ตอนที่ 104 : เก่งกว่าที่คิด!
“สือหาน กินไม้เสียบสักไม้นะ?”
“จ้าวเสี่ยวหู่ ไส้หมูอันนี้ไม่เลวเลยนะ…”
จางเซียนยื่นไม้เสียบอีกสองไม้ให้ เขาซื้อมาเยอะจนรู้ว่ากินเองไม่หมดแน่ ๆ
“นี่ อาจารย์จาง คุณจับเขาได้คนเดียวจริง ๆ เหรอ?”
เจิ้งสือหานตอนนี้ไม่มีอารมณ์กินเลย เพราะคนที่นอนหมอบอยู่ตรงหน้าคือฆาตกรต่อเนื่องที่คร่าชีวิตคนไปถึง 9 ศพ!
ใช่แล้ว—ตำรวจยืนยันได้เพียง 9 ศพ เพราะบางคดียังไม่ถูกรวมเข้ากัน และอีกสองคดียังไร้ศพ ถูกนับเป็น “คนหาย”
แต่แค่ 9 ศพก็น่าขนลุกพอแล้ว ถือเป็นคดีใหญ่แน่นอน
ถ้าเป็นเธอเจอเข้ากับตัวเอง ยังไม่มั่นใจเลยว่าจะจับได้ แต่จางเซียนกลับนั่งกินไม้เสียบอย่างสบาย เหมือนเพิ่งจัดการโจรกระจอก!
จ้าวเสี่ยวหู่ก็หมดอารมณ์กินเหมือนกัน เขาเดินไปตรงหน้าหลัวปิน กดเสียงต่ำถาม “ชื่อ อำเภอเกิด”
“ถามห่าอะไร! กูนี่แหละที่พวกแกจะจับ!”
“แต่กูไม่ยอมรับหรอกนะ ถ้าไม่ใช่ไอ้หนุ่มนี่ พวกแกทั้งชีวิตก็ไม่มีปัญญาจับกูได้หรอก ไอ้พวกขยะ!”
หลัวปินสบถไม่หยุด
เขาอัดอั้นเต็มอก—ตำรวจนับพันยังเอาเขาไม่อยู่ แต่มาตกม้าตายเพราะไอ้หนุ่มรุ่นเล็กนี่!
ถูกด่าใส่หน้า จ้าวเสี่ยวหู่สีหน้าไม่ดี เขาคุกเข่าลง ใช้มือมัดแทนเข็มขัด ก่อนโบกมือสั่งเพื่อนร่วมทีม “พาตัวกลับโรงพักก่อน”
แล้วเขาหันไปพูดกับจางเซียน “อาจารย์จาง คุณเองก็ต้องไปด้วยนะ ต้องลงบันทึกคำให้การ”
“เอาเถอะ ไม้เสียบนี้ก็กินไม่อร่อยแล้ว”
จางเซียนส่ายหน้า เดิมทีกะจะซื้อกลับไปให้เจาจี้ แต่เจอเหตุการณ์นี้ขัดจังหวะ ทำให้ทั้งเธอไม่ได้กิน เขาเองก็กินไม่ลง
แต่ไม่เป็นไร—เพราะนี่คือ “กำจัดภัยให้บ้านเมือง” เรื่องใหญ่กว่า!
“ฉันไปกับพวกคุณได้ แต่หมอนี่ต้องให้หามกลับไปนะ ขาสองข้างฉันเตะหักไปแล้ว”
จ้าวเสี่ยวหู่กับเจิ้งสือหานเพิ่งนึกได้—อ๋อ ถึงว่าทำไมหลัวปินไม่หนี ก็เพราะขามันหักแล้วนี่เอง!
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมใคร ๆ ถึงบอกว่าหัวหน้าทีมยังสู้จางเซียนไม่ได้—นี่มันของจริงชัด ๆ!
เจิ้งสือหานลอบถอนหายใจ รู้สึกทึ่งจนอยากเรียนวิชาต่อสู้กับเขา แต่ก็ทำได้แค่คิด เพราะเขาไม่เคยสอนใครเลย ขนาดถังอ้าวเสวี่ยยังโดนปฏิเสธมาแล้ว
…
กว่าจางเซียนจะกลับถึงบ้านก็เกือบห้าทุ่ม จางเจาจี้หลับไปแล้ว เหลือแค่พ่อจางตงซานที่เพิ่งปิดไลฟ์เสร็จ นั่งจิบชาอยู่ในห้องนั่งเล่น
ถึงแม้ตอนนี้เขาจะดัง เพลงก็ติดหูหลายเพลง แต่พอมีเวลาก็ยังเปิดไลฟ์คุยกับแฟน ๆ เสมอ
“เสี่ยวเซียน หายไปไหนมา ทำไมกลับดึกนัก”
จางตงซานรินชาให้อีกถ้วย
“จริง ๆ ควรกลับเร็วกว่านี้ แต่ตอนซื้อไม้เสียบดันไปเจอคนร้าย เลยช่วยตำรวจจับซะหน่อย”
“หา? ไม่อันตรายเหรอ?”
“ไม่เลย แค่ไปโรงพักลงบันทึกนิดเดียวเอง”
จางเซียนยักไหล่ยิ้ม ๆ
“งั้นก็ดีแล้ว”
จางตงซานพยักหน้า ก่อนบอกต่อ “อีกครึ่งเดือนพ่อจะออกทริปไปร่วมรายการวาไรตี้สองรายการ แล้วก็มีงานโชว์อีกสองงาน ฝากดูแลเจาจี้ด้วยนะ”
“โอเคไม่มีปัญหา!”
จางเซียนตอบทันที ก่อนถามต่อ “ว่าแต่พ่อ ผู้ช่วยที่ไปด้วยเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง?”
“เป็นผู้ชาย รุ่น ๆ เดียวกับแก”
“เอ๊ะ ทำไมไม่เป็นผู้หญิงล่ะ?”
“ก็ไม่รู้สิ ทำไมถามแบบนั้น?”
จางเซียนหัวเราะ “ดีแล้วไงพ่อ! แสดงว่าเรื่องพ่อกับพี่เฉินฮวนมีลุ้นแล้วสิ!”
“ยังไงล่ะ?”
“ปกติในวงการ ผู้ช่วยส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง เพราะงานมันต้องละเอียด พี่เฉินฮวนกลับเลือกส่งผู้ชายมา นี่แหละชัดเลยว่าเธอหวง ไม่อยากให้พ่อใกล้ชิดผู้หญิงอื่นมากไปไง!”
“โธ่ จริงด้วยสิ!”
จางตงซานถึงกับตาโต ดีใจเหมือนได้เปิดโลก
“พ่อ รอฟังข่าวดีระหว่างพ่อกับพี่เฉินฮวานอยู่นะ!”
จางเซียนพูดเสร็จ ก็หัวเราะหึ ๆ เดินเข้าห้องนอน
ส่วนจางตงซานก็นั่งยิ้มกริ่ม หยิบมือถือขึ้นมา เปิดแชทกับเฉินฮวานแล้วพิมพ์ว่า “ราตรีสวัสดิ์ เฉินฮวน”
ส่งเสร็จยังรู้สึกว่าเรียบไป เลยแถมสติ๊กเกอร์หัวใจไปอีก
ไม่นาน เฉินฮวานก็ตอบกลับมา “ราตรีสวัสดิ์” พร้อมสติ๊กเกอร์ยิ้มหวาน
ข้อความสั้น ๆ ก่อนนอน แต่เหมือนความสัมพันธ์ขยับใกล้ขึ้นอีกก้าว…
…
อีกด้านหนึ่ง ในห้องพักผู้ป่วย
คืนนั้นเจิ้งสือหานเล่าให้ถังอ้าวเสวี่ยฟังตาเป็นประกาย “อาจารย์คะ คราวนี้อาจารย์จางเท่มากเลยค่ะ! ตอนที่พวกเรามาถึง เขานั่งกินไม้เสียบอยู่ข้างฆาตกรต่อเนื่องเลยนะ!”
“ตำรวจยืนยันแล้วว่าเขาฆ่าคนไปทั้งหมด 13 ศพ!”
“ค่ะ แถมยังสารภาพเองอีก 4 คดีที่ตำรวจไม่เคยรู้มาก่อน!”
“คิดดูสิคะ ฆ่าคนไปตั้ง 13 ศพ แต่จางเซียนกลับจับได้แบบชิล ๆ นี่มันสุดยอดจริง ๆ!”
ถังอ้าวเสวี่ยฟังแล้วถึงกับโกรธ—ฆาตกรแบบนี้มันปีศาจชัด ๆ!
เจิ้งสือหานยังพูดต่อ “แถมอาจารย์จางยังเตะขามันหักทั้งสองข้างอีกนะคะ แหม…สะใจจริง ๆ!”
“แต่ก็นั่นแหละ คนที่ฆ่าตั้ง 13 ศพ สุดท้ายก็ได้ตายทีเดียว—ง่ายไปด้วยซ้ำ ถ้าเป็นฉันนะ ต้องเอาไปทรมานให้ตายช้า ๆ ถึงจะสาสม!”
ถังอ้าวเสวี่ยกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ
“แล้วจางเซียนไม่บาดเจ็บใช่มั้ย?” เธอเผลอถามออกมา
“ไม่เลยค่ะ เขาไม่เป็นอะไรสักนิด!”
เจิ้งสือหานหรี่ตามอง ก่อนหัวเราะแซว “เอ๊ะ…อาจารย์ห่วงเขาขนาดนี้ หรือว่ากำลังจะคบกันจริง ๆ แล้วคะ?”
ถังอ้าวเสวี่ยหน้าแดง รีบตอบ “ก็คุย ๆ กันอยู่ แต่จะคบหรือไม่คบ มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉันฝ่ายเดียวหรอก”
เธอเคยมั่นใจมาตลอดว่าเรื่องดูตัวเธอถือไพ่เหนือกว่าเสมอ แต่พอมาเจอจางเซียน กลับรู้สึกไม่แน่ใจ เพราะเขามัน เก่งกว่าที่คิด จริง ๆ!
(จบตอน)