ตอนที่ 45 : เจ้าไม่ได้รู้ว่าตนผิด—แต่เจ้ารู้ว่าต้องตายแล้ว!
“มหาศาสตร์ใจใหญ่ ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ”
กู้เซิงเกอรู้สึกถึงความปลอดภัยที่ต้นไม้หัวใจสวรรค์มอบให้แก่ทะเลจิตของตน พลันพึมพำเบา ๆ
ด้วยศาสตร์นี้ วันหน้าไม่ว่าจะปราบทาสหรือมองทะลุใจคน ก็ล้วนมั่นคงแน่นอน
เขาเหลือบตามองตันไถชิงเสวียน แววตาแฝงความคิดลึกซึ้ง
นางไร้อารมณ์ปรารถนาโดยกำเนิด คล้ายเป็นความบกพร่องแห่งจิตใจ บางทีเขาอาจใช้มหาศาสตร์นี้ปรับแก้ ช่วยให้เกิดความรักความใคร่ขึ้นได้
“อาจารย์ ศิษย์เพิ่งเรียนรู้วิชาจิตใจหนึ่งบท คิดว่าน่าจะช่วยทำลายหนทางไร้อารมณ์ของท่านได้ แต่ต้องรบกวนท่านปลดว่างจิตใจเสียก่อน จะได้หรือไม่”
เขาเอ่ยถามอย่างอ่อนน้อม ตันไถชิงเสวียนเพียงพยักหน้าเบา ๆ หลับตาลง ปลดว่างจิตใจ
ทันใดนั้น กู้เซิงเกอปลดปล่อยพลังจิตจากหว่างคิ้ว แผ่เข้าสู่นาง
แต่เพียงสัมผัสแรก กลับมีพลังคุ้นเคยบางอย่างแผ่ออก กลายเป็นกำแพงจิตแข็งแกร่งไร้เทียมทาน ปิดกั้นพลังของเขาอย่างสิ้นเชิง
“นี่มัน—!”
เขาลืมตาขึ้นทันที ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความตะลึง
มิใช่สิ่งอื่นใด แต่คือ พลังแห่งสวรรค์!
ใช่แล้ว—ต้นกำเนิดเดียวกันกับพลังสายฟ้าแห่งฟ้าลงทัณฑ์ที่เขาครอบครองอยู่!
เหตุใดอาจารย์ของเขาถึงมีพลังระดับนี้ได้เล่า!
เขาเพียงผู้เดียวที่จำแนกออก เพราะสายฟ้าลงทัณฑ์ก็คือการกลายรูปของพลังแห่งสวรรค์นั่นเอง
กู้เซิงเกอรีบถอนพลังจิตกลับมา แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
ตามตำรา ต่อให้เป็นผู้บรรลุขั้นแปรเทพหรือแม้แต่ขั้นเต๋าสมบูรณ์ ก็ยังไม่อาจแตะต้องพลังนี้ได้ แล้วเหตุใดตันไถชิงเสวียนจึงมีเล่า? หรือว่าเกี่ยวข้องกับร่างไท่ซ่างโดยกำเนิดของนาง?
เขาขมวดคิ้วครุ่นคิด—ในบรรดาคัมภีร์ทั้งหลาย แทบไม่มีบันทึกถึงร่างนี้เลย รู้เพียงเป็นหนึ่งในร่างพิเศษที่สอดคล้องกับหนทางเต๋าตั้งแต่กำเนิดเท่านั้น
เขาสะบัดความคิดทิ้ง หันไปมองอาจารย์หญิงที่ลืมตาขึ้น ใบหน้ายังคงเย็นชา ดุจเชิดเช่นหุ่นเชิดไร้วิญญาณ
เดิมทีเขาคิดว่านางเพียงอารมณ์เบาบาง ทว่าเมื่อครู่ที่สัมผัสพลังสวรรค์ เขากลับยิ่งรู้สึกผิดปกติ
เรื่องนี้…มีบางอย่างใหญ่หลวง!
นี่เป็นครั้งแรกที่กู้เซิงเกอรู้สึกว่าตนเองกำลังพัวพันเรื่องอันตรายอย่างที่สุด
และในวินาทีนั้นเอง ที่แดนเร้นลับห่างไกล เหล่าผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งหลับใหลนับกัปป์พลันสะดุ้งตื่น
“อาคมที่เราทิ้งไว้บนร่างนาง ถูกแตะต้องแล้ว”
“ท่านคิดจะออกมาหรือ”
“ยังหรอก อาคมยังไม่ถูกทำลาย นางยังปลอดภัย”
“ชิง เจ้าร้อนรนเกินไป เวลายังไม่ถึง”
“ยู เจ้าไม่เข้าใจ นางสำคัญยิ่ง พวกมันกำลังค้นหานาง หากมิใช่เพราะพวกเรายังต้องเฝ้ารักษาด่านโบราณ ป่านนี้ข้าคงกวาดล้างพวกมันสิ้นแล้ว!”
“ภัยนอกเรือนและภัยในใจ…ล้วนรุมเร้า”
…
มหาศาสตร์ใจใหญ่ไม่อาจใช้กับตันไถชิงเสวียนได้ กู้เซิงเกอจึงจำต้องถอนใจยาว—เส้นทางนี้ยังยาวไกลนัก
เขาถามเบา ๆ “อาจารย์ รู้สึกสิ่งใดบ้างหรือไม่”
นางส่ายหน้าช้า ๆ สีหน้าไม่แปรผันแม้แต่น้อย
“เฮ้อ เช่นนั้นก็แล้วกันเถิด” แววตาเขาเต็มไปด้วยความจนใจ
แต่ไหนแต่ไร เขาสัญญาแล้วว่าจะช่วยนางทำลายหนทางไร้อารมณ์ ทั้งยังได้รับหยวนอินล้ำค่าของนางมาแล้ว ไหนเลยจะผิดสัญญาได้
เขาจึงขอให้นางรออีกสองวัน เพื่อรอผลการสร้าง “คัมภีร์แห่งความรักไท่ซ่าง” เสร็จสิ้น อาจมีทางรอด
“จื้อกุย”
เสียงเรียกดังจากในตำหนัก
สาวใช้ชื่อจื้อกุยซึ่งกำลังคิดหาทางหนีไปทะเลชังหมาง พลันหน้าถอดสี แต่ก็ฝืนยิ้มเดินเข้ามา
“นายท่าน มีสิ่งใดจะรับสั่งหรือ”
กู้เซิงเกอมองนางครู่หนึ่ง จากนั้นร่ายมหาศาสตร์ใจใหญ่ทันที พลังจิตโอบล้อมหญิงสาวสำรวจลึกเข้าไป
【น่ารำคาญนัก วัน ๆ ใช้แต่ข้าเป็นคนรับใช้! ข้าคือมังกรแท้ ไม่ใช่สุนัข! รอเถิด หากได้หนีไปทะเลชังหมาง ขอเพียงได้พึ่งพิงเผ่ามังกร แล้วปลดพันธะสัญญานายบ่าว ข้าจะให้เจ้ามาคุกเข่าเป็นข้ารับใช้บ้าง!】
ทันใดนั้น แววตากู้เซิงเกอเย็นวาบ มือเหยียดออกฉับพลัน กำคอหอยของจื้อกุยแน่น
“เจ้าคงไม่ทำให้ชื่อ ‘จื้อกุย’ ของเจ้าสมจริงดอกนะ ข้าล่ะอยากรู้หนัก ว่าจะหนีไปทะเลชังหมางได้อย่างไร หรือคิดจะจับข้าเป็นข้ารับใช้ด้วยงั้นรึ”
“อะไรนะ!?”
นางเบิกตากว้างเต็มไปด้วยความหวาดผวา
【เป็นไปได้อย่างไร เขารู้แม้กระทั่งความคิดลึกในใจ! หรือเป็นเพราะพันธะสัญญานายบ่าวกัน!】
“พันธะสัญญามิได้มีความสามารถเช่นนั้นดอก ส่วนข้าเพราะเหตุใดจึงรู้—เจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าใจ”
เสียงเขาเย็นยะเยือก มองอีกฝ่ายด้วยสายตาดั่งมองสัตว์ต่ำต้อยตัวหนึ่ง
จื้อกุยรู้ชัดแล้วว่าครานี้ไม่รอดแน่ นางสะอื้นร่ำขอชีวิตทันที
“นายท่าน ข้ารู้ผิดแล้ว! ข้าจะไม่กล้าทำอีก โปรดเมตตาสักครั้ง!”
แต่กู้เซิงเกอส่ายหน้าเบา ๆ น้ำเสียงราบเรียบ
“เจ้าไม่ได้รู้ว่าตนผิด—แต่เจ้าเพียงรู้ว่าตนกำลังจะตายแล้วเท่านั้น”
สิ้นคำ พลังจิตของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นกระบี่สังหาร พุ่งสังหารตรงเข้าสู่ทะเลจิต!
เพียงพริบตาเดียว ทะเลจิตของนางแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ
“อ๊ากกกกก!!!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้าน ทั้งร่างสั่นสะท้านปานจะขาดใจ
ไม่นาน ร่างนางก็ไร้วิญญาณ สิ้นแสงวูบลงกลับคืนร่างมังกรแท้สีทอง
กู้เซิงเกอมองนาง พลางพึมพำ—เขาเพียงลบล้างสติสัมปชัญญะ ทิ้งไว้เพียงร่างมังกรว่างเปล่าเท่านั้น
จากนั้นจึงปล่อยพลังจิตแทรกซึมเข้าไปอีกครั้ง ล้างความทรงจำทั้งหมด แล้วก่อร่างจิตใหม่ที่ภักดีต่อเขาแต่เพียงผู้เดียว
ไม่นาน มังกรทองที่ไร้ชีวิตก็พลันขยับกายอีกครั้ง
“จากนี้ไป เจ้าจะชื่อว่าจินซี อย่าได้ทำให้ข้าผิดหวังอีก”
มังกรทองกลายร่างเป็นสตรีน้อมกราบลงต่อหน้าเขา
“จินซี ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ประทานนาม”
กู้เซิงเกอพยักหน้าเบา ๆ—นับแต่นี้ ชื่อจื้อกุยได้ตายสิ้นแล้ว เหลือเพียง “จินซี” ที่จะภักดีต่อเขาตลอดกาล
…