ตอนที่ 225 รักแรกยังไม่ทันเริ่มก็จบซะแล้ว

  หว่านเชี่ยนก็ขึ้นไปนั่งเบาะหลังอย่างเป็นธรรมชาติ

  เธอต้องคุยกับจางซินให้รู้เรื่องสักหน่อย สุดท้ายตอนนี้มันก็ชัดเจนแล้วว่า จางซินมีแววจะกลายเป็นดาวรุ่งพุ่งแรง

  ทั้งสองคนแลก WeChat กัน เก็บเบอร์โทรศัพท์เสร็จ หว่านเชี่ยนก็ถามขึ้นว่า
  “ว่าแต่ เธอรู้จักเซียว…เซียวหยางได้ยังไงเหรอ?”

  เธอแอบเหลือบมองเซียวหยาง อยากดูว่ามีปฏิกิริยายังไง

  จริง ๆ จะเรียกเซียวหยางว่า “คุณเซียว” ก็ไม่ผิด แต่รู้สึกว่าเขาไม่ได้ถือเรื่องพวกนี้สักเท่าไร

  พอเห็นว่าเขาไม่แสดงท่าทีอะไร หว่านเชี่ยนถึงโล่งอก

  “คุณหยางเหรอ…” จางซินทำท่าครุ่นคิด

  จะเริ่มเล่าจากตรงไหนดีนะ?

  เซียวหยางเองก็ไม่ค่อยชินกับคำเรียกนี้นัก เลยพูดสบาย ๆ ว่า
  “เรียกฉันว่าเซียวหยางก็พอแล้ว”

  จางซินพยักหน้าอย่างดีใจ

  เรียกชื่อแบบนี้ มันใกล้ชิดกว่าตั้งเยอะ!

  เธอมองไปทางกระจกหลัง รถสะท้อนใบหน้าของเซียวหยางยามตั้งใจขับรถ ยิ่งมองก็ยิ่งถูกใจ

  ลังเลเล็กน้อย เธอค่อย ๆ เอ่ยว่า
  “จริง ๆ ฉันเป็นสตรีมเมอร์ในแพลตฟอร์มโต้วเม่า พูดก็แปลกดีนะ วันที่สองที่ฉันไลฟ์อยู่ คุณหยาง…เอ่อ เซียวหยางก็โผล่มาแล้ว ตอนนั้นยังไม่มีใครรู้จักฉันเลยด้วยซ้ำ”

  “หลังจากนั้น เขาก็เข้ามาในไลฟ์เรื่อย ๆ คอยส่งของขวัญให้…รวม ๆ แล้วก็ราว ๆ ร้อยห้าสิบล้านหยวนได้มั้ง!”

  พอพูดจบ หว่านเชี่ยนถึงกับตาค้าง

  “ร้อยห้าสิบล้าน?!”

  “อืม…” จางซินพยักหน้าเบา ๆ

  หว่านเชี่ยนแทบต้องเอามือจับคางตัวเองกันไม่ให้หลุด

  ร้อยห้าสิบล้าน!
  จะเปย์สตรีมเมอร์ขนาดนี้เลยเหรอ?! นี่มันฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว!

  เซียวหยางแค่หัวเราะนิด ๆ “เธอก็เห็นแล้วนี่ เสียงร้องของซินซินน่ะ คุ้มค่าสุด ๆ เลย”

  จางซินหน้าแดงขึ้นมาทันที

  ตามปกติ ถ้าใครมาพูดว่าการร้องเพลงของเธอ “มีค่าเท่าเงิน” เธอคงโมโหจนตบหน้าไปแล้วแน่ ๆ

  แต่…จำนวนขนาดนี้ มันต่างกันน่ะสิ!

  หว่านเชี่ยนคิดไปคิดมาก็อดถามเล่นไม่ได้
  “แล้วฉันล่ะ เสียงเพลงของฉันจะให้ราคาเท่าไรดี?”

  เซียวหยางหัวเราะ “ก็เธอเป็นพนักงานบริษัทฉันแล้วนี่ เงินเดือนก็เท่ากับราคาของเธอไง”

  “งั้นฉันขอสัญญาศิลปินที่ดีที่สุดเลยแล้วกัน!” หว่านเชี่ยนเล่นต่อทันที

  เซียวหยางยิ้มบาง ๆ “แน่ใจแล้วเหรอ?”

  หว่านเชี่ยนถึงกับชะงักไป

  เพราะถ้าจะเซ็นสัญญาแบบนั้น ก็เท่ากับเธอจะต้องกลับสู่วงการบันเทิงอีกครั้ง ซึ่งไม่ใช่เรื่องพูดเล่นได้ง่าย ๆ

  คิดไม่ออก เธอเลยถอนหายใจแล้วนอนเอนมองออกไปนอกหน้าต่างแทน

  จางซินก็หันมาถามขึ้นบ้าง “แล้วคุณกับเซียวหยาง…”

  “ฉันก็เป็นพนักงานเขาไง” หว่านเชี่ยนตอบทันควัน

  ทำเอาจางซินโล่งใจไปเยอะ

  แรก ๆ เธอนึกว่าหว่านเชี่ยนเป็นแฟนเขาซะอีก แบบนี้ตัวเองก็ยังมีโอกาสสินะ!

  เซียวหยาง…คุณหยาง…
  ที่แท้ก็เป็นคนเดียวกันจริง ๆ

  จางซินเผลอยิ้มออกมา

  หว่านเชี่ยนเหลือบมองก็พอจะเดาได้ แต่ก็ทำได้แค่ถอนหายใจเงียบ ๆ

  หัวใจเด็กสาวนี่ช่างน่าสงสารจริง ๆ!

  “ว่าแต่ เธอเคยดูคลิปสารภาพรักของเซียวหยางยัง?” หว่านเชี่ยนถาม

  “หา?” จางซินตะลึง

  สารภาพ…รัก?!

  “ใช่แล้ว” หว่านเชี่ยนเปิดมือถือ กดเข้า Bilibili แล้วเปิดคลิปที่เซฟไว้

  “โอ้ เล่นไปสี่แสนวิวแล้วแฮะ”

  “อะไรเหรอ?” เซียวหยางถามจากที่นั่งคนขับ

  “ก็คลิปสารภาพรักของนายนั่นไง!”

  เซียวหยางขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

  ในวิดีโอ เขากำลังถือไมค์สารภาพรักต่อหน้าผู้คนมากมาย

  จางซินดูแล้วถึงกับช็อก

  เซียวหยาง…มีแฟนแล้วเหรอ!

  ไม่สิ ตอนร้องเพลง วันฟ้าใส ที่เมือง JM เขาก็มีแฟนแล้วนี่นา เธอก็รู้อยู่แล้ว แต่ดันลืมไปเพราะไม่คิดเลยว่า “คุณหยาง” กับ “เซียวหยาง” จะเป็นคนเดียวกัน

  เธอเม้มปากแน่น หัวใจเจ็บจี๊ดขึ้นมา

  “หลินฉีเย่ว์ ฉันชอบเธอ!”

  เสียงในคลิปดังขึ้นมา

  จางซินอิจฉาอย่างห้ามไม่อยู่

  ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจทันทีว่า วันฟ้าใส ที่เขาร้องให้ที่ JM จริง ๆ แล้วแต่งให้หลินฉีเย่ว์

  “เพลงนั้น…ฉันฟังไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว” เธอพูดเสียงเบา

  หว่านเชี่ยนมองแล้วก็พอเข้าใจความรู้สึก

  ทำได้แค่คิด—โทษทีนะ เธอมาช้าไปหน่อย

  ส่วนฉัน…ก็แก่เกินไปแล้ว!

  โอ๊ยยย นี่ฉันอายุยี่สิบห้าแล้วนะ ถ้าอายุยี่สิบปีอาจยังพอแย่งมาได้บ้าง…

  “ความลับที่บอกไม่ได้t…”

  จางซินทวนชื่อเพลงในใจ

  แล้วไม่นาน เสียงร้องของเซียวหยางก็ดังขึ้น

  เธอเงยหน้าขึ้นมา แววตาเปล่งประกาย

  ใช่แล้ว ความลับของเธอในตอนนี้ก็คือ—รักแรกของเธอ…ยังไม่ทันได้เริ่ม ก็จบลงเสียแล้ว!

  ไม่รู้ว่าเพราะเสียงเขาเพราะเกินไป หรือเพราะภาพในคลิปมันซึ้งเกินไป น้ำตาจางซินก็ไหลออกมาเงียบ ๆ

  หว่านเชี่ยนขมวดคิ้ว “เสียงกับเทคนิคเธอก็ดีอยู่หรอก แต่ปัญหาคือ…”

  “คืออะไรเหรอ?” เซียวหยางถาม

  “คือทีมโปรดิวเซอร์บริษัทเราลาออกไปเกือบหมดแล้ว เหลือกันอยู่ไม่กี่คน ต่อให้ซินซินเก่งแค่ไหน แต่ถ้าไม่มีเพลงดี ๆ ให้ร้องก็จบ”

  จะปังให้ได้ มันไม่ง่ายเลยนะ

  เซียวหยางคิดสักพัก “เรื่องเพลง…ฉันลองดูแล้วกัน”

  “หา?” ทั้งหว่านเชี่ยนและจางซินพูดพร้อมกัน

  “ก็เธอไม่คิดว่าฉันมีพรสวรรค์ด้านแต่งเพลงบ้างเหรอ?” เขายิ้มกวน ๆ

  ทั้งสองมองตากัน ก่อนดวงตาจะเป็นประกายขึ้นมา

  จริงสิ!
  ทั้ง วันฟ้าใส และ Secret มันคือผลงานขั้นเทพ!

  ถ้าเขายังแต่งได้ในระดับนั้นอีก ซินซินก็มีโอกาสดังเปรี้ยงชัวร์!

  เซียวหยางเองก็ไม่เห็นว่าเป็นเรื่องยากอะไรหรอก—ในระบบยังมีอีกตั้งเก้าเพลงพอให้เธอเปิดตัวได้สบาย ๆ

  ไม่นาน รถก็มาถึงมหาวิทยาลัยการเงิน

  หว่านเชี่ยนลงรถเพราะรถตัวเองจอดอยู่แถวนั้นแล้ว

  “เธอพักที่ไหนเหรอ?” เซียวหยางถามจางซิน

  “ถนนตะวันออกของมหาวิทยาลัยค่ะ…” น้ำเสียงเธอสะอื้นนิด ๆ

  เซียวหยางหัวเราะ “ร้องไห้อะไรอีก ฟังเพลงฉันแล้วอินขนาดนั้นเลยเหรอ?”

  จางซินสะอื้นเบา ๆ—ก็เพราะผู้หญิงที่เขาร้องให้…ไม่ใช่ฉันน่ะสิ!

  ไม่นานก็ถึงหอพัก จางซินหยิบมือถือเปิดคลิปสารภาพรักนั้นอีกครั้ง

  ถึงจะเจ็บ แต่ภาพเขาบนเวทีก็ยังดึงดูดสุด ๆ

  โอ๊ยยย~ ตกหลุมรักจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วเนี่ย!

  น้ำตาไหลพราก มือก็เลื่อนดูคลิปวนไปไม่หยุด

  เซียวหยางมองด้วยความงง—นี่มันซึ้งขนาดนั้นเลยเหรอ?

  (จบตอน)