ตอนที่ 114 : วันที่บ้านมีรอยยิ้มเดียวกัน (จบภาค)
บ้านตระกูลจางในซอยหก เริ่มต้นด้วยกลิ่นชาที่พ่อชงไว้เองและเสียงหม้อไฟไฟฟ้าที่พี่สี่กำลังทดสอบระดับน้ำซุป เตาใหม่เอี่ยมวาวเหมือนเพิ่งแกะกล่อง เพราะจริง ๆ ก็เพิ่งแกะเมื่อสัปดาห์ก่อนนี่แหละ หลังใช้ “การ์ดบ้านอบอุ่น” จัดแต่งห้องให้นุ่มตา ทั้งพรม โซฟา ไปจนถึงแสงไฟดาวน์ไลต์ ทีวี 85 นิ้วนิ่งอยู่บนผนังดุจบานหน้าต่างอีกบานของบ้าน รอค่ำนี้จะได้กลายร่างเป็นเวทีแห่งรอยยิ้ม
ครอบครัวใหญ่รวมตัวกันครบ เพราะพ่อจางตงซานบอกว่ามีเรื่องใหญ่จะประกาศ
จางเซียนตื่นเช้ากว่าปกติ เขายืนพับผ้าเช็ดมือผืนเล็ก ๆ ให้เป็นรูปซาลาเปากลม ๆ วางเรียงในตะกร้าหวายบนโต๊ะยาว พี่สามเดินถือแจกันดอกลิลลี่เข้ามาวางกลางโต๊ะ ดอกสีขาวงาช้างทำให้แสงเช้าเหมือนสดขึ้นอีกนิด
“วันนี้พ่อบอกให้ทุกคนอยู่บ้านนะ” พี่สามพูดพลางจัดก้านดอกไม้ “บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะประกาศ”
“ฉันเดาได้ครึ่งหนึ่ง” จางเซียนยิ้ม “แต่ไม่พูด เดี๋ยวสปอยล์”
“อย่าทำเป็นลึกลับ” พี่สี่โผล่หน้าเข้ามา “ฉันซื้อเค้กมาแล้ว ถ้าพ่อบอกว่าไม่ใช่เรื่องที่ต้องใช้เค้ก ฉันจะกินคนเดียวเลย”
บ้านทั้งหลังมีเสียงหัวเราะแตกดังเหมือนเปิดเพลงอินโทร ครัวเล็ก ๆ แทบไม่พอให้พี่สาวทั้งห้าคนเดินสวนกันไปมา แต่ทุกการชนไหล่มีเสียง “ขอโทษนะ” “หลบหน่อยจ้า” กับมุกสั้น ๆ คั่นเป็นระยะ จางเซียนยืนพิงกรอบประตูครัว เห็นภาพนั้นแล้วใจมันอุ่นเหมือนได้จิบโกโก้แก้วโปรดกลางฤดูหนาว
ก่อนเที่ยง เขาออกไปซื้อของเพิ่ม—ผลไม้สด ถั่วคั่วจากรถเข็นเจ้าประจำ และน้ำเต้าหู้หวานน้อยสำหรับเฉินฮวน ระหว่างรอเงินทอน เขาเงยหน้าเห็นท้องฟ้าใสจนแทบไม่มีเมฆ ยอดไม้สองข้างถนนไหวช้า ๆ ราวกำลังซ้อมคอรัสสำหรับค่ำนี้
กลับถึงบ้าน เขาเห็นพี่ห้าและพี่สองกำลังติดริบบิ้นผ้าบาง ๆ ที่ขอบหน้าต่าง กระดาษการ์ดที่พี่หนึ่งเพิ่งเขียนคำว่า “ยินดีต้อนรับ” วางรอแปะที่ประตู พ่อยังไม่กลับ—ข้อความในโทรศัพท์บอกแค่ว่า “ออกไปธุระกับฮวน แป๊บเดียว เดี๋ยวเจอกัน”
จางเซียนยืนตรวจบ้านอีกรอบ—เครื่องชงชาพร้อม ถ้วยพร้อม ช้อนพร้อม ผ้าเช็ดมือพร้อม หม้อไฟวางกลางโต๊ะแล้วพี่สี่ปรับไฟไว้ต่ำ ๆ ให้เดือดช้า ๆ
บ่ายคล้อย เฉดแสงเปลี่ยนเป็นทองอ่อน จางตงซานเปิดประตูเข้ามาพร้อมเฉินฮวน ทั้งสองคนยืนยิ้ม—ยิ้มแบบคนที่มีแสงจากข้างใน เปลือกสมุดสีแดงบางอย่างส่องวับอยู่นิด ๆ ในมือพ่อ ก่อนทั้งคู่จะวางถุงขนมอบบนโต๊ะ
“โอ๊ะโอ…” พี่สามกระซิบเบา ๆ แต่ดังพอให้หลายคนได้ยิน “ฉันเดาถูกหรือเปล่านะ”
เฉินฮวนทักทายทุกคน “วันนี้ขอรบกวนครอบครัวด้วยนะคะ”
“บ้านเดียวกันอยู่แล้วค่ะ” พี่ ๆ ตอบรับอย่างพร้อมเพรียงจนเธอยิ้ม
จางเซียนยกกล้องถ่ายรูปขึ้นแนบตา ทิศแสงสวยพอดี เขากดชัตเตอร์หนึ่งครั้งเก็บรอยยิ้มชุดแรกของบ่ายนั้นไว้
จากนั้นความวุ่นวายแบบเป็นสุขก็เริ่มขึ้น: พี่สี่เป็นแม่ครัวใหญ่คุมหม้อไฟ พี่สองจัดผลไม้บนถาดไม้ พี่ห้าติดริบบิ้นต่อจนสุดหน้าต่าง พี่หนึ่งคุมเพลงเปิดบรรยากาศ จางเซียนวนเสิร์ฟชาร้อนให้ทุกคน สลับไปตรวจปลั๊กพ่วงหลบทางเดินไม่ให้สะดุด และแวะบอกหมาเวียร์ให้ “อย่าต้อนรับแขกแรงเกิน” พร้อมลูบหัวหนึ่งทีเป็นสินบน
พ่อก้าวเข้ามากลางห้องนั่งเล่น โซฟากับหม้อไฟกลายเป็นขอบเวที พี่สาวทั้งห้านั่งประจำมุมอย่างพร้อมเพรียง จางเซียนหยิบเหยือกชาเตรียมไว้บนถาด รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพิธีกรเปิดรายการที่เฝ้ารอโมเมนต์ประกาศอย่างใจเต้น
…
“ทุกคนรินเหล้าให้เต็มแก้ว!”
“เฉินฮวน เธอไม่ต้องรินนะ”
จางตงซานยิ้มกว้าง ก่อนยกแก้วขึ้น “วันนี้ฉันจะประกาศ 3 เรื่องสำคัญ!”
“เรื่องแรก—ฉันกับเฉินฮวนไปจดทะเบียนสมรสมาแล้ว!”
เขาชูสมุดทะเบียนสมรสสีแดงให้ลูก ๆ ดู
“โอ้โห เร็วจัง!”
“ยินดีด้วยนะพ่อ! ยินดีด้วยนะคุณแม่เฉินฮวน!”
“ใช่แล้ว ต้องเรียกคุณแม่เฉินฮวนแล้วสิ!”
เสียงแซวและเสียงหัวเราะดังระงม
“ฟังฉันต่อ” จางตงซานหัวเราะ “เรื่องที่สอง—เดือนหน้าวันที่ 6 ฉันกับเฉินฮวนจะจัดงานแต่งอย่างเป็นทางการ”
“เรื่องที่สาม—เฉินฮวนกำลังตั้งครรภ์แล้ว! อีกไม่นานพวกเธอก็จะมีน้องเพิ่มอีกคน!”
ทุกคนอ้าปากค้าง—พ่อยังไม่หมดไฟจริง ๆ!
“พ่อ สุดยอดเลย!”
“นับถือจริง ๆ!”
จางเซียนยิ้มมั่นใจ เพราะตอนนี้สุขภาพของพ่อถูกเขายกระดับขึ้นเป็น “S-Class” แล้ว อายุยืน 120 ปีก็ยังเป็นไปได้
เสียงหัวเราะ เสียงชนแก้ว และรอยยิ้มอบอวลไปทั้งบ้าน
…
ทันใดนั้น เสียงผู้หญิงดังมาจากลานบ้าน “พี่เซียน~!”
ทุกคนหันไปมองแล้วก็ตกตะลึง—ที่ยืนอยู่คือหลินซีเวย, หานจื่อเวย, ฉู่โหย่วหรง และถังอ้าวเสวี่ย ทั้งสี่พร้อมกัน!
“เอ่อ…” พี่สาวทั้งห้าหันมามองหน้ากัน ส่วนจางตงซานเบิกตากว้าง “เสี่ยวเซียน! บอกพ่อมา ใครกันแน่คือแฟนตัวจริงของแก!?”
จางเซียนก็อึ้งไป แต่ไม่นานก็ยิ้มเจื่อน “แฟนอะไรกันล่ะ…ก็แค่เพื่อน ๆ ทั้งนั้นเอง!”
…
(จบภาค 1)
คำชี้แจงของผู้เขียน
ผู้เขียนขอโทษที่ไม่สามารถเขียนต่อให้สมบูรณ์ ต้องหยุดไว้ตรงนี้เพราะเหตุผลจำเป็น เดิมทีตั้งใจว่าจะเขียนต่อให้ถึง 7–8 แสนคำ แต่ด้วยสภาพร่างกายไม่เอื้อ แขนขวาที่ใช้พิมพ์ไม่สามารถเหยียดตรงได้ เนื่องจากพิมพ์งานมานาน ตอนแรกไม่ทันได้ใส่ใจ คิดว่าไม่เป็นอะไร แต่พักหลังเริ่มมีอาการบวม ปวด และชา เลยไปหาหมอ หมอบอกว่าต้องพักฟื้น
ถ้ามองแค่ผลลัพธ์จริง ๆ แล้ว การเขียนก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร ยอดออเดอร์แรกอยู่ที่ 1,700 และตอนนี้ค่าเฉลี่ยอยู่ที่ 2,000 ออเดอร์ ตัวเลขการสั่งซื้อต่อเนื่องก็ค่อนข้างเสถียร ดังนั้นการเขียนผลงานคุณภาพสูงต่อไปก็ไม่ใช่ปัญหา
แต่ด้วยปัญหาสุขภาพ เลยต้องเลือกหยุดไว้แค่นี้
ในอนาคตอันใกล้นี้จะไม่มีการเปิดผลงานใหม่ใด ๆ อีก
ภูเขาสูง เส้นทางยังยาวไกล ไว้พบกันใหม่ในวันหน้า
ขอให้เจ้านายทุกท่านและครอบครัวมีสุขภาพแข็งแรง
— โหยวจึไท่ฉ่าย (柚子太菜)
15 กันยายน ค.ศ.2025