ตอนที่ 14 : ต้นไม้เทพฟูซาง – เย่เฉินผู้เสียศูนย์
ในมือของหนานกงฉีเยว่ คือกิ่งไม้สีทองยาวหนึ่งจั้ง พลังธาตุไฟและไม้พลุ่งพล่านอย่างมิอาจจินตนา อีกทั้งยังอบอวลด้วยลมหายใจสุริยันเข้มข้น ราวแสงตะวันอันแท้จริงบังเกิด!
เพียงแรกเห็น กู่เซิงเกอก็จำได้ทันที—
“นั่นมัน…กิ่งฟูซางศักดิ์สิทธิ์!”
ตำนานกล่าวว่า ในกาลอดีตก่อนนานนับยุค ที่แดนฉงซางเคยมีต้นไม้ฟูซางสูงเทียมฟ้า กิ่งก้านยืดยาวสู่ห้วงอวกาศไร้สิ้นสุด จนแตะต้องแดนเซียน ใช้พลังเซียนเป็นอาหาร เลี้ยงดูหมู่เผ่ากิ้งก่าตะวันสามเท้า—ตระกูลจินอู่ว์
ครั้งนั้น เหล่าเซียนทั้งห้าโกรธเกรี้ยว คิดว่าฟูซางดูดซับพลังเซียนมากเกินไป จึงลงจากแดนสวรรค์ ก่อศึกกับพวกจินอู่ว์อย่างยาวนาน
แต่ถึงมีต้นฟูซางหนุนหลัง จินอู่ว์ก็ไม่อาจต้านทานได้ สุดท้ายเกือบสูญพันธุ์ เซียนทั้งห้าสิ้นไปสอง ฟูซางถูกฟันจนล้ม ลำต้นถูกตัดหายสู่แดนเซียน ทิ้งไว้เพียงเศษเสี้ยวในโลกนี้
มิคาดคิดเลย…ว่าวันนี้ยังมี “กิ่งฟูซางศักดิ์สิทธิ์” หลงเหลือให้เขาได้เห็น!
นี่คือสุดยอดสมบัติแห่งธาตุไฟและไม้!
ชาหยั่งรู้ (ชาหยั่งรู้) แม้หายากล้ำค่า แต่ก็ยังพอมีราคาซื้อขายได้ ทว่า “ไม้เทพฟูซาง” นี้ กลับไร้ราคา—เป็นของที่เงินมิอาจเอื้อม!
เย่เฉินแม้ไม่รู้จัก แต่เห็นแววตากู่เซิงเกอฉายประกาย ก็เดาได้ทันทีว่าเป็นของล้ำค่าล้นพ้น! ความอิจฉาขึ้นใจทันที—ของเช่นนี้ควรเป็นของเขาต่างหาก!
หนานกงฉีเยว่เม้มริมฝีปาก กล่าวอย่างเจ็บใจ “กิ่งฟูซางนี้…พอชดใช้ความเสียหายของเจ้าหรือไม่”
กู่เซิงเกอยิ้มเย็น “มากพอแล้ว”
เขาดึงกิ่งฟูซางเข้ามือ มองชื่นชมมิอาจวาง อารมณ์ขุ่นเคืองจากถ้ำถูกยึด สิ่งล้ำค่าถูกย่ำยี ก็หายเป็นปลิดทิ้ง เหลือเพียงความพอใจเอ่อท้น
มีสิ่งนี้ กู่เซิงเกอก็มั่นใจเจ็ดส่วน ว่าจะกลั่น “จู้หรงศักดิ์สิทธิ์” กับ “จวี้หมางศักดิ์สิทธิ์” ให้ก้าวสู่ระดับเทพทารก!
เมื่อในกายมีเทพทารกแห่งบรรพกาลทั้งสาม แม้ต้องเผชิญหน้าผู้แปรเทพ ก็ไม่หวั่นแม้แต่น้อย!
“เสียใจแทนท่านแล้ว ศิษย์พี่ฉีเยว่ ที่ทำให้เจ้าต้องสูญของล้ำค่า”
เย่เฉินพูดเสียงนอบน้อม แต่ภายในกลับด่าทอไม่หยุด กู่เซิงเกอ ข้าจะสาปแช่งเจ้า! ของนั้นต้องเป็นของข้าแท้ ๆ!
แต่เขายังไม่ลืมใช้เสียงในใจหว่านล้อมหนานกงฉีเย่ว่อีก
【ศิษย์พี่ฉีเย่ว่อดทนสูญสมบัติยิ่งใหญ่เพื่อข้า ข้าซาบซึ้งจนยอมสละชีวิตเป็นการตอบแทน ขอเพียงข้าเข้าใจตำราสวรรค์เมื่อใด ข้าจะสร้างอนาคตอันรุ่งโรจน์มอบให้เจ้าแน่นอน!】
หนานกงฉีเยว่อดไม่ได้ที่จะยิ้มบาง “ของล้ำค่าก็ยังเทียบชีวิตเจ้าไม่ได้”
…
กู่เซิงเกอเก็บกิ่งฟูซางไว้ดี สายตาหันกลับมามองเย่เฉินกับฉีเยว่ที่ใกล้ชิดผิดสังเกตในเวลาไม่นานนี้ สีหน้าเขาแฝงรอยสงสัย—
เพิ่งรู้จักกันแท้ ๆ เหตุใดฉีเยว่ถึงยอมแลกของล้ำค่านี้เพื่อเขาได้? เย่เฉิน…เจ้านี่ซ่อนพิรุธใดไว้กันแน่!
เขามองถ้ำเก่า แล้วหันหลังออกเดินทันที “กลับเขาเต๋อจื่อ”
สิ่งเร่งด่วนคือเร่งกลั่นฟูซาง เพื่อก่อเทพทารกทั้งสาม! ส่วนเรื่องเย่เฉิน—ค่อยว่ากันทีหลัง!
…
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะกังวานดังมาจากเวหา ร่างบุรุษและสตรีคู่หนึ่งปรากฏ—คือ หยางหวง และ อินโหว!
หนานกงฉีเยว่รีบโค้งคำนับ “ศิษย์คารวะอาจารย์”
อินโหวยิ้มบาง แต่มองเย่เฉินด้วยแววสงสัย—นางกับหยางหวงอยู่ตรงนี้ตั้งนาน เห็นทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว
ศิษย์หญิงของนาง ถึงกับยอมสละกิ่งฟูซางเพื่อปกป้องชายหนุ่มที่เพิ่งพบไม่นาน? เรื่องนี้หากว่าไร้เงื่อนงำ นางย่อมไม่เชื่อ!
เดิมอินโหวคิดจะคว้าเย่เฉินสอบถาม แต่ถูกหยางหวงห้ามไว้—
เพราะประการแรก เย่เฉินคือศิษย์ทะไท่ชิงเสวียน ควรให้ครูของเขาจัดการ
อีกทั้งประการสอง ความขัดแย้งระหว่างเย่เฉินกับกู่เซิงเกอ…มีหรือเขาจะรอดพ้น?
“เจ้าหนุ่ม ข้ารอเจ้ามานานแล้ว ไม่คิดหรือ ว่าจะมาพบข้าเสียหน่อย—หรือยังแค้นเรื่องเหล้าไหลิงหงที่ข้าเคยดื่มหมดไป”
หยางหวงหัวเราะหยอกกู่เซิงเกอ
กู่เซิงเกอหัวเราะตอบ “ท่านอามู่ ข้าเป็นคนใจกว้าง ของแค่นั้นมีอันใดนัก เดี๋ยวข้าจะส่งไปให้หลายไหทีเดียว”
ทั้งสองหัวเราะกันสนุกสนาน ปิดบังความตึงเครียดจากก่อนหน้าได้สนิท
เย่เฉินกลับลอบจ้องอินโหว ใช้ระบบเสียงในใจหมายจะเพิ่มนางเป็นเป้าหมายใหม่—
【ติ๊ง~ อินโหวมีพลังแปรเทพหนึ่งชั้น สูงกว่าท่านสามขั้นภพ ไม่อาจเพิ่มเป้าหมายได้—ระบบจำกัดแค่จินตันสูงสุด】
เย่เฉินหน้าเขียว “อะไรนะ! ถ้าเช่นนั้นทำไมถึงเพิ่มทะไท่ชิงเสวียนได้!”
【ติ๊ง~ การเพิ่มครั้งแรกพิเศษ ไร้ข้อจำกัด】
“บัดซบ! ทำไมไม่บอกก่อน! ข้าเสียของไปเปล่า ๆ เลย!”
เขาแทบคลั่ง รู้สึกถูกระบบหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
…
อินโหวเห็นแววตาเขา จึงหันเตือนหนานกงฉีเยว่เสียงเข้ม “ฉีเยว่ เจ้าคือศิษย์นักบุญ วันหน้าต้องแต่งกับเต๋อจื่อ อย่าได้มัวพัวพันกับคนไม่คู่ควร”
หนานกงฉีเยว่สะดุ้ง สีหน้าเศร้าหมองลง “ข้ารับรู้แล้ว อาจารย์”
เย่เฉินรีบส่งเสียงในใจปลอบประโลม
【ศิษย์พี่ฉีเยว่ อย่าได้กลัว ข้าสาบานจะไม่ยอมให้เจ้าตกเป็นภรรยาของกู่เซิงเกอผู้ชั่วร้ายแน่นอน!】
คำนี้ทำให้ใจนางอบอุ่นขึ้นบ้าง
…
หลังจากนั้น อินโหวพาศิษย์หญิงออกไป ส่วนกู่เซิงเกอไปพร้อมหยางหวง มุ่งกลับเขาเต๋อจื่อเพื่อเอาเหล้า
แต่สิ่งไม่คาดคิดคือ—ทะไท่ชิงเสวียนก็ติดตามมาด้วย!
เมื่อทุกคนจากไป เย่เฉินรีบตรวจดูสองสตรีที่บาดเจ็บ แต่สิ่งที่พบกลับทำให้เขาหน้าซีด—
ร่างทั้งคู่ยังอุ่นอยู่ แต่จิตวิญญาณถูกพลังดวงตาคู่โบราณทำลายจนสิ้น—ไร้แม้โอกาสเวียนว่าย!
เขาโกรธแค้นสุดขีด ถึงขั้นใช้เท้าถีบร่างพวกนางพร้อมด่าทอไม่หยุด “ขยะ! สองตัวไร้ค่า แค่ทนแววตาเดียวก็ไม่ไหว ตายก็ตายไป!”
แต่พอสัมผัสถึงความอุ่นที่ยังเหลือในร่างหญิงสาวทั้งสอง…หัวใจต่ำทรามของเขาก็พลันผุดความคิดอันชั่วร้ายขึ้นมา…
～