ตอนที่ 76 : หานจื่อเวย เธอยังอ่อนเกินไป!
“ไม่มีปัญหา!”
“ก็จริง ต้องเก็บเป็นความลับ”
“แต่ฉันว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรนะ เรายังโสดกันทั้งคู่!”
จางเซียนย้ำชัดว่าเขาเป็นโสด แบบนี้มันไม่ถือว่าเจ้าชู้ เพียงแค่ต่างฝ่ายต่างต้องการ ก็เหมือนการแลกเปลี่ยนตามธรรมชาติ วัยรุ่นฮอร์โมนพลุ่งพล่านกันทั้งนั้น จะไปซีเรียสทำไม
“งั้นไปกันเถอะ!”
หานจื่อเวยลงจากรถก่อน หลังจากทำใจอยู่หลายชั่วโมง ตอนนี้เธอก็สงบลงแล้ว
จางเซียนเดินตามไปติด ๆ
พอเข้าลิฟต์ ทั้งคู่ก็เงียบไปนิดหน่อย ไม่รู้จะชวนคุยอะไร
แต่บรรยากาศเก้อ ๆ นั้นอยู่ไม่นาน ลิฟต์ก็หยุดชั้นหนึ่ง มีคู่รักคู่หนึ่งเดินเข้ามา
ทันใดนั้น หานจื่อเวยก็เอาหัวซบไหล่จางเซียนทันที กลัวโดนคนจำได้—ในหมู่วัยรุ่น เธอยังมีชื่อเสียงอยู่มาก
จางเซียนพอเดาออกเลยโอบเอวเธอไว้ซะเลย ถือว่าเป็นการ “วอร์มอัป” ทำความคุ้นเคยกับร่างกายก่อน
บ้านหานจื่อเวยอยู่ชั้น 20 ส่วนคู่รักคู่นั้นไปชั้น 27 พอถึงชั้น 20 เธอก็รีบก้าวออกไปทันที ไม่อยู่ให้ลุ้นเสียวเกินไป
จางเซียนเดินตามพลางหัวเราะในใจ—แม่งเอ๊ย ฟีลแอบ ๆ ซ่อน ๆ นี่มันโคตรเร้าใจ!
“ที่รัก เมื่อกี้คนนั้นเหมือนหานจื่อเวยเลยนะ”
พอลิฟต์ปิด ประโยคแรกของฝ่ายหญิงก็โพล่งออกมา
“หานจื่อเวย?”
“สมาชิก Moonlight Girls น่ะสิ” ผู้ชายถึงกับตกใจ
“ใช่ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธออยู่คอนโดเดียวกับเรา แค่ไม่เคยเจอจริง ๆ …ไม่คิดเลยว่าจะมีแฟนแล้ว หล่อใช้ได้เลยนะ!”
ผู้หญิงถอนหายใจอย่างเสียดาย
ผู้ชายหัวเราะหึ ๆ “ฉันว่าไม่น่าใช่แฟนหรอก ดูเธอตื่นตระหนกขนาดนั้น สงสัยจะเป็นแบบเดียวกับเรามากกว่า”
“จะบ้าหรือ!”
ผู้หญิงทำตาโตในทันที คิดในใจ—ดาราสาวจะหา “คู่เล่นไพ่” แบบนี้จริงเหรอ?!
ผู้ชายยักไหล่ “ก็คนธรรมดานั่นแหละ ไม่มีใครไม่อยากเรื่องแบบนั้นหรอก!”
…
พอออกลิฟต์ หานจื่อเวยถอนหายใจเฮือกใหญ่ ที่นี่ออกแบบเป็นห้องละหนึ่งยูนิตต่อชั้น เลยเป็นพื้นที่ส่วนตัวทันที สบายใจขึ้นเยอะ
“เดินเร็วจัง ใครเขาจะตามออกมาล่ะ”
จางเซียนพูดยิ้ม ๆ
“คราวหน้าเราเดินแยกกันดีกว่า แบบนี้อันตรายเกินไป!”
เธอถอดฮู้ดออก แล้วก็เอาหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้ารูปไข่แต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีต—ชัดเลยว่าเตรียมตัวมาเต็มที่
คำที่จางเซียนจับได้คือ “คราวหน้า”…แปลว่ามันไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่เป็น “ความสัมพันธ์ระยะยาว”
…
เข้าห้องมาแล้ว จางเซียนก็ยิ่งเห็นความตั้งใจของหานจื่อเวย
พอถอดรองเท้าและกางเกงออก เธอใส่ถุงน่องอยู่ข้างใน!
ใช่แล้ว—“ถุงน่องกับความเซ็กซี่” ของโปรดของผู้ชายทั้งนั้น!
“เวยเวย เธอนี่ใส่ใจจริง ๆ”
จางเซียนโอบเธอทันที ถึงห้องแล้วจะมาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษไปทำไมอีก
“พี่เซียน ไม่ว่านายเชื่อหรือไม่ก็ตาม นายคือคนแรกของฉันนะ”
หานจื่อเวยกระซิบเบา ๆ พลางคล้องคอเขา
“ฉันเชื่อ!”
แน่นอน ถ้าไม่มี “ตาเทพ” ต่อให้ตายจางเซียนก็ไม่เชื่อว่าดาราสาวจะสะอาดขนาดนี้ แต่ตอนนี้ต้องเชื่อแล้วล่ะ
เขาบีบมือขวาของเธอแน่นขึ้นในใจ—ต่อไปเรื่องแบบนี้ไม่ต้องไปรบกวน “รุ่นพี่” อีกแล้ว!
…
หลังเสร็จสิ้น จางเซียนจุดบุหรี่ สูบทีสองทีแล้วว่า “เพราะเว้นช่วงไปนาน เลยอาจเร็วไปหน่อย เธอเข้าใจใช่มั้ย?”
“อืม ดีแล้วล่ะ”
หานจื่อเวยไม่ลืมรักษาน้ำใจผู้ชาย ถึงขั้นยกตัวอย่างท่ายากตอนเล่นโยคะ ที่เธอยังทำได้แค่ 3 นาทีเหมือนกัน
จางเซียนพ่นควันออกมา “คืนนี้ฉันนอนนี่ได้ใช่ไหม?”
ต้องเรียกศักดิ์ศรีกลับมา ไม่งั้นเธอคงคิดว่าเขามีแค่นั้นจริง ๆ
“ได้สิ ฉันอยู่คนเดียว บางทียังมีโหย่วหรงมาเล่นบ้าง แต่เพิ่งไปบ้านเธอมา ไม่น่ามาอีกหรอก”
หานจื่อเวยรู้สึกว่าในบ้านมีผู้ชายหล่ออยู่แบบนี้มันดีกว่าการแก้เหงาด้วย “มือขวา” เยอะ ทั้งได้กายใจครบ
…
พักได้ไม่นาน จางเซียนก็ลุยอีกรอบตามสูตร “สงครามครั้งที่สองมักยาวกว่าครั้งแรก”—ตำราเรียนยังบอกไว้!
เสียงควันปืนจางหาย จางเซียนสูบบุหรี่อีกมวน พูดด้วยความภูมิใจ “เห็นมั้ย ที่บอกว่าแค่เว้นช่วงไปนาน มันจริงนะ”
หานจื่อเวยหน้าแดงระเรื่อ “พี่เซียน ฉันเหนื่อยแล้วนะ” แล้วก็ซบหลับไปบนแขนเขาทันที
รุ่งเช้า
จางเซียนขยับตัวเบา ๆ แขนขวาชาเพราะถูกใช้เป็นหมอนทั้งคืน หันไปมองหานจื่อเวยที่ยังนอนละเมอ มีน้ำลายเลอะตรงแขนเขานิด ๆ
เขาถอนหายใจในใจ—นี่แหละพลังของผู้ชายตัวจริง!
…
ทันใดนั้น ระบบนอนกิน ก็ดังขึ้นมา
“ผู้ช่วยนอนกินหมายเลข 1 รายได้เมื่อวาน 56,000 หยวน!
ผู้ช่วยนอนกินหมายเลข 2 รายได้เมื่อวาน 6.5 ล้านหยวน!
ผู้มีระบบได้รับโบนัสสองเท่า: 11.2 ล้าน และ 13 ล้านหยวน!”
เสียงระบบนอนกินมาแบบตรงเวลา ทำเอาจางเซียนหายง่วงทันที
รายได้วันเดียวทะลุ 10 ล้านแล้ว!
นี่คือพลังของสองเพลงฮิตที่กำลังดังอยู่!
อีกไม่นานทรัพย์สินเขาจะทะลุพันล้านแน่นอน
…
จางเซียนหันไปมองหานจื่อเวยที่ยังนอนอยู่ ผ้าห่มคลุมแค่ครึ่งตัว โชว์ผิวขาวโพลน
เฮ้อ…ไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมถึงมีพระถึงตบะแตกได้!
เขาอดใจไม่ไหวคว้าดาบออกมาอีกครั้ง—
“พี่เซียน…อืม—”
หานจื่อเวยยังนึกว่าอยู่ในฝัน แต่พอลืมตาขึ้นก็เจอของจริง
เธอถึงกับคิดในใจ—บ้านที่มีผู้ชายอยู่มันดีขนาดนี้เชียวเหรอ?! ที่ผ่านมาฉันคิดมากทำไมกันนะ?
เร็วหน่อย ดีกว่าใช้มือขวาเยอะ!
หานจื่อเวย เธอยังอ่อนเกินไปจริง ๆ!
…
หลังจบศึก หานจื่อเวยหน้าแดงซู่ซ่า มัดผมหางม้าพลางถามเสียงใส “พี่เซียน อยากกินอะไรเป็นมื้อเช้า?”
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด—
เสียงกดรหัสผ่านประตูดังขึ้นจากด้านนอก
“อ๊ะ!!”
หานจื่อเวยตกใจสุดขีด “โหย่วหรงมาแล้ว!”
ก็จริง—คนที่รู้รหัสบ้านเธอมีแค่เพื่อนสนิท ฉู่โหย่วหรง เท่านั้น!
เธอรีบหันไปสบตาจางเซียน “ทำไงดี?! ช่วยด้วย!”
“ไม่ต้องกังวล ฉันไปซ่อนในห้องนอนใหญ่ เธอก็แค่กันไม่ให้เข้ามาก็พอ บ้านใหญ่ขนาดนี้ คงไม่วิ่งเข้ามาถึงห้องนอนหรอก”
จางเซียนตอบอย่างใจเย็น ค่อย ๆ สวมเสื้อผ้า
(จบตอน)