การสารภาพรักครั้งที่ 100 (1)
เวลานี้เซียวหยางใส่เพียงชุดลำลองธรรมดา อากาศข้างนอกเริ่มเย็น แต่ด้วยร่างกายที่แข็งแรง เขาเลยไม่รู้สึกหนาวอะไร
หลี่จี๋เดินตามหลังมาติด ๆ ไม่หยุดปากถามเรื่องรถ
“เลิกถามเหอะ ฉันเปิดเผยความจริงแล้ว—ฉันมันมหาเศรษฐีพันล้าน!” เซียวหยางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
คำพูดนั้นทำเอาหลี่จี๋ถึงกับเดินพองขน หลังคอตั้งขึ้นทันที
อืม…เพื่อนฉันเป็นเศรษฐีพันล้านแล้วเว้ย!
คนเดินสวนกันไปมาบริเวณรอบมหาลัย ทุกคนต่างก็รู้กันทั่วว่าเซียวหยางถูกไล่ออกจากโรงเรียน เรื่องนี้กลายเป็นข่าวใหญ่ เพราะอย่างไรเขาก็เป็นคนดังในมหาลัยอยู่แล้ว
เขาเดินไปทักทายผู้คนที่ผ่านมาด้วยท่าทีสบาย ๆ ก่อนจะมุ่งตรงไปยังหอพักหญิง
“เซียวหยาง?”
“นั่นเซียวหยางใช่ไหม?” นักศึกษาหน้าใหม่บางคนเอ่ยถาม
“ใช่แล้วโว้ย! เซียวหยางกลับมาแล้ว!”
“เขามุ่งหน้าไปหอพักหญิงงั้นเหรอ?”
“นึกออกแล้ว! เมื่อกี้มีนักเรียนวิทยาลัยดนตรีมาสารภาพรักกับหลินฉีเย่ว์ นี่มันแย่งซีนชัด ๆ เซียวหยางคงกลับมาเอาคืนแน่!”
“คราวนี้ได้ดูของสนุกแล้ว!”
“ไปกัน ๆ ไปเชียร์เซียวหยาง! แม่งเอ๊ย ดอกฟ้าโรงเรียนเรา จะให้เด็กต่างสถาบันมาแย่งไปได้ยังไงกัน!”
“ถูกต้อง! เซียวหยางกับหลินฉีเย่ว์เหมือนสวรรค์สร้างมาให้คู่กันอยู่แล้ว คนหนึ่งเป็นดาวโรงเรียน อีกคนหล่อระดับพระเอก จะให้อะไรอี๋ ๆ หมู่หมาแมวเหมียวมาแย่งดาวโรงเรียนไปสารภาพรักได้ยังไง ไหนจะทำท่าจะเลียนแบบการสารภาพรัก 99 ครั้งอีก!”
“พวกนายว่า รอบนี้เซียวหยางจะไม่จัดใหญ่หน่อยเหรอ?”
“หมายความว่ายังไง?”
“ก็การสารภาพรักครั้งที่ 100 ไงล่ะ!”
“โว้ยยยย!!”
“เขาไม่เคยพูดเหรอ ว่าครั้งที่ 100 จะเป็นการให้คำตอบกับตัวเอง?”
“ใช่! ครั้งที่ 100 คือศักดิ์ศรี!”
“เวลาผ่านมาตั้งนานแล้ว จะปล่อยศักดิ์ศรีทิ้งไปได้ยังไง ไหนหลินฉีเย่ว์ก็เคยสารภาพรักกับเขาต่อหน้าสาธารณะแล้วด้วยนะ!”
“เออว่ะ!”
“รีบเลย ๆ แจ้งทุกคนด่วน ไปเชียร์เซียวหยางกัน!”
ไม่ทันไร กลุ่มแชทของนักศึกษาก็เด้งข้อความรัว ๆ
“เร็วเข้า ๆ ที่เดิม เซียวหยางจะทำการสารภาพรักครั้งที่ 100 แล้ว!”
“เร็วสิวะ พวกเราไม่รีบ ข้างหน้าไม่มีที่ยืนแล้ว!”
“จริงเหรอวะ ครั้งที่ 100 เนี่ยนะ อย่ามาหลอกกูนะ!”
“หลอกบ้าอะไรล่ะ! เซียวหยางกำลังจะถึงแล้ว จะโกหกทำไม…”
……
ไม่นาน เด็กนักศึกษาที่กำลังนั่งกินข้าวกลางวันก็พากันวางชามข้าว ลุกพรึบขึ้น
“ไปหอพักหญิง!”
เด็กที่กำลังต่อคิวตักอาหารก็หมุนตัวกลับพร้อมกัน
ป้าโรงอาหาร: “???”
นี่มันอะไร วันนี้อาหารมันไม่อร่อยงั้นเหรอ? หรือว่าฉันมือตกปรุงพลาดถึงขนาดทำให้เด็กวิ่งหนีหมด?
จากที่แน่นขนัดไปทั้งโรงอาหาร อยู่ ๆ ก็ว่างโล่งในพริบตา เพราะนักศึกษาพากันกรูไปทางเดียวกันหมด
ตัวเซียวหยางเองกลับไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนตามหลังมาเป็นฝูงใหญ่ตั้งแต่เมื่อไร
ฝั่งหน้าหอพักหญิง คนบางส่วนก็เฝ้ารอดูเหตุการณ์มานานแล้ว ขณะที่บนตึกหอพัก นักศึกษาสาวหลายคนต่างพากันโผล่หน้ามองออกนอกหน้าต่าง โดยเฉพาะชั้นสองของหอพักหญิง ที่ตำแหน่งเหมือน VIP สำหรับดูโชว์สดเต็ม ๆ บางคนถึงขั้นวิ่งลงไปห้องเพื่อนที่อยู่ชั้นสองเพื่อจองที่ชมใกล้ชิด
บรรยากาศแทบจะเหมือนงานคอนเสิร์ต ขาดก็แค่รถเข็นขายขนมเท่านั้น!
แม่บ้านหอพักทำหน้าตกใจสุดขีด ยืนกั้นประตูหอไว้ด้วยไม้กวาดในมือ เตรียมพร้อมสุดฤทธิ์
“พวกเธอจะมีวันจบไหมเนี่ย มาสารภาพรักกันเป็นรอบๆ รึไง!”
เสียงตะโกนของแม่บ้านดังขึ้น ขัดเอาเพลงรักของติงฮุยที่กำลังร้องอย่างลึกซึ้งให้หยุดลง
ติงฮุยอึ้งไปครู่หนึ่ง หันมองแม่บ้าน “อา…อาเจ๊ ผมก็แค่—”
“แค่บ้าอะไร! ร้องก็โคตรห่วยหูแทบแตก!” แม่บ้านตะคอกสวน ไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย
ที่ผ่านมาเวลาเซียวหยางมา เธอยังพอปล่อยได้ เพราะเขาเป็นเด็กมหาลัยนี้จริง ๆ แถมทักทายสุภาพทุกครั้ง ยิ้มให้ทุกที
แต่หมอนี่? ไม่มีอะไรน่ามองสักอย่าง!
หน้าตาก็ยังไม่หล่อเท่าเซียวหยางอีก!
ติงฮุยยังจะอ้าปากอธิบายต่อ แต่ทันใดนั้นเสียงใครบางคนตะโกนขึ้นมา—
“เซียวหยางมาแล้ว!”
ทุกคนหันไปพร้อมกัน แม้แต่เซียวหยางเองก็ยังสะดุ้งกับบรรยากาศนั้น
เหมือนทุกสายตากำลังรอเขาอยู่แล้วจริง ๆ!
ในพริบตา ดวงตาหลายร้อยคู่หันมาจับจ้องร่างเขาพร้อมกัน
หลี่จี๋ที่เดินตามหลังถึงกับยืดตัว ย่างก้าวมั่นใจขึ้นทันตา
ผู้คนสองฝั่งก็รีบแหวกทางออกให้
“โห มาจริงด้วย!”
“เซียวเอ๋ย สู้ ๆ!”
“จัดเต็มเลยเว้ย!”
“เซียวหยาง ลุยเลย! ไอ้พวกหมามาแมวมันกล้ามายุ่งกับดาวโรงเรียนเราได้ไงวะ!”
“เราหนุนหลังให้นายเต็มที่!”
“เซียวเอ๋ย ต้องการอาวุธไหม? ฉันมีไม้หน้าสามอยู่ตรงนี้นะ!”
“…” เซียวหยางได้แต่กลอกตา นี่ฉันไม่ได้มาชกต่อยโว้ย!
เขาเดินไปถึงตรงหน้าแม่บ้านหอ
“คุณอา ผมอาจจะรบกวนอีกแล้ว ต้องขอโทษจริง ๆ ครับ” เซียวหยางก้มหัวพูดสุภาพ
“ไม่เป็นไรหรอก ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไร!” แม่บ้านหัวเราะ ตอบกลับแบบเอ็นดู
“วันนี้ผมรีบออกมา เลยไม่ได้เตรียมของอะไรมาให้ แต่พอดีมีมาสก์กล่องหนึ่ง เหมาะกับวัยของคุณอามากครับ!” เขาหยิบกล่องมาสก์แล้วยื่นให้
“โอ๊ย มาแค่นี้ก็พอแล้ว จะเกรงใจอะไร”
“ของเล็กน้อยเองครับ”
ทันใดนั้น มีนักศึกษาสาวตาไวร้องลั่นขึ้นมา
“โอย! มาสก์รุ่นใหม่ของ Estée Lauder Volcano Mud Mask นี่นา! เมื่อสองวันก่อนฉันเพิ่งหาข้อมูลมาเลยนะ หนึ่งกล่องตั้งหมื่นหยวนแน่ะ!”
คำพูดนั้นทำเอาฝูงสาว ๆ ร้องอู้หูอิจฉากันระงม
แม่บ้านที่ตอนแรกจะเกรงใจ แต่พอได้ยินราคานั้น ก็รีบคว้ามาเก็บทันที กลัวเด็กหนุ่มเปลี่ยนใจ
แม่เจ้า…มาสก์หมื่นหยวน! นี่แหละของหรูที่ทั้งชีวิตไม่เคยได้ใช้!
พอรับมาแล้ว เธอก็หันไปจ้องเขม็งใส่ติงฮุยอย่างกับจะบอกว่า “เห็นไหม ทำการบ้านให้ดีมันต้องแบบนี้”
ติงฮุยถึงกับกัดฟันกรอด
นี่เอ็งมาสารภาพรักกับหลินฉีเย่ว์ หรือมาจีบแม่บ้านหอกันแน่วะ!
เซียวหยางเงยหน้ามองไป เห็นหน้าต่างห้องหลินฉีเย่ว์ปิดสนิท ม่านก็ถูกดึงลง
คงใช้กระจกเล็กมองไม่เห็นชัดแน่ ๆ
เขาแหงนหน้าขึ้นยิ้มเล็กน้อย
บรรดาสาว ๆ บนตึกพากันน้ำลายไหลพราก มองเขาอย่างเคลิบเคลิ้ม
วันนี้เซียวหยางดูหล่อผิดปกติจริง ๆ
พอเทียบกับติงฮุยแล้ว…คนหนึ่งอยู่บนฟ้า อีกคนอยู่ใต้ดินเลยทีเดียว
“รบกวนทุกคนหน่อย ช่วยบอกหลินฉีเย่ว์ให้ฉันหน่อย—ผมติดค้างการสารภาพรักครั้งที่ 100 ของเธอ วันนี้ผมอยากจะทำให้สำเร็จ!”
เสียงตะโกนก้องไปทั่ว
ทันใดนั้น ฝูงสาว ๆ ก็รีบแตกตัววิ่ง บ้างวิ่งไปเคาะห้องหลินฉีเย่ว์ บ้างตะโกนลั่นหน้าตึก
“หลินฉีเย่ว์! เซียวหยางจะสารภาพรักครั้งที่ 100 แล้วนะ!!”
ทั้งฝูงชนถึงกับอ้าปากค้างตะลึงงัน
การสารภาพรักครั้งที่ 100!
แม่เจ้า! เซียวหยางมาแล้วจริง ๆ!
บรรยากาศพลันบ้าคลั่ง คลื่นคนถาโถมเหมือนเทศกาลตรุษจีน
หน้าตาของติงฮุยก็ซีดเผือดทันที
นี่…ตูมายืนทำอะไรตรงนี้วะ!?
เซียวหยางยิ้มให้เขา “นายน่ะ…ขอยืมลำโพงหน่อยสิ”
……
(จบตอน)