ตอนที่ 99 : ใหญ่ทั้งคู่ แถมขาวอีกต่างหาก!
“อาจารย์จาง สอนฉันต่อสู้หน่อยได้ไหมคะ?”
ทันทีที่จางเซียนนั่งลง เจิ้งสือหานก็ยิ้มหวานโผล่มาใกล้ ๆ แล้วรีบอ้อนทันที
จากนั้นเธอก็หันไปทำตาปริบ ๆ ใส่ถังอ้าวเสวี่ย ให้ช่วยพูดแทน
“สือหานเป็นเด็กที่เรียนรู้อะไรเร็วมาก ถ้าคุณสะดวกก็สอนเธอหน่อยเถอะ”
จริง ๆ แล้วถังอ้าวเสวี่ยเองก็อยากเรียนเหมือนกัน ในฐานะแชมป์ต่อสู้หญิงภายในกองตำรวจ เธอก็อยากพัฒนาฝีมือตัวเองอยู่แล้ว
แต่ปัญหาคือ…ตอนนี้ขาหัก จะให้ลุกขึ้นมาขอเองมันก็ใช่เรื่อง เลยอาศัยเจิ้งสือหานลองเชิงดูท่าทีของจางเซียนแทน
พอเห็นสองสาวรุมขอร้อง จ้าวเสี่ยวหู่ถึงกับหน้ามืด รีบหลบไปนั่งมุมห้องอย่างห่อเหี่ยว—ก็เขาเพิ่งแพ้ยับนี่ จะมีหน้าไปเสนออะไรอีกเล่า!
“ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากสอนหรอกนะครับ แต่ความสามารถผมก็มีจำกัด”
จางเซียนยักไหล่ “จริง ๆ แล้วผมไม่เก่งการต่อสู้อะไรหรอก ก็แค่มั่ว ๆ แกว่งแข้งแกว่งขาไปเรื่อยเท่านั้นเอง!”
เอาจริง…เวลาของเขามีค่านะ จะให้มาเปิดคลาสสอนใครต่อใครคงไม่ไหวหรอก
เขาเลยรีบเปลี่ยนเรื่องทันที “คุณอ้าวเสวี่ย วันนี้ผมตั้งใจมาฝังเข็มให้คุณ เรื่องอื่นเดี๋ยวไว้ทีหลังเถอะ ขอให้คนที่ไม่เกี่ยวออกจากห้องก่อนได้ไหม?”
คำว่า “คนไม่เกี่ยว” นี่ทำเอาจ้าวเสี่ยวหู่กับเพื่อน ๆ ขมวดคิ้วกันยกใหญ่
“เราเนี่ยนะคนไม่เกี่ยว?”
“อีกอย่าง นายแน่ใจเหรอว่าจะฝังเข็มได้จริง อย่าเผลอทำหัวหน้าถังเจ็บหนักกว่าเดิมก็แล้วกัน!”
จ้าวเสี่ยวหู่หน้าดำปี๋ใส่จางเซียนอย่างไม่ไว้หน้า
แต่จางเซียนไม่สนใจ เขาหันไปพูดกับถังอ้าวเสวี่ยตรง ๆ “ฝังเข็มต้องถอดเสื้อคลุมออกหน่อยนะครับ ถ้าไม่เกรงใจก็ให้พวกเขาอยู่ดูเป็นเพื่อนก็ได้ แต่ถ้าไม่สะดวกก็ให้ทุกคนออกไปก่อน”
แล้วเขายังเสริมหน้าตาย “แต่ถ้าคุณสือหานจะอยู่ก็ไม่เป็นไรครับ”
“เดี๋ยวสิ…”
ถังอ้าวเสวี่ยชะงักไปทันที “ต้องถอดเสื้อด้วยเหรอ?”
“ไม่ถึงกับหมดหรอก แค่เสื้อคลุมด้านนอกก็พอ”
“บอกแล้วใช่ไหมล่ะ! ไอ้นี่มันแค่หาเรื่องแต๊ะอั๋งหัวหน้าถังชัด ๆ!”
จ้าวเสี่ยวหู่โวยวายลั่น “หัวหน้าถัง อย่าไปเชื่อหมอนี่เลย!”
ถังอ้าวเสวี่ยคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะโบกมือ “พอเถอะ พวกนายกลับไปทำงานได้แล้ว คดียังไม่คืบเลยนะ”
“หัวหน้าถัง!”
“อย่าให้หมอนี่มาหลอกเอาได้!”
จ้าวเสี่ยวหู่กัดฟันกรอด—แต่สุดท้ายก็โดนไล่ต้อนออกไปทั้งทีม
จางเซียนหันมายิ้มบาง ๆ “ถ้าคุณไม่เชื่อ งั้นผมขอพิสูจน์ให้ดูก่อนก็ได้”
“พิสูจน์ยังไง?” จ้าวเสี่ยวหู่เลิกคิ้ว
“เมื่อกี้ที่ลงไปซ้อม ผมสังเกตเห็นแขนขวาของคุณมีปัญหา เส้นเอ็นเหมือนบิดเบี้ยว ทำให้เหยียดแขนไม่สุดใช่ไหมล่ะ?”
“นี่…!”
จ้าวเสี่ยวหู่ถึงกับอ้าปากค้าง—ใช่เลย! แขนเขาเจ็บเรื้อรังมานาน หมอบอกต้องทำกายภาพบำบัดยาว ๆ ถึงจะดีขึ้น แล้วนี่จางเซียนแค่กวาดตามองก็จับผิดได้หมด!
“งั้นให้ผมลองฝังเข็มดูไหม?”
“ลองก็ลอง!”
จ้าวเสี่ยวหู่กัดฟัน—อยากเห็นเหมือนกันว่าหมอนี่มีดีจริงหรือโม้เกินเบอร์
จางเซียนหยิบกล่องเข็มออกมา จัดการเสียบทีละเล่ม ๆ
เข็มแรก…เงียบ เข็มสอง…ไม่มีอะไร เข็มสาม…ยังเฉย
จนกระทั่งเข็มที่สี่ปักลงไป—
“อ๊ากกกก!!”
จ้าวเสี่ยวหู่ถึงกับร้องลั่น น้ำตาแทบเล็ด
จางเซียนยกมุมปากพอใจ—ถูกแล้ว! เข็มนี้คือ “เข็มกระตุ้นความเจ็บ” เอาไว้ทดลองกับคนหัวแข็งอย่างยัยนี่โดยเฉพาะ!
“ยังไหวไหม?”
“ไหวสิฟะ!”
แม้ปากพูดว่าไหว แต่เหงื่อก็ผุดเต็มหน้าผากไปหมด
จากนั้นเข็มที่ห้าแทงลงไป…
“อ๊ากกกกกก!!” คราวนี้จ้าวเสี่ยวหู่ถึงกับสลบคาที่!
“เอ๋? สลบไปจริง ๆ เหรอเนี่ย?”
ทุกคนตะลึงกันหมด—ยกเว้นจางเซียนที่ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อีกสองนาทีต่อมา เขาถอนเข็มออก จ้าวเสี่ยวหู่ก็ค่อย ๆ ลืมตาฟื้น
“ลองเหยียดแขนดูสิ”
จางเซียนพูดพลางเช็ดเข็มใส่แอลกอฮอล์
พอลองทำตาม แขนขวาที่เคยเหยียดไม่สุด…กลับเหยียดตรงได้ทันที!
“อะ…อะไรกันเนี่ย!”
จ้าวเสี่ยวหู่เบิกตากว้าง—นี่หมอใหญ่โรงพยาบาลยังทำไม่ได้ แต่ไอ้หมอนี่ใช้เวลาไม่ถึง 20 นาที แขนเขากลับมาดีเหมือนเดิมแล้ว!
“ขอบใจ…”
แม้จะไม่ชอบขี้หน้า แต่ก็ต้องยอมพูดออกมา
ทันใดนั้นคนรอบ ๆ ต่างก็โห่ร้องชื่นชม “อาจารย์จางสุดยอด!” “นี่มันหมอเทวดาชัด ๆ!”
…
จางเซียนหันกลับมาหาถังอ้าวเสวี่ย “เอาล่ะ คราวนี้ถึงตาคุณแล้ว ยังจะให้ผมฝังเข็มอยู่ไหม?”
“แน่นอนสิ!”
ถังอ้าวเสวี่ยพยักหน้า ก่อนจะโบกมือไล่ทุกคนออกจากห้อง เหลือเพียงเธอกับเขาเพียงสองต่อสอง
“งั้นก็…ถอดเสื้อออกได้เลยครับ”
ถังอ้าวเสวี่ยลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมถอดเสื้อคลุมออก
จางเซียนเหลือบมองเพียงแวบเดียว…แล้วก็ต้องเบิกตาโต
ใหญ่ทั้งคู่ แถมขาวโอโม่อีกต่างหาก!
โอ้โห แบบนี้ไม่ตั้งใจฝังเข็มก็ไม่ได้แล้ว!
เขากลืนน้ำลายดังเอื๊อก…
“โธ่เอ๊ย การฝังเข็มนี่มันวิชาที่ต้องเรียนจริง ๆ เลยนะ!”
(จบตอน)