ตอนที่ 280 สัมภาษณ์
วันนี้เจียงเหยียนก็อารมณ์ดีสุด ๆ
เธอชอบที่สุดก็คือการที่เซียวหยางนอนเล่นอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ ยิ่งเห็นสายตาอิจฉาของคนรอบข้าง ไม่ว่าจะผู้ชายหรือผู้หญิง ใบหน้าที่แอบหยิ่งทะนงของเจียงเหยียนก็ยิ่งเปล่งประกายความภาคภูมิใจมากกว่าเดิม
ผู้ชายของฉัน…หล่อจนฆ่าได้ทั้งสนาม!
ยิ่งไปกว่านั้น หนุ่ม ๆ สาว ๆ ในชมรมวอลเลย์บอลเองยังแอบเหล่มองเขา แต่ก็ได้แค่แอบปลื้ม เพราะดอกไม้งามถูกจองแล้ว จะทำได้ก็แค่กลืนน้ำลายอิจฉาเท่านั้นเอง
วันนี้แดดดีเป็นพิเศษ ท้องฟ้าแจ่มใส แสงอาทิตย์อุ่นส่องลงมากระทบทั้งคู่
เจียงเหยียนนอนหนุนแขนของเซียวหยางแล้วเผลอหลับไปอย่างสบายใจ
เซียวหยางเองก็เลยหลับตาตาม รู้สึกผ่อนคลายเป็นที่สุด
……
อีกด้านกลับตรงกันข้าม
หว่านเชี่ยนนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าขมวดมุ่น
ไม่ใช่ที่บริษัทเสวี่ยนฮวา แต่เป็นอีกค่ายเพลงหนึ่ง
“ขอโทษค่ะคุณหว่าน ตอนนี้ตารางของอาจารย์เจียงเต็มหมดแล้ว ไม่มีแผนรับงานแต่งเพลงใหม่”
คำตอบก็เป็นไปตามที่เธอคาดไว้ หว่านเชี่ยนถอนหายใจยาว ก่อนจะยื่นนามบัตรให้ “รบกวนถ้าอาจารย์เจียงเปลี่ยนใจ ฝากให้โทรหาฉันด้วยนะคะ”
อีกฝ่ายรับไว้อย่างสุภาพ แต่พอเธอเดินพ้นประตูไป เลขาก็โยนนามบัตรลงถังขยะทันที
กลับมานั่งในรถ หว่านเชี่ยนถอนหายใจอีกครั้ง
เธอไม่เคยคิดเลยว่า การถูก จิงลิ่วเอนเตอร์เทนเมนต์ สั่งแบน จะรุนแรงได้ขนาดนี้
เธอเดินสายไปเกือบทั่วทั้งมณฑล เจอโปรดิวเซอร์ดัง ๆ นักแต่งเพลงชื่อดัง รวมถึงนักร้องสายออริจินัลหลายราย แต่ไม่มีใครยอมรับงานให้เลยสักคน
ไม่มีเพลง แล้วจะทำอัลบั้มได้ยังไง! จะให้จางซินร้องแต่เพลงเก่า ๆ คนอื่นมันก็ไม่ได้อยู่แล้ว ต้องมีออริจินัลเท่านั้น
หมดหนทาง เธอเลยกลับบริษัท
ตอนนี้บริษัทเพิ่งย้ายออฟฟิศใหม่ เป็นตึกออฟฟิศทั้งหลัง ขนาดใหญ่ขึ้นจนดูเหมือนบริษัทระดับกลางแล้ว
สตูดิโออัดใหม่ก็กำลังสร้างเต็มที่ ทั้งบริษัทกำลังยุ่งหัวหมุนกันหมด
หว่านเชี่ยนเดินผ่านก็มีเด็กใหม่ทักทาย เธอยิ้มตอบ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความหนักอึ้ง
ทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว ยกเว้นสิ่งสำคัญที่สุด—เพลง!
จางซินเองก็ต้องกลับไปไลฟ์ต่อไป เพราะนั่นคืองานหลักในตอนนี้ คิดเสียว่าเก็บประวัติไว้ เผื่อดังขึ้นมาเมื่อไร จะได้เอามาโปรโมตเพิ่ม
หว่านเชี่ยนกลับมานั่งในห้องทำงานใหม่เอี่ยม เงินลงทุนหมดไปเยอะ งานเดินไว แต่ก็ยังขาดหัวใจสำคัญอยู่ดี
เธอเปิดสมุดบันทึก ไล่ดูรายชื่อโปรดิวเซอร์ที่ยังไม่ติดต่อ แต่แทบจะหมดเกลี้ยงแล้ว
บางคนปฏิเสธตรง ๆ บางคนเงียบหาย ไม่ก็ตอบเลี่ยง ๆ ว่า “จะพิจารณา” ซึ่งจริง ๆ ก็คือปฏิเสธทั้งนั้น
ยกเว้นแต่จิงลิ่วเอนเตอร์เทนเมนต์จะยอมถอนคำสั่งโจมตีในสื่อออกไป ไม่งั้นต่อให้เธอไปเคาะประตูทุกบ้าน ก็ไม่มีใครกล้ารับงานให้แน่
ตอนนี้ “เสวี่ยนฮวา” หรือแม้แต่ชื่อ “หว่านเชี่ยน” เอง ก็ถูกตีตราในวงการว่าเป็น “ตัวปัญหา” ไปเรียบร้อยแล้ว
ข่าวร้ายยิ่งกว่านั้นคือ แม้แต่นักศึกษาศิลปะการแสดงที่ยังไม่เดบิวต์ ก็ไม่มีใครอยากเข้ามาร่วมงานด้วยเลย เสวี่ยนฮวาถูกเปรียบเป็น “หนูตกท่อ” ไปแล้วเต็มตัว
ทั้งหมดนี้ ต้องโทษ หลิวซือเจี๋ย!
หว่านเชี่ยนกัดริมฝีปากแน่น มองสมุดบันทึกในมือตัวเอง ก่อนฉีกทิ้งเป็นชิ้น ๆ
เธอสบถในใจ “เชี่ยเอ๊ย…”
แต่สุดท้ายก็ได้แค่ถอนหายใจ “เอาเถอะ ยังไงก็ลองครบหมดแล้ว”
ต่อให้หันไปขอร้องเซียวหยาง ให้เขาหาโปรดิวเซอร์ให้ ก็คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ เธอไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอยังหาคนแต่งเพลงไม่ได้ ไม่งั้นคงขายหน้าตาย
—ทั้งที่รับเงินเขามาแล้วแท้ ๆ!
หว่านเชี่ยนกุมขมับ รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าไปเลย
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“คุณหว่าน สื่อที่นัดไว้มาแล้วค่ะ!”
นี่คือสื่อที่เธอวางแผนเชิญมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้ เพื่อเตรียมโปรโมตงานเพลงใหม่
แต่ตอนนี้…เพลงยังไม่มี จะโปรโมตยังไงล่ะ!?
จะปฏิเสธสื่อก็ไม่ได้ ยิ่งบริษัทตกเป็นเป้าสายตาอยู่ ถ้าถูกเขียนข่าวเสีย ๆ หาย ๆ อีก เสวี่ยนฮวาคงดับสนิทแน่
เธอเลยจำใจเดินออกไปอย่างฝืนใจ
สตูดิโอสัมภาษณ์ถูกจัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว ทีมงานตั้งกล้องพร้อมหมด หว่านเชี่ยนก็เลยต้องแต่งหน้ากลบความโทรม รีบยิ้มรับอย่างฝืน ๆ
สื่อที่มาคือสำนักดังจากเมืองเจียงตู ออกทีวีด้วย เธอเลยไม่กล้าเสียมารยาทแม้แต่น้อย
“คุณหว่าน แนะนำตัวหน่อยครับ”
“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหว่านเชี่ยน อดีตเคยเป็นนักร้องนักแสดง ตอนนี้เป็นผู้บริหารบริษัทเสวี่ยนฮวามิวสิกค่ะ” เธอฝืนยิ้มตอบ
ผู้สื่อข่าวก็ยิ้มสุภาพ “บางคนอาจไม่คุ้นชื่อเสวี่ยนฮวา แต่ถ้าพูดถึงชื่อเก่า ‘เสวี่ยนฮวา’ น่าจะจำได้ใช่ไหมครับ?”
คำพูดนี้ทำให้หว่านเชี่ยนสะอึกไปเล็กน้อย แต่ก็ยังฝืนยิ้ม
นักข่าวถามต่อ “เสวี่ยนฮวาเคยเป็นค่ายเพลงชื่อดังที่สุดของเจียงตู เคยปั้นศิลปินดังมากมาย แล้วคุณหว่านเองก็เคยเป็นนักร้องแถวหน้าเช่นกัน อยากทราบว่าทำไมคุณถึงเลิกงานหน้าไมค์แล้วหันมาบริหารบริษัทแทนครับ?”
คำถามแรกก็แทงใจทันที หว่านเชี่ยนตกใจไปชั่วครู่—นี่มันไม่อยู่ในสคริปต์ที่ตกลงกันเลย!
เธอหันไปมองนักข่าวด้วยสายตาสงสัย แต่เขากลับทำหน้าเฉย ๆ ราวกับเตรียมไว้แล้ว
หว่านเชี่ยนก็เลยตอบอย่างอดทน “บริษัทเสวี่ยนฮวาเป็นธุรกิจครอบครัวค่ะ ตอนคุณพ่อฉันเสีย ฉันก็เลยต้องรับหน้าที่ดูแลต่อ”
นักข่าวถามซ้ำ “ไม่ใช่เพราะข่าวฉาวเหรอครับ?”
คราวนี้เธอถึงกับปาเอกสารในมือลงพื้นเบา ๆ รู้ทันทีว่าสำนักข่าวนี้ตั้งใจจะขุดเรื่องเสียหาย!
แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังต้องเก็บอารมณ์ไว้ เพราะตอนนี้เธอคือหน้าตาของทั้งบริษัท
หว่านเชี่ยนฝืนยิ้มตอบ “คุณก็พูดแล้วนี่คะ ว่าเป็นแค่ ‘ข่าวฉาว’ เรื่องจริงไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ คนที่รักจริงจะเข้าใจเอง”
“คุณหว่านนี่ตอบคำถามได้คมจริง ๆ”
“เข้าเรื่องต่อไปเลยดีกว่านะครับ”
“ตอนนี้เสวี่ยนฮวามีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ หลายคนสงสัยว่า คุณกำลังจะดันศิลปินใหม่ใช่ไหมครับ คิดว่าศิลปินคนนี้จะไปได้ไกลแค่ไหน จะเป็นเสาหลักของค่ายได้ไหม?”
หว่านเชี่ยนพยายามกลบเกลื่อนสีหน้า ถอนหายใจเล็กน้อยก่อนตอบ “ฉันเชื่อมั่นในสายตาตัวเอง และเชื่อมั่นในศิลปินใหม่ของเรา เธอมีความสามารถมากพอที่จะพิชิตใจคนฟังแน่นอน”
“อีกคำถามครับ คุณหว่าน น่าจะรู้จักนักร้อง ‘หลินหัง’ กับ ‘ตงเหยียน’ ใช่ไหมครับ?”
หว่านเชี่ยนกัดฟันตอบ “รู้สิคะ!”
เพราะสองคนนั้นคือศิลปินเก่าที่เคยออกจากเสวี่ยนฮวาไป เธอจะไม่รู้จักได้ยังไง
“ตอนนี้พวกเขาประกาศท้าทาย อยากแข่งกับเสวี่ยนฮวาหลังปีใหม่ เพื่อชิงรางวัลใหญ่ด้านเพลงออริจินัล คุณจะรับคำท้านี้ไหม?”
“แข่ง…เหรอ?” หว่านเชี่ยนถึงกับอึ้ง
ช่วงนี้เธอเอาแต่ยุ่งหาคนแต่งเพลงจนไม่ได้ตามข่าวเลย ไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ
นักข่าวย้ำ “ใช่ครับ ทั้งสองอยากท้าประลองกับเสวี่ยนฮวา แย่งรางวัลเพลงออริจินัลหลังปีใหม่ แล้วเป้าหมายของคุณก็คือรางวัลนั้นด้วยหรือเปล่า?”
สีหน้าของหว่านเชี่ยนก็ค่อย ๆ มืดลง
เป้าหมายเธอคือใช่ แต่…ยังไม่มีแม้แต่เพลงจะออกรางวัลเลย จะเอาอะไรไปสู้กับคนที่ยังอยู่แถวหน้าของวงการได้?
เธอได้แต่ถอนหายใจหนักหน่วง ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี…