดสินใจแบบนี้กับหุ้นเหล่านี้
ถ้าเป็นเมื่อก่อน แค่ได้ยินคำว่า “เลี้ยงดู” คำหยาบแบบนี้ เธอคงตบหน้าเขาไปแล้ว
มันคือการดูถูกกันชัด ๆ
แต่ครั้งนี้พูดโดยเซียวหยาง แถมยังบอกว่าจะเลี้ยงดูไปทั้งชีวิต พร้อมยกทรัพย์สินมูลค่าแสนล้านให้เธออีก
นี่มันเกินจะรับไหวจริง ๆ
แม้เธอจะเพิ่งรู้จักเขาไม่นาน แต่ก็พอเข้าใจนิสัยของเซียวหยางดี
ค่าเลี้ยงดูแสนล้าน…
หัวใจเธอถึงกับว่างเปล่าไปเลย จ้องมองเขาอย่างตะลึงงัน
เมื่อพ่อแม่แท้ ๆ มองเธอเป็นเพียงสินค้าที่เอาไว้แลกเปลี่ยน มีเพียงเขาที่เห็นค่าเธอเหมือนของล้ำค่าที่ไม่มีราคาใดเทียบได้
เธอเม้มริมฝีปาก ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา
นี่แหละ บางทีอาจเป็นความรักที่เธอตามหามาตลอดก็ได้
อะไรกันนักหนากับการสารภาพเก้าสิบเก้าครั้ง เรื่องพวกนั้นเธอโยนทิ้งไปหมดแล้ว
การสารภาพเก้าสิบเก้าครั้ง มันจะมีค่าเทียบได้กับแสนล้านเหรอ?
มันจะสู้กับการที่เขาเห็นเธอเป็น “ของล้ำค่าที่ไม่มีราคามากกว่าเงิน” ได้ยังไง?
เธอโผเข้ากอดเซียวหยางแน่น น้ำตารื้นจนพูดไม่ออก
เซียวหยางกลับหัวเราะเบา ๆ ลูบหัวเล็ก ๆ ของเจียงเหยียนแล้วแซวว่า “ไง ไม่พอเหรอ～”
“พอแล้ว พอเกินพอแล้ว!” แม่เจียงรีบพูดขึ้นราวกลัวเซียวหยางจะเปลี่ยนใจ
เจียงเหยียนขมวดคิ้ว มองแม่อย่างไม่พอใจ
บนหน้าของเซียวหยางก็ปรากฏความไม่สบอารมณ์ขึ้นมานิดหนึ่ง
ชัดเจนเลยว่าทั้งที่เป็นแม่ลูกแท้ ๆ ทำไมถึงแตกต่างกันได้ขนาดนี้…
แม่เจียงเองก็เหมือนรู้ว่าพูดผิด รีบหลบไปอยู่ด้านหลังเจียงอี้หมิง เงียบไม่พูดอะไรต่อ
“พอ… พอแล้ว…” เจียงเหยียนเสียงสั่น กำเสื้อของเซียวหยางแน่น ราวกับในโลกนี้มีเพียงผู้ชายคนนี้เท่านั้นที่เป็นจริงแท้และทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย
“เจียงอี้เฉิน ช่วยฉันร่างสัญญามา หุ้นพวกนี้ทั้งหมด โอนให้เจียงเหยียน”
พูดถึงตรงนี้ เขาหันไปมองเจียงอี้หมิง
“เธอจะขายให้คุณก็ได้ จะขายให้ใครก็แล้วแต่ ไม่เกี่ยวกับฉันอีกแล้ว”
สิ้นเสียง เจียงอี้หมิงก็ตื่นเต้นสุด ๆ นี่มันเหมือนลาภลอยจากฟ้า! ทรัพย์สินแสนล้าน จะให้คืนก็คืน จะยกให้ก็ยกได้เลย
ถึงจะไม่ได้ยกให้เขาโดยตรง แต่ให้เจียงเหยียน ไม่เหมือนก็เหมือนกันนั่นแหละ!
ตราบใดที่มีเจียงเหยียน หุ้นก็ไม่ใช่ของพวกเขาอยู่ดีหรือ?
คิดดังนั้น เขาก็มองลูกสาวคนนี้
ลูกสาวที่เมื่อครู่ยังถูกใช้เป็นสินค้าซื้อขาย
“เสี่ยวเหยียน พ่อผิดไปแล้ว พ่อไม่ควรบังคับให้เธอแต่งกับฟางจิ่งหยาง!” เจียงอี้หมิงพูดเสียงอ่อนโยน แถมยังทำตัวเหมือนพ่อแสนดี
แต่เซียวหยางกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่อยากยุ่งเรื่องนี้แล้ว อยากดูแค่ว่าเจียงเหยียนจะจัดการยังไง
เห้อ พ่อแม่แบบนี้…
เห็นเพียงเจียงเหยียนเช็ดน้ำตาแล้วก้าวขึ้นไป
เธอไม่สนใจหุ้นพวกนั้นหรอก สนแค่ได้กอดผู้ชายข้าง ๆ นี้แน่น ๆ ก็พอ
เธอมองพ่อแม่แล้วขมวดคิ้ว
“พ่อ แม่!”
“ว่าไง!” เจียงอี้หมิงตอนนี้ไม่มีท่าทีเหมือนเดิมอีกแล้ว ยิ้มเต็มหน้า
เจียงเหยียนสีหน้าเจ็บปวด คล้ายกำลังลังเลอะไรอยู่ นานมากก็ไม่พูดออกมา
หลายวินาทีผ่านไป เธอถอนหายใจยาว
“พ่อ แม่ ในเมื่อพวกคุณเห็นว่าบริษัทสำคัญกว่าฉัน งั้นก็ตั้งใจทุ่มเทกับบริษัทให้เต็มที่ไปเถอะ จะได้ไม่เกิดเรื่องพรรค์นี้อีก”
“ตั้งแต่พรุ่งนี้ ไม่สิ ตั้งแต่ตอนนี้เลย……”
เจียงเหยียนถอนหายใจอีกครั้ง เหมือนตัดใจยากมาก
“ตั้งแต่ตอนนี้ไป ฉันจะไม่ก้าวเข้าไปในบ้านเจียงอีกแล้ว พวกคุณ ก็ทำเหมือนไม่มีลูกสาวคนนี้ก็แล้วกัน!”
“จริงสิ คุณอาสี่ รบกวนพอกลับไปช่วยเอาสมุดทะเบียนบ้านออกมา ฉันจะถอนชื่อออกจากตระกูลเจียง!”
พูดจบ เจียงเหยียนก็ตัดใจหันหลังซุกอกเซียวหยาง
“เจียงเหยียน เธอ……”
“เจียงเหยียน อย่าพูดอะไรโหดร้ายแบบนี้เลย เธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเรานะ!”
“ไม่ ไม่ใช่ฉันโหดร้าย แต่เป็นพวกคุณต่างหากที่โหดร้าย” เจียงเหยียนพูดทั้งน้ำตา
“จริงสิ เรื่องหุ้น”
ทันใดนั้นเจียงอี้หมิงก็รีบหูผึ่งกลับมาตั้งใจฟัง
เห็นท่าพ่อแบบนี้ เจียงเหยียนก็หมดความลังเลทันที
เธอตัดใจเด็ดขาด เอ่ยทีละคำว่า “หุ้นที่เซียวหยางให้ฉัน มันคือของฉัน ไม่เกี่ยวกับตระกูลเจียง”
“งั้นเอาแบบนี้ พวกคุณบอกว่าหุ้นนี้มีค่าแสนล้านใช่ไหม งั้นฉันไม่เอาแสนล้านแล้ว ลดราคาเหลือเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ก็พอ เจ็ดหมื่นล้าน!”
“ถ้าพวกคุณหาเงินเจ็ดหมื่นล้านมาได้ ฉันจะให้เซียวหยางขายหุ้นคืนให้พวกคุณ!”
“จากนี้ไป ฉันกับตระกูลเจียง”
“ขาดสะบั้นสิ้นสุดกันไปเลย!”
ทันใดนั้น เจียงเหยียนคว้าเอกสารหุ้นจากเจียงอี้เฉินมายัดคืนใส่มือเซียวหยาง
(จบตอน)