ตอนที่ 12: “ภรรยาที่ฉันตกได้ ดันเป็นซุปตาร์!”

  ร้านกาแฟเงียบสงบ

  ฉู่โหย่วหรงยื่นสัญญาอิเล็กทรอนิกส์ฉบับหนึ่งให้จางเซียน “นายลองอ่านดู ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ก็กดเซ็นได้เลย”

  จางเซียนเปิดดู เอกสารนี้มีถึง 29 ข้อ!

  ข้อแรกก็ทำเอาตกใจ — นี่เป็น “สัญญาปกปิดข้อมูล” ถ้าเขาปากโป้งเล่าให้ใครฟัง จะถูกปรับทันที… หนึ่งร้อยล้าน!

  “แม่เจ้า! เล่นใหญ่แบบนี้เลย?” จางเซียนอึ้งไป แต่ก็คิดในใจ — เรื่องเก็บความลับ เขาน่ะปากแข็งอยู่แล้ว ไม่มีปัญหา

  ต่อมาคือเงื่อนไขหน้าที่และข้อผูกพันของทั้งคู่ ส่วนใหญ่คือ…เขาต้องรับบทเป็นแฟน เป็นคู่หมั้น หรือเป็น “สามี” ของเธอให้สมจริงที่สุด

  ข้อสำคัญอีกข้อคือ—ห้ามแตะเนื้อต้องตัวเกินเลยโดยไม่ได้รับอนุญาตเด็ดขาด และแน่นอน “ไม่มีเรื่องบนเตียง”

  ตรงนี้จางเซียนมีแอบคัดค้านในใจ…แต่คิดอีกที เงินเข้ากระเป๋าคือเขา ไม่ใช่เข้ากระเป๋าเธอ ก็ทนได้!

  “มีตรงไหนสงสัยไหม หรืออยากเพิ่มเงื่อนไขอะไร ก็บอกมาได้” ฉู่โหย่วหรงเอ่ยขึ้น

  จางเซียนทำหน้าจริงจัง “งั้นขอเพิ่มอีกข้อ… ถ้าเธอมาแตะต้องฉันโดยไม่ขออนุญาต ฉันปรับเธอครั้งละแสน!”

  เด็กผู้ชายก็ต้องปกป้องตัวเองนะโว้ย! ใครจะไปรู้…ภายนอกดูใสซื่อ แต่เบื้องหลังอาจเป็น “นางปีศาจดูดวิญญาณ” ก็ได้!

  “เชอะ! ไร้สาระจริง!” เธอทำปากยื่นใส่ “ถึงไม่ต้องเพิ่มข้อสัญญา ฉันก็ไม่มีวันอยากแตะนายหรอก!”

  ปากบ่นไป แต่สุดท้ายเธอก็เพิ่มให้ รวมแล้วสัญญานี้ยาว 30 ข้อพอดี

  ทั้งคู่ลงชื่อเสร็จ ฉู่โหย่วหรงก็โอนเงินงวดแรก 5 แสนเข้าบัญชีทันที และจะโอนอีก 5 แสนตอนขึ้นเดือนใหม่

  “ต่อไปช่วยถ่ายรูปกับฉันหน่อย ฉันจะโพสต์ลงโซเชียลให้คนรู้ว่าฉันกำลังจะแต่งงาน”

  “ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะเบลอหน้าของนาย ไม่ให้กระทบชีวิตส่วนตัวหรอก”

  จางเซียนตอบทันที “โอเค!”

  มีเงินเข้ากระเป๋า เขาก็ยิ้มแก้มปริ ยอมโพสท่าถ่ายคู่ให้ทุกช็อต แม้กระทั่งรูปที่ดูเหมือนจูบกัน แต่จริง ๆ เป็นการ “จัดมุม” เท่านั้น

  “เรียบร้อยแล้ว นายกลับได้เลย มีเรื่องจะติดต่อก็โทรไปเอง”

  เธอพูดไป แต่มือยังแต่งรูปต่อไม่หยุด “อ้อ…ที่อยู่นายใช้งานได้แน่นะ? จะได้ไม่ถึงขั้นว่า ‘สามีหายตัวไป’”

  “ได้แน่นอน ผมว่างทุกวัน นอกจากตกปลาก็อยู่บ้าน”

  “ดี งั้นถ้าไม่เจอนายที่บ้าน ฉันไปหาที่แม่น้ำก็แล้วกัน” เธอพูดพลางก้มหน้า

— ท่าทางแม่งเหมือน “สาวทิ้งแล้วไม่เหลียวหลัง” เลย! แต่ช่างเถอะ เงินเข้ากระเป๋าแล้วนี่นา จะไปสนทำไม!

  ออกจากร้านกาแฟ ฟ้าก็เริ่มเปิด ฝนหยุดตกพอดี จางเซียนหันกลับไปยังแม่น้ำด้วยในใจยังค้างค้า — วันนี้ยังไงก็ต้องล้างแค้น!

  …สามชั่วโมงต่อมา

  เขากลับบ้านพร้อมความว่างเปล่าอีกเช่นเคย ขับสกู๊ตเตอร์บ่นอุบกลับมา

  “เห้ย พี่เซียน กลับซะดึกเลยนะ!”

  หน้าบ้าน หลิวตงซวี่กำลังนั่งรับลม พอเห็นเขาก็ทักทันที “วันนี้ตกได้อะไรบ้าง?”

  “ก็มีแต่ปลาตัวเล็ก ๆ เลยปล่อยคืนไป” จางเซียนแก้ตัวหน้าตาย …เรื่องที่ “มือเปล่า” ต่อให้ตายยังไงก็ห้ามยอมรับเด็ดขาด!

  “โอ้โห พี่เซียน ใจกว้างจริง ๆ” ตงซวี่หัวเราะหึ ๆ แล้วยื่นหน้าเข้ามา “ว่าแต่…เดือนหน้าฉันแต่งงาน นายช่วยมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้หน่อยได้ไหม?”

  “แต่งงาน?? กับหวังเจียเจีย??”

  “ก็ใช่น่ะสิ!” ตงซวี่พยักหน้า ยิ้มจนแก้มปริ “ครอบครัวทั้งสองฝ่ายคุยกันแล้ว สรุปว่าแต่งเลย! ผู้ชายต้อง ‘สร้างครอบครัวก่อนสร้างงาน’ นี่แหละถึงจะมั่นคง!”

  จางเซียนขมวดคิ้ว นึกอยากเตือน แต่พอคิดถึงคำพูดยียวนของอีกฝ่ายในตอนกลางวัน ก็ตัดใจ…คนเราก็ต้องรับกรรมของตัวเองแหละวะ!

  “ได้สิ เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้เอง” จางเซียนตอบตกลงในที่สุด

  ถึงไงก็คือเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก จะปฏิเสธก็กระไรอยู่

  “เยี่ยมเลย! ไม่ต้องห่วง ฉันจะจัดให้มีเพื่อนเจ้าสาวสวย ๆ สองคนมาคู่กับนายแน่นอน!” ตงซวี่พูดอย่างอวดดีสุด ๆ

  “แล้วก็…เรื่องนายกับเจียเจีย ฉันถือว่าปิดไปเลยนะ จากนี้เธอคือภรรยาฉันแล้ว”

  “เฮอะ จะพูดซ้ำอีกกี่รอบล่ะ” จางเซียนไหวไหล่ “ฉันไม่ใช่คนใจแคบซะหน่อย”

  เขากลับบ้านไปทานข้าวต่อ ที่โต๊ะอาหารเจอพี่สาวคนที่สี่—จางไหลตี้ ที่เพิ่งกลับจากฝึกงานที่สำนักงานกฎหมาย

  “อ้าว คุณทนายใหญ่ วันนี้กลับบ้านได้ไง?” จางเซียนหัวเราะแซว พี่สาวคนนี้ปกติยุ่งตลอด ไม่ค่อยได้กลับบ้าน

  “ฉันถามก่อน นายไปเถลไถลที่ไหนมา ถึงได้กลับดึกแบบนี้!” จางไหลตี้ทำตาดุใส่

  “ก็ไปหางานไง ตอนนี้หางานมันยากจะตาย เธอก็รู้นี่!” เขาแถต่อพลางนั่งลงเปิดฝาชามกับข้าว

  “หางาน? หอบคันเบ็ดไปด้วยงั้นสิ!” พี่สาวส่ายหัวเฮือก “ถ้ายังใช้ชีวิตไร้สาระแบบนี้ ต่อไปไม่ต้องพูดเรื่องแต่งงานเลย เลี้ยงตัวเองยังยาก!”

  จางเซียนคีบซี่โครงหมูตุ๋นเข้าปากพลางหัวเราะ “โอ๊ย ถึงผมไร้ค่า แต่พ่อกับพี่ ๆ ผมเก่งนี่นา อย่างพี่สิ ไม่แน่วันหนึ่งต้องเป็นทนายดังระดับประเทศ! จะปล่อยให้น้องชายไม่มีภรรยาได้ไง!”

  เขาพูดชมพี่สาวยาวเหยียดจนอีกฝ่ายถึงกับยิ้มมุมปาก — คำพูดหวาน ๆ แบบนี้ใช้ได้ผลเสมอ

  “จริง ๆ วันนี้ที่ฉันกลับมา ก็อยากบอกว่าบริษัทเรารับคดีใหญ่ ลูกค้าคือคนดังระดับประเทศ ฉันได้มีส่วนร่วมด้วย”

  “โอ้โห อย่างที่บอกเลย! ไม่นานก็จะดังทั้งประเทศแน่ ๆ” จางเซียนรีบสรรเสริญต่อเนื่อง

  “รู้ไหม ลูกค้าคือใคร?”

  “ใครล่ะ?” เขาถามไปแบบไม่คิดอะไร พลางเคี้ยวซี่โครงหมู

  “ฉู่โหย่วหรง!”

  จางเซียนสำลักแทบพุ่ง กระดูกที่คาปากหล่นดัง “แกร๊ก” ลงโต๊ะ!

  “ก็เทพธิดาสายเนิร์ดไง! อยากได้ลายเซ็นไหมล่ะ?” จางไหลตี้พูดอย่างภูมิใจ

  แต่จางเซียนตัวแข็งทื่อ รีบเปิดมือถือค้นชื่อเธอในทันที

  【ฉู่โหย่วหรง—นักร้องหญิงแผ่นดินใหญ่ สมาชิกวง “Moonlight Girls”...】

  “โถ่โว้ย…ที่แท้ ‘ภรรยาที่ตกได้’ ของฉัน ดันเป็นซุปตาร์ดังนี่หว่า!”