ตอนที่ 215 การแต่งหญิงมีแค่ศูนย์ครั้ง กับนับไม่ถ้วนครั้ง
ของชิ้นนี้ถูกห่อแน่นหนาจนดูไม่ออกเลยว่าข้างในคืออะไร
เขย่า ๆ ดูก็ไม่ค่อยมีเสียงอะไร เบาเสียด้วย
เซียวหยางมองเจียงเหยียนที่ยังนอนอยู่บนเตียง ก่อนจะหยิบกรรไกรขึ้นมาแล้วกะว่าจะตัดห่อพัสดุออก
แต่พอดีกับที่เจียงเหยียนทำปากขมุบขมิบหาวหนึ่งที ลืมตาขึ้นเล็กน้อย ก็เห็นเซียวหยางกำลังงัดพัสดุของเธออยู่พอดี
“ของอะไรน่ะ!”
“ไม่รู้สิ ของเธอนี่แหละ”
“ของฉันเหรอ?” เจียงเหยียนยังครึ่งหลับครึ่งตื่นตอบกลับมา
แต่พอวินาทีต่อมา เธอก็เหมือนนึกอะไรออก รีบลุกพรวดขึ้นทันที แย่งพัสดุไปจากมือเขา
“ระวังหน่อยสิ!” เซียวหยางค้อนหนึ่งที “ฉันถือกรรไกรอยู่นะ ถ้าเธอพรวดพราดมาแบบนี้ไม่กลัวโดนบาดหรือไง”
เจียงเหยียนเหลือบตามองของในมือ คล้ายจะเดาออกว่ามันคืออะไร ใบหน้าก็แดงจัดขึ้นมาทันตา
เซียวหยางเห็นท่าทางนั้นก็ยิ่งงง “ของอะไรน่ะ!”
“อย่าสาระแนสิ!”
“ให้ฉันดูหน่อยดิ” ยิ่งเธอพูดแบบนี้ เขายิ่งอยากรู้หนักเข้าไปใหญ่ พุ่งตัวเอนลงมาทิ้งน้ำหนักบนตักเธอ แล้วทำตาปริบ ๆ
“ไม่เอา!”
“ก็ให้ฉันดูหน่อยน้า~”
มือเซียวหยางเลื้อยขึ้นไป บีบเอวบางจุดที่เจียงเหยียนจั๊กจี้สุด ๆ
“อ๊ะ!” เธอสะดุ้งเฮือก ของในมือเลยหลุดร่วงลงมา
เซียวหยางหัวเราะหึ ๆ ก้มลงเก็บมาได้ทันควัน แต่ก็ยังมือไม้อ้อยอิ่งนวด ๆ ต่ออีก
เจียงเหยียนหน้าแดงแจ๋ ฟาดแขนเขาเบา ๆ “นี่หรือวิธีที่เธอจะทำกับข้าวเช้าให้ฉัน!”
“ถ้าให้ฉันเลือกได้นะ… ข้าวเช้าของเธออาจเป็นตัวฉันเองก็ได้” เขายิ้มกริ่มพลางฉีกห่อพัสดุออก
ทันใดนั้น แถบผ้าเส้นเล็ก ๆ ก็ตกลงมาจากกล่อง
พอเห็นชัด ๆ ดวงตาเซียวหยางแทบถลน
นี่มัน… ชุดชั้นในจิ๋ว?!
ไม่สิ เรียกให้ตรงหน่อย ต้องบอกว่า “เลือดสาดทิ้ง” ถึงจะถูก
ใช่แล้ว มันเหมือนกับรูปที่สตรีมเมอร์ชื่อ “เสี่ยวเยว่กวง” เคยส่งมาให้เขาเลย!
บราที่เล็กเท่ากับเล็บนิ้วโป้ง…
เซียวหยางถึงกับสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ขณะที่เจียงเหยียนก็รีบเอาหน้าซุกผ้าห่มแทบมิด
แผนเดิมคืออยากทำให้เขาประหลาดใจ แต่กลายเป็นเขย่าขวัญซะงั้น…
“เธอไม่ใช่เคยพูดเหรอ ว่าต่อให้ตายก็ไม่ใส่ของแบบนี้?” เซียวหยางยกผ้าผืนเล็กขึ้นมามอง
“ใช่สิ ฉันก็ไม่ใส่ไง ซื้อมาเก็บสะสมเฉย ๆ ไม่ได้รึไง!”
เมื่อถูกจับได้แล้ว เจียงเหยียนก็ทำตัวหัวสูงขึ้นมาทันที เงยหน้าพูดอย่างมั่นใจ
“โอเค ๆ เธอว่ามายังไงก็ยังงั้น”
เซียวหยางยิ้มพลางกระโจนใส่เธอทันที
“เฮ้ย! จะทำอะไรน่ะ!” เธอโดนกดลงบนเตียง หน้าบูดน้อย ๆ
“ก็ทำในสิ่งที่ควรทำไง” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนดึงเสื้อคลุมบางเบาของเธอออก
“ซื้อมาตั้งแล้วไม่ลองใส่ มันก็เสียของน่ะสิ…”
สายตาประสานกัน เจียงเหยียนเบือนหน้าไปอีกทาง พยายามดิ้นหน่อย ๆ พอเป็นพิธี
“รู้ไหม เมื่อก่อนฉันชอบเล่นเกมแต่งตัวมากเลยนะ” เสียงเขากระซิบใกล้หู พร้อมกับมือที่ค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าเธอออก
…
แดดสายส่องลอดหน้าต่างเข้ามา
หลังจากอาบน้ำเรียบร้อย ทั้งคู่ก็เปลี่ยนเป็นชุดปกติเดินลงมาข้างล่าง
ส่วนอาหารเช้าที่ทำทิ้งไว้นานจนเย็นหมดแล้ว เซียวหยางเลยต้องเข้าครัวทำใหม่ แต่รอบนี้ก็เลยเป็นมื้อเที่ยงแทน
เจียงเหยียนนั่งเอนกายบนโซฟา เดินแทบไม่ไหวเพราะเต็มไปด้วยรอยแดงเต็มขา
ของที่เพิ่งซื้อมาก็ถูกซักตากอยู่ในห้องน้ำเรียบร้อย
พอคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เจียงเหยียนก็ได้แต่บ่นงึมงำ “ทีว่าจะช่วยเพิ่มสีสันให้ชีวิตรัก สุดท้ายกลายเป็นโดนเล่นงานจนเดินไม่ไหวแทน…เจ็บนะเนี่ย!”
“อีกเดี๋ยวฉันยังต้องไปตีเทนนิสอีกนะ… แบบนี้ไม่ต้องล้มพับไปเลยเหรอ”
เธอถอนหายใจ แล้วก็หยิบมือถือขึ้นมากดลางานไปเรียบร้อย
ไม่นานนัก เซียวหยางก็ทำอาหารเสร็จ กลิ่นหอมตลบอบอวลจนเธอแทบลืมความเจ็บทั้งหลาย
กินเสร็จ เขาก็เหลือบมองเวลาแล้วเอ่ยลา จากนั้นหยิบกล่องอาหารใส่ในถุงเก็บความร้อนออกจากบ้านไป
…
เมื่อถึงมหาวิทยาลัยการเงิน เซียวหยางนั่งอยู่ในรถ สีหน้าหนักใจ
วันนี้เขาควรแต่งหญิงดีไหม?
สายตาเลื่อนมองไปที่ชุดกระโปรงบนเบาะหลัง
“มีคนเคยพูดไว้นะ ว่าการแต่งหญิงมีแค่ศูนย์ครั้งกับนับไม่ถ้วนครั้ง…”
เขาคิดไปคิดมาแล้วก็รู้สึกว่ามันมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน
“เดี๋ยวนะ! ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย หลินฉีเย่ว์ก็กลับมาคืนดีกับฉันแล้ว แค่โทรให้เธอออกมารับก็จบ ทำไมต้องมาลำบากแต่งหญิงอีก!”
“หรือไม่ก็นั่งรอจนเพื่อนร่วมห้องเธอกลับมาก็ได้…”
แต่พอหันกลับมามองตัวเองอีกที—ชุดกระโปรงก็ใส่เรียบร้อยแล้ว วิกก็เซ็ตแล้ว แถมเมคอัพก็ฝีมือเริ่มโปรแล้วด้วย
ถึงจะสู้ฝีมือลินฉีเย่ว์ไม่ได้ แต่แวบแรกดูแทบไม่ต่างจากผู้หญิงจริง ๆ เลย ขาดก็แค่ตรงหน้าอกนี่แหละ
เซียวหยางลองโพสท่าดูในกระจกหลังรถ “หืม…ก็สวยใช้ได้นี่หว่า…”
“เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าฉันเริ่มสนใจตัวเองแล้วนะ!”
เขาสะบัดหัวแรง ๆ ไล่ความคิดบ้า ๆ ออกไป แล้วด่าตัวเองว่า “เพี้ยนว่ะ” ก่อนคว้าถุงอาหารเดินตรงไปยังหอพักหญิง
ใส่แมสก์ปิดหน้า ก้าวฉับ ๆ ผ่านป้าแม่บ้านที่เฝ้าหน้าประตูซึ่งก็ไม่ได้สนใจอะไรนัก
จนถึงหน้าห้องของลินฉีเย่ว์ เขาเคาะประตูเบา ๆ
ประตูเปิดออกโดยเพื่อนร่วมห้องชื่อหลี่เสี่ยวเหยียน
“หาคนไหนคะ?”
เซียวหยางกระตุกมุมนิด ๆ กดเสียงให้ฟังดูหวาน “ของที่เซียวหยางฝากเอามาให้ลินฉีเย่ว์ค่ะ~”
สิ้นเสียงนั้นเอง ลินฉีเย่ว์ที่อยู่บนเตียงก็ชะโงกหน้าออกมามองทันที
เธอดันไม่มีเรียนวันนี้ พอเห็นถุงอาหารในมือกับชุดกระโปรงที่คุ้นตา ก็ตาเป็นประกายทันที
“อ้าว! พี่สาวมาแล้วเหรอ!”
“เข้ามาเลย!”
เธอจงใจเรียกเขาว่า “พี่สาว” เล่น ๆ แล้วก็หัวเราะคิกคักด้วยความดีใจ
เซียวหยางได้ยินคำนี้ก็สะอึกไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปสบตาเธอแล้วทำเสียงเนียน ๆ ตอบกลับ “ใช่สิ ฉันมาหาเธอนะ”
โชคดีที่เสียงเขาเดิมก็ไม่หนักนัก พอปรับให้แหลมขึ้นหน่อยก็เหมือนผู้หญิงจริง ๆ จนคนอื่นไม่เอะใจ
เข้าไปในห้อง เขาก็ส่งสายตาล้อเลียนให้หลินฉีเย่ว์ทันที
เธอเองก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ “พี่สาว วันนี้ชุดสวยจังเลย”
“…” เซียวหยางถึงกับพูดไม่ออก
โอเค งั้นมาเล่นเกมกันหน่อยก็แล้วกัน!
เห็นเธอเหมือนจะลุกจากเตียง เขารีบกดไว้ “อย่าเลย เธอไม่สบายอยู่ไม่ใช่เหรอ”
พูดพลางยกถุงอาหารวางไว้ ขยับถอดรองเท้าแล้วปีนขึ้นไปบนเตียงเธอเอง
“เซียวหยางฝากให้ฉันมาดูแลเธอนะ”
หลินฉีเย่ว์ชะงักไปหน่อย ไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำขนาดนี้ เตียงนักศึกษามันก็เล็กอยู่แล้ว พอสองคนขึ้นไปนอนด้วยกันก็แทบเต็มเตียง
เซียวหยางก็ไม่รีบ เขาวางถุงอาหารข้าง ๆ แล้วยิ้มหวาน “มา ฉันป้อนเอง”
พูดจบก็เปิดผ้าห่มของเธอออก
สายตาเขาเหลือบลงพลันกลืนน้ำลายเอื๊อก “เธอไม่ใส่นี่นะ…”
หลินฉีเย่ว์หน้าแดงก่ำ
ใครมันจะไปใส่ชุดชั้นในนอนกันเล่า!
เธอยกแขนกอดอกบังไว้ แต่เซียวหยางก็แกล้งยืดอกโชว์บ้าง “เห็นไหม ฉันก็ไม่ได้ใส่เหมือนกัน ไม่เห็นน่ากลัวเลยสักนิด!”
หลินฉีเย่ว์เลยฟาดเขาเบา ๆ “ไปตายเถอะ!”
“อ้าปากสิ” เขาหยิบแก้วน้ำตาลแดงยื่นให้
เธอเม้มปากขำ ๆ ก่อนยอมจิบลงไป หลับตาพริ้มเต็มไปด้วยความสุข
…
(จบตอน)