ตอนที่ 32 : “ความหมายของการนวดเท้า”

  จางเซียนออกมาจากร้านร้านนวดก็ปาเข้าไป 3 ชั่วโมงเต็ม ๆ ประสบการณ์ที่ได้ทำให้เขาพอใจสุด ๆ จนควักเงินสมัครบัตรสมาชิก VIP 20,000 หยวน ทันที

  พอเติมเงินก้อนใหญ่ก็มีของแถม—20,000 ได้โบนัสเพิ่มอีก 3,888 หยวน ไหนจะกิจกรรมวันเปิดร้าน แจกสิทธิ์ทุบไข่ทองเสี่ยงโชคอีก เติม 2,000 ได้สิทธิ์ 1 ครั้ง เขาเติม 20,000 ก็เลยได้สิทธิ์ถึง 10 ครั้ง

  ผลออกมา 9 ครั้งเป็นแค่คูปองนวดเท้า 39.9 หยวน ส่วนอีกครั้งกลับดวงเฮงได้รางวัลที่ 1 —จักรยานเสือภูเขา 1 คัน!

  สุดท้ายเขาก็ปั่นจักรยานใหม่เอี่ยมกลับบ้านด้วยหน้าตาอิ่มเอมใจ

  “เสี่ยวเซียน กลับมาแล้วเหรอ!”

  หน้าบ้านตระกูลหลิว เวลานี้นอกจากหลิวฝูเซิง พังต้าชุน และหวังซู่หลานแล้ว ยังมีลุงป้าหลายคนกำลังนั่งปรึกษาเรื่องงานแต่งของหลิวตงซวี่อยู่ บ้านเก่าเพื่อนบ้านกันมาหลายสิบปี แม้บางทีจะมีปากเสียงกัน แต่พอถึงงานใหญ่ก็ยังช่วยเหลือกันเสมอ

  แน่นอนว่าข่าว “วีรกรรมนวดเท้า” ของจางเซียนก็แพร่ไปทั่วตรอกเรียบร้อยแล้ว พอเจ้าตัวโผล่มา หลิวฝูเซิงก็รีบร้องเรียกทันที

  “จักรยานนี่มาจากไหนน่ะ?”

  เห็นเขาปั่นจักรยานใหม่เอี่ยมมา หลิวฝูเซิงก็ถามต่อทันที

  “ได้จากจับสลากน่ะสิ” จางเซียนตอบหน้าตาย แล้วจอดจักรยานไว้ข้าง ๆ

  “จับสลากที่ไหนกัน?”

  “โห เสี่ยวเซียน นายดวงดีเกินไปแล้ว!” หวังซู่หลานพูดพลางตาโตเป็นประกาย

  “หรือว่าจะเป็นงานจับสลากที่ร้านร้านนวด?” พังต้าชุนเอ่ยขึ้น เพราะเขาเองก็แอบแวะไปดูบรรยากาศหน้าร้านมาแล้ว เห็นโต๊ะวางไข่ทองให้ทุบเต็มไปหมด

  “ลุงพังก็ไปมาเหรอ?” จางเซียนหัวเราะแซว ซึ่งก็เป็นการยอมรับกลาย ๆ ว่ารางวัลจักรยานได้มาจากตรงนั้นจริง ๆ

  “แค่เดินผ่านเฉย ๆ ต่างหาก!” พังต้าชุนรีบส่ายหัวปฏิเสธทันที

  “เดินผ่านมันไม่รู้หรอก ต้องลองเองถึงจะรู้ว่าดีไม่ดี! เอางี้ ผมมีบัตรนวดฟรีที่จับได้ แจกให้ลุงไปใช้เลย”

  ว่าแล้วจางเซียนก็หยิบคูปอง 39.9 หยวน ที่เพิ่งได้มา แล้วยื่นให้พังต้าชุน 1 ใบ

  “เอ่อ…” พังต้าชุนมองบัตรในมือแล้วถึงกับอึกอัก ภาพสาวกี่เพ้าหุ่นดีที่เขาเห็นยืนอยู่ในร้านเมื่อตอนบ่ายลอยกลับเข้ามาในหัวทันที ถ้าจะให้เสียเงินไปเองคงโดนเมียฆ่าแน่ แต่ถ้าเป็นของฟรี…แบบนี้ไม่แน่ว่าอาจมีหวังก็ได้!

  “เสี่ยวเซียน บัตรนี่นายมีหลายใบเหรอ?” คราวนี้หลิวฝูเซิงก็เริ่มอยากได้บ้าง

  “แน่นอนสิ ลุงหลิวก็เอาไปอีกใบเลย”

  เขายื่นให้ทันที

  “เฮ้ย แบบนี้มันจะดีเหรอ…” หลิวฝูเซิงเหลือบมองเข้าไปในบ้าน เห็นเมียกำลังทำกับข้าวอยู่ก็หน้าเสีย แต่ยังไม่ทันตอบอะไร จางเซียนก็สวนกลับ “ก็แค่นวดเท้าเอง ไม่เห็นมีอะไรต้องคิดมาก!”

  “ป้า ป้าหวัง เอาไปด้วยสิ ลองซะหน่อย ของฟรีทั้งนั้น!”

  แค่ครู่เดียวบัตรในมือเขาก็ถูกแจกจ่ายออกไป 5–6 ใบ พังต้าชุนถึงกับถามขึ้น “เสี่ยวเซียน นายไปทุบไข่กี่รอบกันแน่ ถึงได้บัตรมาเป็นปึกขนาดนี้?”

  “ก็เติมไป 20,000 น่ะสิ ยิ่งเติมเยอะยิ่งคุ้ม!”

  พูดจบ เขาก็เข็นจักรยานเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ทุกคนยืนอึ้งกันหมด

  “20,000!!”

  “เงินเดือน 4 เดือนของฉันเลยนะโว้ย!”

  “เลี้ยงลูกเสียคนแล้วมั้ง ถึงกล้าเอาเงินไปละลายแบบนี้!”

  “ไอ้หนุ่มนี่ทำตัวเหมือนคนดีมาตลอด สุดท้ายก็เป็นพวกชอบผลาญเงินนี่เอง!”

  เสียงวิจารณ์ดังเซ็งแซ่ไปทั้งตรอก

  พอดีหลิวตงซวี่กับหวังเจียเจียเดินกลับมาจากบริษัทจัดงานแต่ง ผ่านมาพบพอดี

  “อ้าว ทุกคนอยู่กันนี่เอง”

  หลิวฝูเซิงยิ้ม “กลับมาทันกินข้าวพอดีเลย”

  “ดีเลย กำลังหิวอยู่พอดี” หลิวตงซวี่ไม่คิดจะคุยอะไรต่อ จูงมือคู่หมั้นเข้าบ้านทันที

  หวังซู่หลานก็ขอตัวเข้าไปบ้านด้วย ส่วนพังต้าชุนกับคนอื่น ๆ ก็แยกย้ายกลับ

  …

  บนโต๊ะอาหารบ้านหลิว

  ครอบครัวหลิวฝูเซิงนั่งพร้อมหน้า มีหวังซู่หลานกับเจียเจียร่วมวงด้วย

  ระหว่างกิน หวังซู่หลานก็อดเล่าไม่ได้ “เมื่อกี้เสี่ยวเซียนเอาเงินไปเติมที่ร้านร้านนวดตั้ง 20,000 แน่ะ!”

  “อะไรนะ?!” ซุนเฟิงเยี่ยนถึงกับตกใจ “20,000 ที่ร้านนวด?! นี่เด็กนี่มันเสียคนแล้วจริง ๆ!”

  เธอรีบหันไปกำชับลูกชายทันที “ตงซวี่ ฟังไว้นะ ห้ามเอาเยี่ยงอย่างเด็ดขาด! คนเป็นผู้ชายจริง ๆ ไม่มีใครไปผลาญเงินกับที่แบบนั้นหรอก!”

  พูดไปก็ตบโต๊ะไป “ยิ่งผู้หญิงที่ไปทำงานในที่แบบนั้น ไม่มีใครมาจากครอบครัวดี ๆ หรอก!”

  คำพูดยังไม่ทันจบ เจียเจียที่กำลังเคี้ยวอาหารถึงกับสำลักออกมา รีบแก้ตัวเสียงเบา “แค่เผ็ดไปหน่อยค่ะ”

  ในใจกลับบ่นเงียบ ๆ — ถ้าเจอผู้ชายใจป๋าแบบจางเซียนตอนทำงานนะ ฉันคงได้โบนัสก้อนโตไปแล้ว…

  ระหว่างนั้น หลิวตงซวี่ก็ถามย้ำ “20,000 จริง ๆ เหรอ?”

  หวังซู่หลานรีบหยิบบัตรนวดที่ได้มาโชว์ทันที “นี่ไง เขาแจกให้ฉันกับลุงหลิวอย่างละใบเลย!”

  คราวนี้ซุนเฟิงเยี่ยนถึงกับจ้องสามีตาเขม็ง เห็นเขาควักบัตรออกมาด้วยก็ยิ่งโมโห

  “นี่คิดจะไปลองเหมือนกันใช่มั้ย!”

  “เปล๊า! กำลังว่าจะให้เธอไปกับพี่หวังต่างหาก” หลิวฝูเซิงรีบแก้ตัว

  …

  หลังจากนั้นไม่นาน หลิวตงซวี่ก็ลุกออกจากบ้านด้วยสีหน้าแน่วแน่ — ฉันจะต้องไป ‘ว่ากล่าวตักเตือน’ ไอ้เพื่อนบ้านตัวดีนี่หน่อย!

  เขาเดินตรงไปบ้านจางแล้วตะโกน “เสี่ยวเซียน อยู่หรือเปล่า?”

  ทันใดนั้นหมาเจ้าเวียร์ก็วิ่งออกมาก่อน เห่าใส่เขาลั่น

  “เวียร์ กลับมา!”

  เสียงจางเจาจี้ดังตามมา ก่อนเจ้าตัวจะวิ่งออกมาอุ้มหมาเข้าบ้านไป

  จากนั้นจางเซียนก็ก้าวออกมาพอดี “ว่าไงตงซวี่ มีอะไร?”

  “ไม่มีอะไรมากหรอก แค่กินข้าวเสร็จ อยากมาคุยด้วยน่ะ”

  “งั้นไปเดินคุยข้างนอกก็ได้”

  สองคนเดินออกจากตรอกพร้อมกัน

  หลิวตงซวี่ทำหน้ามุ่ย “เสี่ยวเซียน นายไปจริง ๆ เหรอ—ที่ร้านร้านนวดน่ะ?”

  จางเซียนหัวเราะหึ “ก็ใช่น่ะสิ”

  “เป็นยังไงบ้างล่ะ ดีจริงมั้ย?”

  ตงซวี่ทำตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากลอง

  จางเซียนพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างเท่ “โห เรื่องนี้มันต้องเล่าเป็นฉาก ๆ เลยนะ จะให้พูดหมดเปลือก ต้องมีค่าสอนเล็กน้อย…”

  “ได้เลย! เดี๋ยวไปซื้อบุหรี่ดี ๆ มาให้เลย!”

  เขารีบวิ่งไปซื้อบุหรี่กับน้ำ 2 ขวดกลับมาส่งให้ จางเซียนจึงเริ่มเล่าอย่างภาคภูมิใจ

  “ร้านร้านนวดมันก็มีหลายแบบนะ มีทั้งแบบใส ๆ แบบก้ำกึ่ง แล้วก็แบบลุยเต็มที่ ของตรอกเรานี่ออกแนวก้ำกึ่ง มีทั้งเขียนข้อสอบและสอบปากเปล่า…”

  เขายกคางขึ้นอย่างภูมิฐาน “แต่ฟังดี ๆ นะ ฉันไปแค่เพื่อผ่อนคลายร่างกายที่เหนื่อยล้าเท่านั้น ตกปลาทั้งวันมันเมื่อยหลังเมื่อยเอว นวดสักหน่อยก็แค่คลายกล้ามเนื้อเอง”

  ว่าแล้วเขาก็ทำเสียงจริงจัง “อย่าคิดว่าฉันไปนวดเท้า…ที่จริงฉันไป ‘ล้างความหวังของครอบครัวแตกสลาย’ ต่างหาก! ถ้าฉันไม่ไปนวด พวกสาว ๆ ที่หลังร้านก็อาจตกงาน ครอบครัวพวกเธอก็ล่มสลาย ใครจะรับผิดชอบเล่า?”

  พูดจบเขาก็พ่นควันบุหรี่พลางหรี่ตา “ไงตงซวี่ นายยังคิดว่า 20,000 มันเยอะอยู่ไหมล่ะ?”