ตอนที่ 235 จบแล้ว
เซียวหยางก็อึ้งไป
ฉินเซวียนถงกำลังทำอะไร?
นี่มันหาทางตายชัด ๆ!
ใครเขาจะพุ่งเอาหน้าไปชนคมมีดกันฟะ!
ฟางจิ่งหยวนเองก็ชะงักไปชั่วครู่ แต่มีดอยู่ในมือเขา จึงรีบสะบัดข้อมือทันที
“ฉัวะ…”
โชคดีที่ฟางจิ่งหยวนตอบสนองไว ส่วนฉินเซวียนถงเองเพราะอ่อนแรง ความเร็วก็ไม่มาก มีดเลยเบี่ยงออกไป แต่ก็ยังบาดผ่านแก้มเธอเข้าเต็ม ๆ
บนใบหน้าที่เคยมีรอยแผลยาวอยู่แล้ว ตอนนี้กลับถูกกรีดเพิ่มอีกเส้น
ฟางจิ่งหยวนเบิกตาเต็มไปด้วยความตกใจ แต่เพียงชั่วอึดใจใบหน้าก็แดงก่ำด้วยโทสะ
เขาไม่คิดเลยว่าฉินเซวียนถงจะยอมเสี่ยงตายเพื่อเซียวหยาง!
แต่ฉินเซวียนถงกลับมีแววตาผิดหวัง—เธอหวังจะจบชีวิต แต่กลับได้แค่แผลใหม่เพิ่มขึ้นเท่านั้น
เซียวหยางถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่
ถ้าฉินเซวียนถงตายตรงนี้ เขาคงติดค้างใจไปตลอดชีวิต
“ฟางจิ่งหยวน ปล่อยเธอไปซะ!” เซียวหยางเสียงสั่น เห็นได้ชัดว่าโดนการกระทำบ้าบิ่นของฉินเซวียนถงทำให้ใจคอแทบหลุด
แต่เมื่อมองกลับไป ใบหน้าฉินเซวียนถงแทบจะไม่เหลือเค้าเดิม เลือดไหลไม่หยุด ไม่รู้ว่าเมื่อไรเธอจะตายเพราะเสียเลือดเกินไป
ทว่าฟางจิ่งหยวนจะสนคำพูดเซียวหยางได้ยังไง เขาบิดคอเธอแน่น หน้าตาเหี้ยมเกรียม “คิดว่าฉันไม่กล้าฆ่าแกเหรอ อีสารเลว!”
“ฉันยังทรมานแกไม่พอ จะให้ตายง่าย ๆ ได้ยังไง!”
เขาหันมามองเซียวหยางอีกครั้ง แสยะยิ้ม “เห็นมั้ย หน้าของเธอถูกกรีดเพิ่มอีกแล้ว”
“ฉันไม่รู้ว่าเธอจะตายเมื่อไร แต่ฉันมั่นใจว่าแกไม่อยากเห็นเธอตายต่อหน้าหรอก จริงไหม?”
“ตอนนี้แกมีทางเดียว—วางท่อเหล็กลง แล้วคลานมาคุกเข่าขอโทษฉันให้ดี ๆ”
“ถ้าฉันอารมณ์ดี อาจจะปล่อยเธอไปก็ได้นะ!”
เซียวหยางจำใจวางท่อเหล็กลง
ทันใดนั้น ฟางจิ่งหยวนส่งสัญญาณตาให้พวก “พี่หลง” ที่เหลือ
เพียงเสี้ยววินาที เสียง “ปัง!” ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
ท่อเหล็กฟาดลงเต็มแรงบนบ่าเซียวหยาง
เขาทรุดลงกับพื้นทันที ได้ยินเสียงกระดูกหัก “กร๊อบ” ชัดเจน
“เซียวหยาง!” ฉินเซวียนถงร้องลั่น
“ฉันไม่—” เซียวหยางพยายามจะพูดว่าไม่เป็นไร แต่แขนขวากลับไร้เรี่ยวแรงยกขึ้นไม่ได้เลย
“ฮ่า ๆ กระดูกคงแตกไปแล้วสิ” พี่หลงหัวเราะเยาะ
เสียงหัวเราะของฟางจิ่งหยวนยิ่งดังลั่น “ฮ่า ๆ ๆ แกดูสิ ตอนนี้แกมันก็แค่หมาตัวหนึ่งเท่านั้นเอง!”
“มา คลานมาหน่อยสิ เรียกสองทีให้ฉันฟังว่าแกเห่าเหมือนหมามั้ย!”
เขาหัวเราะเยาะไม่หยุด แล้วหันไปมองฉินเซวียนถง น้ำตาของเธอเอ่อเต็มสองตา
“ทำไม…ทำไมเซียวหยางถึงยอมเสี่ยงเพื่อฉันขนาดนี้?”
ทั้งที่ตอนนี้เธอก็ไม่ต่างจากคนไร้ค่า ใบหน้าพังยับ หายใจรวยริน ไม่รู้จะตายเมื่อไร
นี่เขาชอบเธอจริง ๆ งั้นเหรอ?
ภาพอดีตย้อนกลับมาในหัว—สมัยมัธยม เขาก็เคยยืนขวางให้เธอท่ามกลางคนร้าย ทั้งที่โดนรุมกระทืบจนหน้าเละ แต่ก็ยังดื้อดึงเรียนต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาเข้ามาปกป้องเธอ
และครั้งนี้…เขาต้องแลกด้วยราคาที่แสนหนักหนา
“สู้กลับสิ เซียวหยาง! ไอ้สารเลวอย่างฟางจิ่งหยวน มันไม่มีวันปล่อยนายไปหรอก เดี๋ยวนายก็ถูกมันฆ่าแน่ ๆ!” ฉินเซวียนถงร้องไห้ทั้งน้ำตา เลือดกับน้ำตาไหลปนกันจนแทบดูไม่ออก
เซียวหยางขมวดคิ้ว แต่ยังเอ่ยเสียงมั่น “อย่ากลัว สูดลมหายใจลึก ๆ อดทนไว้ ฉันจะพาเธอออกไปให้ได้!”
เขาจ้องตาฟางจิ่งหยวนด้วยสายตาแน่วแน่
แต่แล้วเท้าหนัก ๆ ก็กระแทกลงบนหลังเขา
“แกไม่ใช่เคยเก่งเหรอวะ แต่งหญิงมายั่วพวกฉัน ตอนนี้ก็แค่หมาให้ฉันเหยียบอยู่ใต้ตีนเท่านั้นเอง!”
เซียวหยางหายใจแรง ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว “ฟางจิ่งหยวน…ไม่ใช่ว่าแกอยากให้ฉันขอร้องเหรอ?”
“งั้นปล่อยให้ฉันลุกขึ้น ฉันจะขอร้องแก—ขอแค่แกปล่อยฉินเซวียนถงไป”
ฟางจิ่งหยวนยิ้มเยาะ “ได้สิ งั้นแกคุกเข่าลงมาเหอะ ฉันจะปล่อยเธอไปเอง!”
“พูดแล้วต้องทำจริงนะ!”
“ถึงฉันไม่ทำจริง แกก็ไม่มีทางเลือกอยู่ดี ฮ่า ๆ ๆ!”
เขาหัวเราะบ้าคลั่งเหมือนปีศาจ
เซียวหยางไม่ได้โต้ตอบอะไรอีก เขาค่อย ๆ พยุงตัวคลานเข้าไปหา
“คุกเข่า!” ฟางจิ่งหยวนตะโกน
“ได้!” เซียวหยางหอบหายใจ ก้าวขามาหนึ่งก้าว เข่าเกือบจะจรดพื้น
สายตาเขาจ้องตรงไปที่ฟางจิ่งหยวน คล้ายกำลังตัดสินใจบางสิ่ง
ฟางจิ่งหยวนหัวเราะเยาะ “ทำไมล่ะ เสียดายศักดิ์ศรีงั้นเหรอ?”
“เซียวหยาง…” ฉินเซวียนถงเรียกชื่อเขาเสียงอ่อนแรง
เซียวหยางคุกเข่าข้างเดียวลงทันที “ปล่อยเธอไปซะ!”
ฟางจิ่งหยวนโน้มหน้าเข้ามา “นี่น่ะเหรอท่าทีของคนที่ขอร้องฉัน? คุกเข่าทั้งสองข้างสิ แล้วเห่าเป็นหมาด้วย…”
ยังไม่ทันพูดจบ เขาก็ชะงัก
ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความตกใจและหวาดกลัวสุดขีด
แสงวาบเย็นเยียบพุ่งผ่าน—
“ฉัวะ!”
เลือดร้อนพุ่งกระฉูดใส่เต็มหน้าของเซียวหยาง
ในมือเขามีมีดสั้นเปื้อนเลือดกำแน่น
เสียง “ก๊อง!” มีดในมือฟางจิ่งหยวนร่วงลงกับพื้น
เขารีบกุมคอ แต่เลือดก็ยังทะลักไม่หยุด
ไม่นานร่างทั้งร่างก็ล้มฟาดลงกับพื้น ตาเบิกโพลงแต่ไร้เสียงอีกต่อไป
ฟางจิ่งหยวน…ตายแล้ว!
เซียวหยางมือสั่นเล็กน้อย แต่ยังคงบีบด้ามมีดแน่น
นี่คือไพ่ตายที่เขาซ่อนไว้ในชายกระโปรง—มีดผลไม้เล็ก ๆ ที่รอจังหวะเหมาะมาเนิ่นนาน
พวกพี่หลงที่เหลือต่างตะลึงงัน
เมื่อกี้ยังมีชีวิตอยู่แท้ ๆ ไหงตายซะแล้ว?!
เสียงหัวใจของพวกมันเต้นระรัว ใบหน้าขาวซีด
“มะ…ไม่ใช่ว่าไอ้หมอนี่ไหล่หักแล้วเหรอ ทำไมยังฆ่าคุณชายฟางได้!”
สายตาของเซียวหยางที่เต็มไปด้วยเลือดทำให้พวกมันขนลุกวาบ
“แก…อยากตายด้วยหรือไง?” เขาเอ่ยเสียงเย็น
พี่หลงลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนสุดท้ายก็ทิ้งท่อเหล็กลงกับพื้น “เผ่น!”
พวกนักเลงแตกกระเจิงกันหมด ไม่กล้าแม้แต่หันกลับมา
เสียงเครื่องรถตู้สตาร์ทดังขึ้นพร้อม ๆ กัน
ในที่สุด—ทุกอย่างก็จบลงแล้ว
เซียวหยางทรุดลงนั่งหอบหายใจแรง ก่อนจะกัดฟันพยุงตัวขึ้นอีกครั้ง
เขารีบใช้มีดตัดเชือกที่มัดแขนฉินเซวียนถง
“อดทนไว้…”
“อย่าเพิ่งหลับ…”
“ฉินเซวียนถง เธอต้องไม่ตายนะ!”
ฉินเซวียนถงไม่ได้ตอบอะไร เพียงซบตัวลงบนแผ่นหลังเขา
เซียวหยางกัดฟันแบกร่างเธอเดินออกจากบาร์ ร่างทั้งคู่เต็มไปด้วยเลือด
ทิ้งคราบเลือดยาวเหยียดไว้บนพื้น
สองเงา—เหมือน “มนุษย์เลือด” คู่นั้น—ค่อย ๆ เดินหายไปในตรอกมืด ออกจาก “บาร์หลงจี้” ที่เหมือนขุมนรก…
…