ตอนที่ 88 : ฉวยโอกาสยามคนลำบาก! (ขอซับ!)

  บ้านของหลินซีเวยอยู่แถววงแหวนตะวันออกที่ 3 ห่างจากคอนโดที่เธอเช่าอยู่พอสมควร

  ไหนจะรถติดช่วงเช้าอีก กว่าจะถึงก็ปาเข้าไปเกือบชั่วโมง ที่นี่เป็นคอมเพล็กซ์เก่า ๆ เคยเป็นที่พักครอบครัวของรัฐวิสาหกิจใหญ่ในอดีต เพื่อนบ้านส่วนใหญ่ก็เลยคุ้นหน้าคุ้นตากันหมด

  พอจางเซียนกับหลินซีเวยเพิ่งลงจากรถ ก็มีคุณป้าคนหนึ่งที่แอบจ้องรถสปอร์ตหรูมานานรีบเข้ามาทักทันที

  “ซีเวย นี่แฟนเธอเหรอ?”

  คุณป้าถามพลางกวาดตามองจางเซียนตั้งแต่หัวจรดเท้า

  หลินซีเวยชะงักไปนิดก่อนตอบว่า “เพื่อนร่วมชั้นค่ะ”

  ถึงแม้เมื่อคืนเธอกับจางเซียนจะก้าวข้ามเส้นทางกายไปแล้ว แต่ความสัมพันธ์ก็ยังไม่เคยตกลงกันอย่างชัดเจน ที่สำคัญคือ คนที่เป็นฝ่าย “จ่ายดอกเบี้ย” เมื่อวานก็เธอเอง ความสัมพันธ์แบบนี้มันออกจะเหมือนการแลกเปลี่ยนมากกว่าการคืนดีกันจริง ๆ

  “อ๋อ เพื่อนเหรอ!”

  “แต่เพื่อนเธอนี่หล่อใช้ได้เลยนะ!”

  “หนุ่มน้อย อายุเท่าไหร่ล่ะ?”

  คุณป้าทำเป็นยิ้ม แต่สายตาไม่เชื่อหรอกว่าเป็นแค่เพื่อน

  “22 ปี เท่าซีเวยนั่นแหละ”

  “ดีเลย อายุเท่ากัน เติบโตไปด้วยกันได้!”

  “แล้วหนุ่มน้อย ทำงานอะไรอยู่เหรอ?”

  คุณป้าเริ่มไล่ถามเหมือนเจ้าหน้าที่ทะเบียนราษฎร์ว่างั้น

  จริง ๆ ก็เพราะเธอเป็นแม่บ้านเกษียณ ไม่ค่อยมีอะไรทำ เจอข่าวฉ่ำ ๆ จะพลาดได้ยังไง!

  “ป้าเจ้า ขอโทษนะคะ เอาไว้คุยวันหลัง วันนี้แม่ฉันรออยู่ รีบขึ้นไปก่อนค่ะ”

  หลินซีเวยรีบตัดบท ดึงแขนจางเซียนเข้าตึก

  คุณป้าเลยบ่นตามหลัง “ยังจะบอกว่าเพื่อนอีก มือก็จับกันแน่นเชียว!”

  …

  ขึ้นไปชั้นบน

  ในบ้านหลินซีเวย ตอนนี้มีแขกนั่งอยู่สองคน

  คนแรกคืออาของเธอ—จางย่าฝี อีกคนคือชายอ้วนดำตัวเล็ก ๆ

  “พี่สาว เดี๋ยวพอซีเวยกลับมา พี่ช่วยพูดกับเธอทีเถอะ ถ้าเธอยอมรับแต่งงาน เรื่องก็จบ บ้านไม่ต้องขาย ค่ารักษาน้องชายก็ไม่ต้องกังวล!”

  จางย่าฝีเป็นฝ่ายเกลี้ยกล่อม พลางส่งสัญญาณให้เจ้าหนุ่มอ้วนข้าง ๆ

  ชายคนนั้นรีบวางกระเป๋าเอกสารใบใหญ่บนโต๊ะกลาง เปิดออกมาเป็นปึกธนบัตรแดงสด

  “คุณป้า นี่ 300,000 หยวน ถ้าซีเวยยอมแต่งกับผม ตอนหมั้นผมจะเพิ่มให้อีก 360,000 รวมเป็น 660,000 หยวนสินสอด”

  “แถมค่ารักษาพี่ชายทั้งหมด ผมจ่ายเอง!”

  ชายอ้วนคนนี้ชื่อ โจวเจี้ยน ลูกชายเจ้าของโรงงานที่จางย่าฝีทำงานอยู่ ผ่านการหย่ามาแล้วและมีลูกชายหนึ่งคน เดิมทีพ่อเขาฝากให้จางย่าฝีหาคู่ให้ เธอเลยลากหลานสาวตัวเองมาให้ดูหน้า ๆ

  หลินซีเวยก็ไปตามมารยาท แต่หลังจากนั้นก็โดนโจวเจี้ยนตามตื้อหนัก จนเธอต้องบล็อกการติดต่อไปเลย

  แต่โจวเจี้ยนไม่ยอมแพ้ พอรู้ว่าเธอต้องการเงินมารักษาพี่ชาย ก็รอโอกาสนี้มาตลอด

  เมื่อคืนได้ข่าวว่าบ้านนี้กำลังเดือดร้อน เขากับจางย่าฝีเลยรีบยกเงินมาถึงที่ หวังจะ “ฉวยโอกาสยามคนลำบาก” บังคับแต่งงานให้ได้!

  สำหรับโจวเจี้ยนแล้ว ความชอบไม่ชอบไม่สำคัญหรอก สำคัญคือ “ต้องได้มา” เพราะตั้งแต่เจอเธอครั้งแรก เขาก็ถึงขั้นแทบจะเป็นโรครักข้างเดียว

  “ย่าฝี เรื่องนี้ต้องให้ซีเวยตัดสินใจเอง”

  แม่ของหลินซีเวย—จางย่าชิน ส่ายหัวแรง ๆ สินสอด 660,000 นั้นล่อตาล่อใจจริง โดยเฉพาะในเวลาที่ลูกชายต้องการเงินด่วนเพื่อปลูกถ่ายไต แต่เธอก็ไม่อาจใจแข็งขายลูกสาวตัวเองได้ ลูกชายก็รัก ลูกสาวก็รัก จะให้หนักเบาไม่เท่ากันได้ยังไง

  “ไม่แต่ง!”

  เสียงหนึ่งดังแผ่ว ๆ ออกมาจากห้องนอน เป็นเสียงพี่ชาย—หลินวั่นหลี่ ถึงแม้ร่างกายจะอ่อนแอแทบขยับไม่ได้ แต่คำพูดกลับหนักแน่น

  โจวเจี้ยนแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน สำหรับเขา คนป่วยขนาดนี้จะมีสิทธิ์อะไรมาขัดขวาง? ยิ่งไปกว่านั้น เขายังอยากให้หลินวั่นหลี่อยู่รอดด้วยซ้ำ เพราะถ้าพี่ชายตาย ปัญหาของหลินซีเวยก็จะหมดไป เขาก็จะไม่มีทางได้เธอ

  “พี่สาว วั่นหลี่อายุแค่ 28 เองนะ! ถ้าผ่านด่านนี้ไปได้ ชีวิตข้างหน้ายังอีกยาว แถมเธอก็ยังไม่มีหลานให้เลย จะปล่อยให้เขาเอาแต่ใจได้ยังไง!”

  จางย่าฝีพูดพลางเมินเสียงจากในห้อง

  แต่จางย่าชินก็ยังยืนกราน “เรื่องของซีเวย ต้องให้เธอตัดสินใจเอง”

  ทันใดนั้น เสียงไขกุญแจดังขึ้น “แกร๊ก” ประตูเก่าเปิดออก หลินซีเวยเดินเข้ามาในบ้าน

  ที่นี่เป็นห้องสองนอนเก่า ๆ แค่ 50 กว่าตารางเมตร ไม่มีส่วนกลางกินพื้นที่เหมือนคอนโดใหม่ ๆ เลยยังพอทำห้องได้ครบ ถึงแม้จะเล็กไปหน่อย พอเปิดประตูก็ชนกับห้องนั่งเล่นซึ่งใช้เป็นห้องกินข้าวไปด้วย

  “ซีเวยมาพอดี!”

  “พวกเรากำลังรอเธออยู่เลย!”

  จางย่าฝีรีบยืนขึ้นยิ้มหวาน ส่วนโจวเจี้ยนก็มองเธอไม่วางตา

  แต่เขากลับเห็นจางเซียนที่เดินตามหลังเข้ามาด้วย

  “ซีเวย แล้วคนนี้คือใคร?”

  จางย่าฝีหันไปมองจางเซียนทันที สีหน้ากังวลขึ้นมา

  “เพื่อนร่วมชั้น”

  หลินซีเวยไม่คิดว่าอาจะอยู่ที่นี่ แถมยังพาโจวเจี้ยนมาด้วย พอเห็นก็เดาได้ทันทีว่าพวกเขามีแผนอะไร

  “หนุ่มจางนี่เอง”

  แม่ของเธอ—จางย่าชินจำได้ทันที ว่าเด็กคนนี้เคยคบกับลูกสาวเธอตั้ง 2–3 ปี สมัยมัธยมยังเคยเจอแอบกุ๊กกิ๊กกันอยู่ข้างล่างหลายครั้ง ครั้งหนึ่งถึงขั้นจูบกันต่อหน้าเธอจนเกือบช็อกตาย ภาพจำมันฝังใจจริง ๆ

  ยิ่งไปกว่านั้น ที่บ้านยังมีรูปถ่ายคู่ของลูกสาวกับเขาอยู่เลย!

  “ใช่ครับ สวัสดีครับคุณน้า”

  จางเซียนยิ้มทักทาย ไม่คิดว่าจะถูกจำได้ในทันที แต่ก็เข้าใจได้ดี—สมัยนั้นเขาถูกแม่เธอจับตามองเป็นพิเศษนี่นา

  จางย่าฝีที่เห็นซีเวยโผล่มาก็หน้าซีดทันที รีบชูถุงเงินขึ้นมาพูดแก้เกม “ซีเวย ฟังนะ เสี่ยวเจี้ยนตั้งใจเอาเงินมาช่วยวั่นหลี่ นี่ 300,000 หยวน!”

  “แล้วตอนหมั้นเขาจะให้อีก 360,000 รวมเป็น 660,000 หยวน!”

  “ดูสิ เสี่ยวเจี้ยนจริงใจขนาดไหน!”

  โจวเจี้ยนยิ่งเห็นจางเซียนก็ยิ่งร้อนใจ เลยรีบเสนอเพิ่ม “ถ้า 660,000 ยังไม่พอ ฉันจะเพิ่มให้อีก 220,000 เป็น 880,000 หยวนเลย!”

  “ซีเวย ได้ยินไหม! 880,000 เลยนะ!”

  “เงินก้อนนี้ไม่ว่าค่าผ่าตัดหรือค่ารักษาต่อไป ก็หมดห่วง!”

  จางย่าฝีรีบเสริมทันที

  แต่หลินซีเวยกลับยิ้มเย็น “ขอบคุณน้าสำหรับความหวังดี แต่ค่ารักษาของพี่ฉันจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ”

  “เชิญพาเขากลับไปได้เลย!”

  เธอปรายตาใส่โจวเจี้ยนด้วยแววตาเย็นชา ต่อให้ไม่ได้เงินที่จางเซียนช่วยไว้ เธอก็ไม่มีวันขายตัวเองให้ผู้ชายอย่างเขา

  หลินซีเวยรักพี่ชายก็จริง แต่ไม่เคยคิดจะทำลายชีวิตตัวเองเพื่อแลกเงิน ความลำบากยังมีทางแก้เสมอ

(จบตอน)