ตอนที่ 290 เธอมีระบบหรือเปล่า?

 “ฉิงเซวียนถง เธอเป็นหมาเรอะ ถึงได้ดมกลิ่นออกมาแบบนี้!”
  เซียวหยางถึงกับสูดหายใจเฮือก

  ใช่แล้ว…คนที่โผล่มาก็คือ ฉิงเซวียนถง

  แม้เจ้าตัวจะยังใส่หน้ากากอยู่ แต่เซียวหยางก็จำได้ทันที
  เพราะสิ่งที่ไม่ใส่…เขาก็เคยเห็นหมดแล้วนี่นา

  แค่ก ๆ …

  ไม่รู้ทำไม อยู่ ๆ ภาพเหตุการณ์ครั้งก่อนก็ผุดขึ้นมาในหัว
  ท้องน้อยเขาร้อนผ่าว ใบหน้าก็ร้อนระอุ

  “ใครมันหมากันแน่!”
  เห็นสีหน้าเขา ฉิงเซวียนถงก็นึกถึงอะไรบางอย่างเช่นกัน รีบเบือนหน้าไป
  เหมือนกำลังพยายามซ่อนใบหน้าที่แดงจัดของตัวเอง

  “ฉันน่ะ ไวต่อกลิ่นมากนะ!”
  “นั่นแหละถึงเลือกเรียนหมอ แค่ดมก็รู้แล้วว่ายาอะไร เก่งไหมล่ะ!”

  พูดจบยังทำท่าภูมิใจ หันมาดมอีกฟุดฟิด

  “พอได้แล้วเถอะ!”
  เซียวหยางถอยหลังหนี “นี่เธอตามกลิ่นมานี่ใช่ไหม ไม่ใช่บังเอิญเจอกันหรอก!”

  “แล้วจะทำไมล่ะ!”
  เธอสะบัดเสียงใส่ ก่อนเบิกตากว้าง “นี่มัน…กลิ่นผู้หญิงตั้งสองคน!”

  “นี่เธอยังดมออกอีกเรอะ!?”
  เซียวหยางถึงกับอึ้ง “เธอเป็นสุนัขเฝ้าสวรรค์กลับชาติมาเกิดหรือไง!”

  “นายสิหมา! มีใครเขาด่าผู้หญิงสวย ๆ ว่าเป็นหมากันบ้าง!”
  เธอโวยเสียงดังไม่ยอมแพ้

  “ก็เปรียบเทียบเฉย ๆ น่า…”
  เซียวหยางหัวเราะกลบเกลื่อน ยอมรับว่าพูดแรงไปจริง ๆ

  ฉิงเซวียนถงทำเสียง “ฮึ!” ก่อนนั่งลงข้าง ๆ อย่างงอน ๆ

  “ว่าแต่นายมาอยู่ตรงนี้ได้ไง?”

  “เจียงเหยียนจัดให้ฉันอยู่แถวนี้ไง ฉันพักอยู่ตึกโน้นนั่นแหละ”
  เธอเท้าคางตอบง่าย ๆ แล้วก็วกเข้าเรื่องทันที
  “ว่าแต่นายเถอะ เซียวหยาง นายมีผู้หญิงกี่คนกันแน่?”

  “อะไรคือกี่คน เธอคิดว่าฉันเป็นอะไรเนี่ย!”
  เขาหน้าแดงทันที

  “ก็เป็นเพลย์บอยสิ เป็นที่รู้กันอยู่แล้วน่า ไม่ต้องโวยไปหรอก”
  เธอโบกมือทำทีสบาย ๆ

  เซียวหยางหันหน้าหนี …ดูเหมือนมันก็ไม่ผิดเท่าไร

  “งั้นฉันนับให้ล่ะกัน”
  เธอชูนิ้วขึ้นนับไปทีละชื่อ “เจียงเหยียน หลินฉีเย่ว์ ชู่เจียอวี๋ แล้วก็…ฉิงเซวียนถง!”

  “เฮ้ย! หยุดเลย! ชื่อสุดท้ายนั่นมันอะไรกัน เธอจะนับตัวเองเข้าไปทำไมเล่า!”
  เซียวหยางรีบเบรก

  “อ้าว งั้นก็แปลว่าชู่เจียอวี๋ใช่สิ?”
  “ก็แค่คนที่เพิ่งรู้จัก วันนั้นเขาแค่ช่วยส่งไปโรงพยาบาล จะไปนับเป็นผู้หญิงของฉันได้ไง!”

  “เชอะ พวกผู้ชายน่ะคิดอะไรฉันไม่รู้หรือไง”
  เธอยังคงทำปากยื่น แล้วก็นับต่อไม่หยุด

  “หยุด ๆ! แค่สองคน! มีเจียงเหยียนกับหลินฉีเย่ว์เท่านั้น เข้าใจไหม!”
  เซียวหยางเริ่มพูดเสียงอ่อย

  “แล้วเมื่อคืนไปอยู่กับใครมา อย่าบอกนะว่าเพิ่งลุกจากเตียงเจียงเหยียนแล้วรีบไปนัวกับอีกสองคนน่ะ?”
  ฉิงเซวียนถงเลิกคิ้วถามเสียงหยัน

  “นั่นมันเรื่องงานต่างหาก!”

  “นี่มันเจ็ดโมงเช้านะ ใครเขาเริ่มงานกันตอนนี้เล่า!”

  “ก็เรื่องงานจริง ๆ น่ะสิ!”
  เซียวหยางได้แต่ยกมือป้อง

  แต่พอคิด ๆ ดู เขาก็ย้อนถามกลับ “แต่เธอมาสนใจเรื่องนี้ทำไมกัน ฉิงเซวียนถง?”

  “หึหึ…นี่แหละสำนวนประจำเพลย์บอย!”
  เธอยักไหล่ “ฉันเพิ่งอ่านนิยายแนวฮาเร็มมาเยอะ พระเอกก็พูดแบบนี้เป๊ะ นายก็คือเวอร์ชั่นชีวิตจริงนั่นแหละ”

  “พอ ๆ หยุดเลย! เธอนี่อ่านนิยายจนเพี้ยนแล้วใช่ไหม!”
  เซียวหยางรีบตัดบท

  “ไม่ต้องตกใจหรอก ต่อให้บอกว่ามี ‘ระบบ’ อยู่กับตัว ฉันก็ไม่เชื่อหรอกนะ”
  เธอหัวเราะคิกคัก “มีระบบอะไรแต่ยังต้องสารภาพรักตั้งร้อยครั้งกว่าจะจีบติดเนี่ย ระบบมันต้องห่วยขนาดไหนกัน!”

  เซียวหยางหันหน้าหนีไปทันที แอบสบถด่าระบบอยู่ในใจ—
  ฟังสิ! ขนาดเด็กยังรู้ว่ามันห่วย!

  เขาถึงกับคิดในใจ “อยากจับเจ้าเด็กนี่หั่นซะจริง เป็นหมอดูชัด ๆ”

  ไม่ทันไร เธอก็โน้มตัวเข้ามาอีก “หรือไม่ นายก็แค่ยอมให้ฉันเป็นหนึ่งในนั้นสิ!”

  “ใครบอกให้ผู้หญิงมาขอให้ผู้ชายเจ้าชู้ใส่แบบนี้กันเล่า!”
  เขาเหลือบมองเธออย่างจนใจ

  “ก็ตามหลักนิยายน่ะสิ! หน้าตาฉันระดับนางเอกเลยนะ นายได้ฉันไปไม่ขาดทุนหรอก!”
  เธอเชิดหน้ามั่นใจสุด ๆ

  “เฮ้อ…เลิกอ่านนิยายบ้างเถอะ”
  เขายกมือเคาะหน้าผากเธอเบา ๆ ไม่รู้เด็กนี่เป็นอะไร ช่วงนี้เพี้ยนหนักขึ้นทุกวัน

  “ฉันพูดจริงนะ เซียวหยาง!”
  “ถ้าไม่เอาฉัน ฉันจะฟ้องเจียงเหยียนเลย ว่านายยังมีผู้หญิงอีกสองคน!”

  “…ฮะ?”
  เซียวหยางแทบจะหลุดสบถออกมา นี่มันข้อเสนออะไรกัน!?

  เขารีบเปลี่ยนเรื่องทันที “เอาเถอะ ได้เวลากลับมหา’ลัยแล้วนะ”

  ไม่งั้นใครจะรู้ว่าเด็กคนนี้จะเพี้ยนไปถึงไหนอีก

  พอดีอาหารเช้าถูกยกมา ทั้งคู่เลยนั่งกินเงียบ ๆ กันไป

  กินเสร็จ ฉิงเซวียนถงก็พูดขึ้น “ส่งฉันกลับมหา’ลัยหน่อยสิ!”

  “ได้สิ”

  ระหว่างอยู่บนรถ เธอเพิ่งคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จ ก็หันมาพูดเสียงเรียบ

  “เซียวหยาง…ฉันชอบนาย เป็นแฟนฉันเถอะนะ!”

  คำพูดนั้นเพิ่งจบลง เสียงระบบก็ดังขึ้นในหัวทันที—

  【ติ๊ง】
  【ภารกิจใหม่: การสารภาพรักครั้งที่สามของฉิงเซวียนถง】
  【ตัวเลือกที่ 1: รับคำสารภาพ รางวัล 1,000,000 หยวน】
  【ตัวเลือกที่ 2: ปฏิเสธ รางวัล ‘เก้าเข็มทองคำ’】

  …

  “พอเถอะ เลิกมาหมกมุ่นอยู่กับฉันได้แล้ว”
  เซียวหยางหัวเราะแห้ง ๆ พลางแกล้งพูดเล่น “ถ้าเป็นแฟนนี่มันคงลำบากแย่ ไม่ใช่แค่ห้ามแอบกินนอกบ้าน แค่เดินผ่านผู้หญิงที่ฉีดน้ำหอมก็ต้องรายงานหมด”

  “ฉันไม่เหมือนคนอื่นนะ! ถ้านายเผลอไปกินนอกบ้าน ฉันจะช่วยปิดบังให้ ไม่บอกเจียงเหยียนด้วย!”
  ฉิงเซวียนถงพูดจริงจัง

  “โอ๊ย…พอแล้ว! เลิกอ่านนิยายแนวนี้บ้างเถอะ หัวเธอคิดอะไรอยู่เนี่ย!”
  เซียวหยางได้แต่เอามือกุมขมับ

  “งั้นเอางี้ นายรับฉันไว้สิ ฉันจะช่วยจีบชู่เจียอวี๋ให้เอง รับรองไม่ต้องสารภาพถึงร้อยครั้งหรอก!”

  “พอเลย!”

  “ฮึ…”
  เธอเบือนหน้าออกไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้คิดอะไรอยู่ในใจ

  แต่ไม่นานก็หยิบมือถือออกมา เปิดแอปนิยาย กดเข้าไปที่เล่มหนึ่ง—
  ชื่อเรื่อง 《มหาเศรษฐี: จากการเซ็นชื่อกับสาวสวยประจำมหา’ลัย》

  กดปุ่ม “รายงาน” ทันที

  เธอสบถเบา ๆ “นักเขียนนี่ก็ขยะแท้ ๆ หลอกกันทั้งนั้น บอกว่าจะช่วยพระเอกจีบสาว สุดท้ายก็ไร้สาระหมด!”

  “ไอ้หมาขี้เรื้อนที่ชื่อโก่วจื่อ ขอให้มันโสดไปตลอดชีวิตเลย!”