ตอนที่ 62 : ผู้ถึงจะเเก่ ก็ต้องป้องกันตัวเองเหมือนกันนะ
“ลุงจางนี่ตามใจลูกเกินไปแล้ว!”
“ตามใจลูกมากไปก็เหมือนฆ่าลูก! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เจ้าเซียนนี่ได้เสียคนแน่!”
“รถสปอร์ตตั้ง 1.68 ล้านหยวน บอกจะซื้อก็ซื้อเลย ลุงจางนี่มีเงินเหลือใช้จริง ๆ!”
“พวกนายว่าลุงจางนี่หาเงินได้เท่าไหร่กันนะ แค่ซื้อรถก็ปาไปเกือบ 2 ล้านแล้ว!”
“ฉันว่าน่าจะใช้เงินหมดแล้วแหละ ที่ดังขึ้นมาก็แค่ช่วงสั้น ๆ เท่านั้นเอง!”
“ใช่เลย บนเน็ตมันก็แค่กระแส มาเร็วไปเร็ว อย่างก่อนหน้านี้ยังเห็นแต่เพลง 《แอปเปิ้ลหอม》 เต็มฟีด ตอนนี้แทบไม่เห็นแล้ว!”
พอจางเซียนขับรถออกไปแล้ว คนรอบ ๆ ก็เริ่มเม้าท์กันไม่หยุด
แต่หวังซูลานนั่งไม่ติด เธอรีบออกจากกลุ่มแชท แล้วก้าวเร็ว ๆ ไปทางบ้านตระกูลจาง
เธอทั้งเสียดายทั้งเจ็บใจ—เมื่อก่อนจางตงซานเคยมีใจให้ แต่เธอกลับรังเกียจว่าบ้านจางมันจน เลยไม่เคยตอบรับ
แต่ดูตอนนี้สิ! แค่ซื้อรถก็จ่ายไปกว่า 2 ล้านหยวน แบบนี้ยังจะเรียกว่าบ้านจนได้อีกหรือ? ต่อให้รายได้หลังจากนี้ลดลง แต่ก็ยังเหนือกว่าครอบครัวทั่วไปเป็นสิบเท่า!
คราวนี้หวังซูลานตัดสินใจแน่วแน่แล้ว—ยังไงก็ต้องคว้าจางตงซานให้ได้ ห้ามพลาดอีกเด็ดขาด!
“เจาจี้ พ่ออยู่บ้านหรือเปล่า?”
ตอนนั้นเจาจี้กำลังเล่นกับเจ้าหมาน้อยเวียร์อยู่ในลานบ้าน เธอเงยหน้าตอบว่า “อยู่ค่ะ”
หวังซูลานยิ้มหวาน “เจาจี้จ๋า หนูช่วยป้าไปซื้อผลิตภัณฑ์ซักผ้า 2 ขวดได้ไหม ที่เหลือเอาไปซื้อไส้กรอกให้เจ้าหมากินก็แล้วกัน”
ว่าแล้วเธอก็ยื่นธนบัตร 50 หยวนให้
“โอเคค่ะ”
เจาจี้ไม่ได้คิดอะไร รับเงินแล้วรีบออกไปทันที
พอเด็กออกไปแล้ว หวังซูลานก็รีบผลุบเข้าบ้าน ปิดประตูทันที
ด้านใน จางตงซานกำลังลองอุปกรณ์ไลฟ์อยู่ เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเธอโผล่เข้ามาแบบไม่บอกกล่าว
“ซูลาน มานี่ทำไม?”
จางตงซานขมวดคิ้ว เวลานี้อยู่ดี ๆ เข้ามา มันผิดปกติเกินไป
“พี่ตงซาน เราก็อายุก็มากกันแล้วนะ ฉันพูดตรง ๆ เลยแล้วกัน”
เธอจ้องตาเขา “พี่เองก็เลี้ยงเจ้าเซียนกับเจาจี้ตามลำพัง ไม่ง่ายเลยไม่ใช่เหรอ ถ้างั้นเรามาอยู่ด้วยกันเถอะ ฉันอยากเป็นเมียพี่! จะได้ช่วยดูแลเจ้าเซียนกับเจาจี้ไปด้วย ถ้าพี่ยังอยากมีลูกเพิ่มอีก ฉันก็ยังพอไหว…ไม่เชื่อดูสิ ของฉันยัง…”
หวังซูลานอายุสี่สิบกว่า ถึงจะมากแล้วแต่ก็ยังพอมีโอกาสมีลูกได้
พูดไปเธอก็เริ่มแกะกระดุมเสื้อ!
จางตงซานถึงกับชะงัก—ถ้าเป็นเมื่อ 2 เดือนก่อน เขาคงยิ้มแฉ่งแล้วคว้าโอกาสทันที แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว…เขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว!
พี่ฮวนทั้งสาวกว่า ทั้งสวยกว่า หุ่นก็เป๊ะกว่า แถมยังช่วยเรื่องงานได้อีก เทียบกับหวังซูลานแล้ว เธอแทบไม่มีข้อได้เปรียบเลย
“ซูลาน อย่าทำแบบนี้!”
“มีอะไรก็ค่อย ๆ คุยกันดี ๆ เถอะ!”
จางตงซานถอยจนหลังชนประตู พยายามเปิดออกแต่…ถูกล็อก!
“พี่ตงซาน ไม่ต้องห่วงหรอก เจาจี้ฉันส่งออกไปแล้ว เจ้าเซียนก็ไม่อยู่ เราไม่ต้องกลัวใครเห็นหรอก!”
พูดจบหวังซูลานก็กระโจนเข้าหา
“อย่า!”
“ซูลาน ได้โปรดมีสติหน่อย!”
จางตงซานรีบดันเธอออก แล้วเหลือบไปเห็นหน้าต่างเปิดอยู่ เขาเลยรีบปีนขึ้นแล้วกระโดดออกไปทันที!
พอดีจางเซียนเดินเข้ามา เห็นพ่อกระโดดหน้าต่างก็อึ้ง “พ่อ ทำอะไรเนี่ยครับ?”
“เซียน ลูกกลับมาพอดี คราวหน้ากลับเร็วหน่อยนะ อย่าปล่อยให้ดึกเกินไป!”
พอเห็นลูกชาย จางตงซานก็ถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยมีคนอยู่บ้าน หวังซูลานก็คงไม่กล้าเล่นอะไรอีก
“พ่อ ทำไมไม่เดินประตูครับ ทำไมต้องกระโดดหน้าต่าง?”
จางเซียนชะโงกคอมองเข้าไป เห็นหวังซูลานกำลังจัดเสื้อผ้าอยู่ในห้องพอดี
“เอ่อ…”
เมื่อกี้ยังเห็นเธออยู่อีกที่ ทำไมไม่กี่นาทีกลับมาโผล่ในห้องพ่อได้?
เขาเลยกระซิบ “พ่อ ไม่ใช่ว่าพ่อชอบพี่ฮวนเหรอ? นี่มันเรื่องอะไรครับ?”
จางตงซานถอนหายใจ “ซูลานน่ะคิดจะเอาตัวเข้าแลก แถมล็อกประตูอีก พ่อเลยตกใจจนต้องโดดหน้าต่างหนี!”
“โธ่พ่อ แบบนี้ก็เข้าทางแล้วไม่ใช่เหรอ!” จางเซียนหัวเราะแซว
“ไปไกล ๆ เลย!”
จางตงซานมองลูกชายตาขวาง “ในใจพ่อมีแต่พี่ฮวนเท่านั้น เรื่องนี้ห้ามไปเล่าให้พี่ฮวนฟังเด็ดขาด เดี๋ยวเธอเข้าใจผิดหมด!”
“อ๋อ…”
จางเซียนทำตาโต “ถ้าจะให้ผมเก็บเป็นความลับ ต้องมีค่าปิดปากนะ อย่างน้อยก็ซื้อคอม Alienware ให้ผมสักเครื่อง จะได้เล่นเกมไม่กระตุก!”
“เออ ๆ ซื้อ ๆ!” จางตงซานโบกมืออย่างจนใจ
ระหว่างนั้นหวังซูลานก็เดินออกมา ยิ้มหวานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เจ้าเซียน กลับมาแล้วเหรอ? รถหรูของลูกนี่ต้องจอดดี ๆ นะ ระวังโดนขูด”
“ไม่เป็นไรครับ ผมจอดไว้ที่ลานจอดตรงหัวซอย มีทั้งกล้อง มีคนเฝ้า”
จางเซียนยิ้มบาง “ว่าแต่ป้าซูลาน มาดึก ๆ แบบนี้ มีธุระอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่มีหรอก แค่ญาติฝากมาขอลายเซ็นพ่อหน่อย”
“อ๋อ งั้นเสร็จหรือยังครับ จะให้ต่ออีกสักหน่อยไหม?”
“เสร็จแล้ว ๆ เดี๋ยวฉันกลับเลย”
หวังซูลานรู้ว่าไม่มีทางแล้ว ได้แต่ถอนหายใจ แล้วเดินออกจากบ้านตระกูลจาง
พอดีเจาจี้กลับมาพร้อมของ เธอยื่นถุงให้ “ป้าซูลาน น้ำยาซักผ้าสองขวด แล้วก็ซื้อไส้กรอกให้เวียร์ 2 แท่งค่ะ นี่เงินทอนที่เหลือ”
“หนูนี่ช่างเป็นเด็กดีจริง ๆ” หวังซูลานชม แล้วรีบหอบของกลับไป
จางเซียนมองตามแล้วหันไปบอกพ่อ “ป้าซูลานนี่วางแผนรอบคอบจริง ๆ ถึงขั้นไล่เจาจี้ออกไป แบบนี้พ่อก็ต้องระวังตัวเองให้มาก ๆ หน่อยแล้วครับ!”
“ถ้าแกกลับมาเร็วกว่านี้ก็ไม่เกิดเรื่องหรอก!” จางตงซานบ่น ก่อนถามต่อ “ว่าแต่ป้าซูลานพูดถึงรถอะไร รถใหม่ที่แกเพิ่งซื้อเหรอ?”
“ใช่ครับ เมื่อวานผมบอกแล้วไงว่าจะซื้อ วันนี้ก็เลยไปจัดมาเรียบร้อยแล้ว รุ่น Yangwang U9 เท่มาก พ่ออยากลองขับไหม?”
“ซื้อซะแล้วเหรอ?” จางตงซานอึ้ง ไม่คิดว่าลูกจะทำเร็วขนาดนี้ เขาไม่อยากให้ลูกฟุ่มเฟือย เพราะยังไม่ได้ซื้อบ้านใหม่เลยด้วยซ้ำ
“รถนี่ผมเล็งมานานแล้ว ทุกคนก็สนับสนุน ผมก็เลยซื้อเลยครับ!”
เขาพูดยักไหล่—ในใจแอบคิด “วิกาลยาวนาน ความฝันยุ่งเหยิง เดี๋ยวเรื่องจะพลิก รีบซื้อไว้ก่อนดีกว่า!”
“เซียนเอ๋ย หาเงินมันไม่ง่าย ต้องใช้ประหยัด ถึงตอนนี้แกจะมีเพลงฮิต 2 เพลง แต่แรงบันดาลใจมันไม่แน่นอน ถ้าแต่งเพลงใหม่ไม่ได้ รายได้ก็ไม่คงที่”
จางตงซานเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง
จางเซียนกลับยิ้ม “พ่อพูดถึงเพลงพอดีเลย ช่วงนี้ผมเพิ่งเขียนเพลงใหม่อีกเพลง ฟังแล้วเหมาะกับพ่อมากเลยครับ!”
ว่าแล้วเขาก็ส่งไฟล์เพลง 《บทเพลงของสามัญชน》 ไปให้
(จบตอน)