ตอนที่ 230 ทำลายโฉม
อีกฟากหนึ่ง เวลานี้เซียวหยางเพิ่งกินข้าวกลางวันเสร็จ กำลังจะออกไปส่งอาหารให้หลินฉีเย่ว์ที่โรงเรียน ส่วนเจียงเหยียนก็กำลังล้างจานในครัว เตรียมจะไปซ้อมเทนนิสที่โรงเรียนเหมือนกัน
พอได้ยินเสียงผู้ชายดังมาจากปลายสายโทรศัพท์ เซียวหยางก็ชะงัก “ไม่ใช่ฉินเซวียนถงเหรอ?”
เขาเหลือบตามองชื่อที่บันทึกไว้ในเครื่อง
หรือว่าจะเป็นเพื่อนสมัยมัธยม ถึงได้เรียกชื่อเขาออกมาได้?
คิดได้ดังนั้น เซียวหยางเลยถามกลับไปว่า “นายเป็นใคร?”
ฝั่งฟางจิ้งหยวนถึงกับอึ้งไป
เขาไม่คาดคิดเลยว่าเซียวหยางจะจำเสียงเขาไม่ได้ ทำให้ยิ่งโมโหขึ้นมา
“ฉันเอง ฟางจิ้งหยวน!”
“ฟางจิ้งหยวน!” สีหน้าเซียวหยางเปลี่ยนไปทันที
เจียงเหยียนที่เพิ่งเดินออกมาจากครัว ได้ยินชื่อนี้ก็ขมวดคิ้วทันทีเช่นกัน
“แล้วทำไมโทรศัพท์ฉินเซวียนถงถึงอยู่ที่นาย?” เซียวหยางถามเสียงเข้ม
“ไม่ใช่แค่โทรศัพท์หรอก ตัวคนก็อยู่กับฉันเหมือนกัน!” ฟางจิ้งหยวนหัวเราะหึ ๆ
“แกคิดจะทำอะไร?” คิ้วเซียวหยางกระตุก ขมวดเข้าหากันทันที
“บาร์หลงจี้แถววิทยาลัยแพทย์ ภายในหนึ่งชั่วโมง นายต้องมาคนเดียว ห้ามแจ้งตำรวจ ถ้าไม่อยากเก็บศพฉินเซวียนถงก็รีบมา!”
น้ำเสียงฟางจิ้งหยวนชัดเจน ไม่ต้องอธิบายเพิ่ม เซียวหยางก็เข้าใจทันที
ขณะนั้นเอง เสียงฉินเซวียนถงก็ดังลอดสายมา “เซียวหยาง…”
แต่ยังไม่ทันพูดจบ ฟางจิ้งหยวนก็กดตัดสายทิ้ง
เซียวหยางรีบหยิบเสื้อคลุมมาใส่ เจียงเหยียนเอ่ยถามอย่างสงสัย “ฟางจิ้งหยวนคิดจะทำอะไร?”
“เขาจับตัวฉินเซวียนถงไป”
“จับตัวฉินเซวียนถง?!”
“เขากล้าขนาดนี้เชียว!” เจียงเหยียนขมวดคิ้วแน่น เธอเองก็รู้จักฉินเซวียนถงอยู่บ้าง เคยแอด WeChat คุยกันถูกคอไม่น้อย
เธอรีบหยิบรองเท้าให้เซียวหยาง “เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรบ้าง?”
เซียวหยางไม่อยากให้เจียงเหยียนกังวลเกินไป จึงตอบส่ง ๆ “เขาแค่ขอเงิน ถ้าฉันเอาไปให้ก็จะปล่อยตัว ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก”
เจียงเหยียนถึงได้ค่อยโล่งใจลงบ้าง
“งั้นเรื่องของหลินฉีเย่ว์ ฉันไปส่งของแทนเธอเอง”
เซียวหยางหันขวับมามองอย่างประหลาดใจ ไม่คิดว่าเจียงเหยียนจะพูดแบบนี้
นี่มันสถานการณ์เมียหลวงจะไปเจอเมียน้อยชัด ๆ!
เซียวหยางถึงกับสูดลมหายใจแรง ๆ
“เอ่อ…ไม่ต้องหรอกมั้ง…”
“ทำไมจะไม่ล่ะ เธอคงรออยู่นั่นแหละ ถ้าเธอรอเก้อมีหวังโกรธฉันแทนแน่ ๆ!”
“ในฐานะพี่สาว ฉันก็ต้องไปคุยกับน้องสาวบ้างสิ!” เจียงเหยียนยิ้มบาง ๆ
“ก็หวังว่าเธอสองคนจะไม่ลงไม้ลงมือกันก็แล้วกัน”
“เราเคยเจอกันแล้วน่า สบายใจได้ รับรองว่าคุยกันถูกคอแน่ ๆ!”
เซียวหยางได้แต่พยักหน้ารับ หยิบเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วรีบออกจากบ้านทันที
…
ด้านฟางจิ้งหยวน
หลังจากวางสาย เขาก็หันไปมองฉินเซวียนถง
แม้เธอจะถูกมัดมือ แต่ก็ยังถอยหนีไปอีกหลายก้าว
เห็นดังนั้น ฟางจิ้งหยวนก็หัวเราะ “กลัวฉันเหรอ?”
“ไม่ต้องกลัวหรอก อีกเดี๋ยวเซียวหยางก็มาถึงแล้ว!”
“แต่ฉันให้เวลาเขาตั้งหนึ่งชั่วโมงเชียวนะ ฮะ ๆ ๆ สนุกแน่!”
ไม่นาน เหล้าและของกินก็ถูกนำเข้ามาในห้อง
ฟางจิ้งหยวนโบกมือไล่พนักงานออกไป “ฉันบอกแล้วว่ารอให้ฉันเสร็จก่อน ค่อยทำอะไรก็ทำ ทำไมฟังไม่รู้เรื่องวะ ออกไป!”
“ขอโทษครับคุณฟาง!” พนักงานรีบถอยออกไป
ฟางจิ้งหยวนส่ายหัว เขาชอบความบันเทิงก็จริง แต่ยังไม่ถึงขั้นโรคจิตให้คนมายืนดู
เขายกเหล้าขึ้นดื่ม แล้วหันมามองฉินเซวียนถงอีกครั้ง
บนใบหน้าเธอมีรอยเลือดเล็ก ๆ จากรอยมีดที่บาดก่อนหน้านี้ แต่กลับยิ่งขับให้ความงามโดดเด่นขึ้น ใบหน้าซีดเผือดกับเลือดสีแดงตัดกันจนยิ่งสะดุดตา
“เธอจะถอดเอง หรือให้ฉันถอดให้?”
เขาหัวเราะหยัน ๆ “อ้อ ลืมไป เธอโดนมัดอยู่นี่นา”
“งั้นก็ให้ฉันถอดให้เองแล้วกัน ฉันชอบถอดเสื้อผ้าให้คนอื่นที่สุดเลย ฮ่า ๆ ๆ”
เขาหัวเราะบ้าคลั่ง แล้วหยิบมีดขึ้นมาอีกครั้ง
คมมีดลากผ่านแก้มฉินเซวียนถงอย่างช้า ๆ
ลมหายใจเธอเริ่มถี่ ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลริน
ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอจะเคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน ถึงแม้เมื่อครู่พยายามตั้งสติ แต่ตอนนี้ก็พังทลายหมดสิ้น
หยดน้ำตาร่วงลงแก้มทีละหยด
แต่ฟางจิ้งหยวนกลับหัวเราะสะใจ
“ถ้าเธอตอบตกลงฉันตั้งแต่แรกก็ดีไปแล้ว เงินก็มี รถก็พร้อม จะดื้อไปทำไมให้ถึงขั้นนี้”
เขาพูดพลางลากมีดไล่จากลำคอผ่านไหปลาร้าลงไปที่สาบเสื้อ
คมมีดเกี่ยวกระดุมจนขาดเผยผิวขาวสะอาด
ฟางจิ้งหยวนกลืนน้ำลาย มองร่างตรงหน้าด้วยสายตาหื่นกาม
ฉินเซวียนถงสะท้านไปทั้งร่าง
“อย่าขยับดีกว่านะ ไม่งั้นมีดมันจะพลาดเอาได้”
ความอับอายกดทับจนเธอน้ำตาไหลพราก
แต่ทันใดนั้น เธอกลับรวบรวมความกล้า ก้าวเข้าใกล้เขาแทนที่จะถอยหนี
“เอาสิ ฆ่าฉันเลย!”
ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความดื้อรั้น
“แกมันขี้แพ้ ถึงจะเปย์ของให้ฉันแค่ไหน ฉันก็ไม่เคยคิดจะอยู่กับแกหรอก เพราะแกสู้เซียวหยางไม่ได้สักนิด แกมันก็แค่ขยะไร้ค่า!”
คำพูดแทงใจดำเข้าเต็ม ๆ ฟางจิ้งหยวนอึ้งไปชั่วขณะ
ฉินเซวียนถงหัวเราะเยาะทั้งน้ำตา “ฉันน่ะมีคนตามจีบตั้งเยอะ แต่ที่ดูถูกที่สุดก็คือคนอย่างแกนี่แหละ จะจับฉันมัดไว้ในห้องเล็ก ๆ แบบนี้แล้วยังคิดว่าจะข่มขู่ฉันได้งั้นเหรอ?”
“เราสองคนก็เรียนแพทย์เหมือนกันนี่นา จะให้ฉันบอกไหมว่าหลอดเลือดใหญ่ตรงไหนบ้าง จะได้กรีดให้ถูก!”
“ไอ้ขี้ขลาด ไอ้ไร้ค่า!”
ฟางจิ้งหยวนตกใจไปชั่วขณะ แต่ก็รีบข่มอารมณ์กลับมา หัวเราะหึ ๆ อีกครั้ง
“เธอนึกว่าพูดแบบนี้แล้วฉันจะกลัวเหรอ?”
เขายกมีดขึ้นจ่อหน้าเธออีกครั้ง “คิดว่าฉันไม่กล้ารึไง?”
ฉินเซวียนถงกัดริมฝีปากแน่น แต่ยังคงมองเขาด้วยสายตาไม่ยอมแพ้
ทันใดนั้น เธอเงยเข่าพุ่งใส่จุดอ่อนไหวของเขาเต็มแรง
ฟางจิ้งหยวนร้องโหยหวน ก้มกอดหว่างขา
แต่คมมีดในมือนั้นก็พลั้งไปบาดแก้มฉินเซวียนถงเป็นทางยาว เลือดทะลักออกมาไม่หยุด
ร่างเธอทรุดลงนั่งอย่างหมดแรง
ใบหน้าที่เคยงดงามถูกย้อมไปด้วยเลือดสด
เธอตกตะลึงมองเงาสะท้อนของตัวเองบนโต๊ะในห้อง
ฉินเซวียนถง…ถูกเสียโฉมแล้ว!
(จบตอน)