ตอนที่ 92 : พี่ใหญ่ถาม – ดูตัวราบรื่นไหม?

  รถพยาบาลมาถึงอย่างรวดเร็ว ถังอ้าวเสวี่ยถูกหามออกจากศูนย์ต่อสู้ด้วยเปลหาม

  จางเซียนก็รีบติดตามไปโรงพยาบาลด้วย—ยังไงก็เป็นเขาที่ทำให้เธอบาดเจ็บ ชายกล้ามล่ำที่อยู่ในค่ายก็ตามมาด้วย ตอนนี้จางเซียนถึงได้รู้ว่า เขาคือพี่ชายแท้ ๆ ของถังอ้าวเสวี่ย ชื่อ ถังหยวนเจิง อดีตนักกีฬาศิลปะการต่อสู้มืออาชีพ

  “ไอ้หนุ่ม นายเล่นแรงไปหน่อยนะ!”

  ในทางเดินโรงพยาบาล ฟิล์มเอกซเรย์ของถังอ้าวเสวี่ยออกมาแล้ว—กระดูกหน้าแข้งหัก พร้อมรอยแตกอีก 2 จุด คุณหมอบอกว่าต้องเข้าเฝือกอย่างน้อย 10 สัปดาห์ หลังจากนั้นยังต้องพักฟื้นอีก 2–3 เดือน

  แต่ก็ขึ้นอยู่กับร่างกายของแต่ละคน บางทีอาจหายเร็วกว่าได้

  เมื่อฟังอาการของน้องสาวแล้ว ถังหยวนเจิงถึงกับพูดไม่ออก ความโกรธเลยพาลไปลงที่จางเซียน

  “ผมพลาดจริง ๆ ไม่คิดว่าจะออกมาแบบนี้”

  จางเซียนเองก็รู้สึกผิดอยู่มาก เขากับถังอ้าวเสวี่ยไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน แค่เจอกันครั้งแรกก็ดันทำให้เธอขาหักซะแล้ว

  “ค่ารักษา ค่าบำรุงร่างกาย แล้วก็ค่าขาดงาน—ผมจะจ่ายทั้งหมดเองครับ”

  ถึงมันจะเป็นความสมัครใจของถังอ้าวเสวี่ย แต่สุดท้ายก็เขานี่แหละที่เตะจนเธอกระดูกหัก เรื่องค่าใช้จ่าย เขาไม่คิดจะงกอยู่แล้ว รวม ๆ ก็น่าจะไม่เกิน 100,000 หยวน

  “คิดว่าเราขาดเงินแค่นี้เหรอ?”

  ถังหยวนเจิงกลอกตา “เสวี่ยน่ะเป็นถึงรองหัวหน้าทีมสืบสวนคดีอาญา เป็นกำลังหลักของหน่วย ตกงานไปช่วงนี้เท่ากับเป็นความเสียหายใหญ่หลวงต่อทั้งทีมตำรวจ จะว่าตรง ๆ มันก็เป็นการสูญเสียของชาวเมืองทั้งเมืองเลยนะ…”

  จางเซียนเงียบไป ไม่กล้าเถียง—ก็จริงอยู่ว่า น้องสาวเขาถูกตัวเองเตะจนหัก จะบ่นบ้างก็ไม่แปลก

  ขณะนั้นเอง เสียงของถังอ้าวเสวี่ยดังแว่วมาจากในห้อง “พี่หยวนเจิง พอเถอะ มันไม่ใช่ความผิดของจางเซียน ฉันเป็นคนดื้อจะซ้อมเอง เก่งไม่พอเอง จะโทษใครได้อีก!”

  ดูสิ ดู! นี่แหละใจกว้างสุด ๆ!

  พี่น้องคลานตามกันมาแท้ ๆ แต่ทำไมท่าทีต่างกันขนาดนี้นะ!

  เมื่อได้ยินถังอ้าวเสวี่ยเข้าข้างตน จางเซียนก็แอบพึมพำในใจ ก่อนเดินเข้าไปในห้อง เห็นเธอเอนตัวพิงเตียง ขาเข้าเฝือกเรียบร้อย ใบหน้ากลับดูสงบจนแทบไม่เห็นความเจ็บปวดด้วยซ้ำ …หรือเขาคิดไปเองว่ามีแวว “ตื่นเต้น” แอบซ่อนอยู่ในดวงตาเธอ?

  ไม่ ไม่หรอก…มันต้องเป็นภาพลวงตาแน่ ๆ!

  “คุณถัง ผมต้องขอโทษจริง ๆ ครับ”

  “ผมคุมแรงไม่อยู่เอง ค่ารักษาทุกอย่าง ผมจะจ่ายให้หมด”

  จางเซียนรีบพูดสุภาพเต็มที่

  “หนุ่มน้อย นายเคยฝึกมวยมาก่อนใช่ไหม?”

  คุณหมอที่อยู่ในห้องพูดขึ้นมา “โชคดีที่เตะโดนขา ถ้าโดนอวัยวะสำคัญในท้อง มีสิทธิ์ถึงชีวิตเลยนะ”

  “เอ่อ…ก็ซ้อมเล่น ๆ ครับ ไม่ได้จริงจังอะไร”

  จางเซียนตอบเลี่ยง ๆ ไป

  “ต่อไปก็ระวังหน่อยเถอะ สู้กับผู้หญิงทั้งที ทำไมแรงมือแรงตาแบบนี้!”

  คุณหมอสาวอดไม่ได้ที่จะตำหนิเขาแทนคนไข้

  “ครับ ๆ เข้าใจแล้ว”

  จางเซียนได้แต่พยักหน้ารับรัว ๆ

  หลังจากนั้นหมอก็เสียบสายน้ำเกลือ ลดบวมให้ถังอ้าวเสวี่ย แล้วออกจากห้องไป

  “พี่ ฉันหิวแล้วอะ”

  ถังอ้าวเสวี่ยหันไปบอก

  “อยากกินอะไร?”

  “อะไรก็ได้ หมอบอกให้กินเบา ๆ หน่อย”

  “ได้ เดี๋ยวไปซื้อมา”

  ถังหยวนเจิงตอบรับ แต่ก่อนออกไปก็หันกลับมามองจางเซียน “ฝากดูแลเสวี่ยด้วยล่ะ”

  “ไม่ต้องห่วงครับ ผมจัดเต็มแน่นอน”

  “แล้วนายอยากกินอะไรด้วยไหม?”

  “ผมกินได้หมดเลย ถ้ามีไก่ต้มราดซอสก็เยี่ยม”

  จางเซียนพูดพลางหัวเราะ …เขากะไว้ว่าหลังดูตัว ถ้าโอเคก็จะไปกินข้าวต่อ แต่สุดท้ายยังไม่ทันได้กิน แถมดันทำเธอขาหักอีกต่างหาก!

  “ไอ้หนุ่มนี่นะ ยังจะสั่งอีก!”

  ถังหยวนเจิงส่ายหัว เดินออกไปจากห้อง

  …

  พี่ชายออกไปไม่ทันไร โทรศัพท์จางเซียนก็ดังขึ้น—สายจาก จางซีหนาน พี่สาวคนโต

  เขากดรับต่อหน้าถังอ้าวเสวี่ยเลย

  “น้องเซียน คุยกับสาวไปถึงไหนแล้ว?”

  “พี่มัวแต่ทำงาน เลยลืมบอก—ผู้หญิงคนนี้เป็นรองหัวหน้าทีมสืบสวนคดีอาญานะ ถึงจะอายุมากกว่านาย 3 ปี แต่ไม่ใช่ปัญหาหรอก ผู้หญิงแก่กว่านิดนึงกอดแล้วอุ่นกว่าอีกต่างหาก…”

  “พี่ครับ เราเจอกันแล้วนะ”

  จางเซียนพูดแทรก ก่อนจะเหลือบมองคนที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเก้อ ๆ

  “เจอแล้ว?”

  “โอ้โห ไวดีนี่! แล้วเป็นไงบ้าง ไม่แพ้ฉู่โหย่วหรงใช่มั้ย?”

  พอได้ยินว่าทั้งคู่เจอกันแล้ว จางซีหนานก็รีบถามต่อ

  “ก็ดีครับ…แค่มีเรื่องผิดพลาดนิดหน่อย”

  “ผิดพลาดอะไร?”

  “ผมเผลอทำขาเธอหักไปแล้ว…”

  “หา?! ว่าไงนะ??”

  ปลายสายถึงกับร้องลั่น คิดว่าหูเพี้ยนไปเอง—ไปดูตัวอะไรจะลงเอยด้วยการทำขาหักแบบนี้!

  “คือเรื่องมันเป็นแบบนี้…”

  จางเซียนเลยเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้พี่สาวฟังแบบตรงไปตรงมา

  ฟังจบ จางซีหนานถึงกับอึ้ง—การไปดูตัวแล้วทำขาคู่ดูตัวหัก มันเหนือจินตนาการเกินไปจริง ๆ!

  “น้องเซียน เอ็งนี่มันไปดูตัวหรือไปชกมวยกันแน่!”

  “ผู้หญิงทั้งคนนะ ทำไมไม่ยั้งมือเลย! อยู่รอที่โรงพยาบาลนั่นแหละ เดี๋ยวพี่เลิกงานจะรีบไป!”

  “ให้ตายสิ ทำเอาพี่เครียดหัวจะระเบิดแล้ว!”

  จางซีหนานบ่นพึมพำต่ออีกหลายคำก่อนจะวางสาย

  …

  ฝ่าย จางซีหนาน หลังจากวางสายก็ถอนหายใจแรง ๆ เธอโทรคุยอยู่ในห้องพักน้ำชา พอดีเพื่อนร่วมงานเดินเข้ามา—คือ ถังชุนเหมย

  “ซีหนาน เมื่อกี้โทรหาน้องชายล่ะสิ ผลเป็นยังไงบ้าง?”

  “ฉันบอกเลยนะ เสวี่ยน่ะนิสัยอาจจะห้าวไปนิด แต่ข้อดีเพียบ อีกอย่างเธอเองก็รู้ว่าสถานะของอาตัวฉัน ตอนนี้น้องชายเธอถ้าได้คบกับเสวี่ย รับรองอนาคตงานสายตำรวจของเธอก็สบายเลย!”

  ถังชุนเหมย เป็นลูกพี่ลูกน้องของถังอ้าวเสวี่ย สายเลือดเดียวกันแท้ ๆ

  “คือว่า…พวกเขาเจอกันแล้ว แต่เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น…”

  จางซีหนานพูดความจริงตรง ๆ

  ฟังจบ ถังชุนเหมยก็ช็อกไปเหมือนกัน แต่เธอกลับประหลาดใจมากกว่าใคร เพราะเธอรู้นิสัยถังอ้าวเสวี่ยดี—เป็นคนชอบการต่อสู้ เคยได้แชมป์หญิงในการแข่ง MMA ภายในหน่วยตำรวจมาแล้ว

  ปกติผู้ชายธรรมดา 2–3 คนยังสู้เธอไม่ได้ บางครั้งแม้แต่ตำรวจชายก็ยังแพ้เธอ

  แล้วทำไมครั้งนี้ถึงโดนจางเซียนที่เป็นแค่มือสมัครเล่นเตะจนขาหักได้กันล่ะ?

(จบตอน)