ตอนที่ 64 : เส้นแดงของกู้เซิงเกอ · ความวุ่นวายในคฤหาสน์ตระกูลกู้
“เซิงเกอ ทำไมต้องลงมือทำร้ายพี่ด้วยล่ะ หงหลิงก็แค่ขู่เธอเล่น ๆ เองนะ เธอเป็นพี่สาวของลูกนะ!”
หยูเม่ยหลินมองแก้มบวมแดงของกู้หงหลิง เอ่ยตำหนิทันที เสียงคนในบ้านก็ต่างพร้อมใจกันวิจารณ์อื้ออึง
กู้ชิงชิวหน้าขรึม “เซิงเกอ ที่นี่คือบ้านตระกูลกู้ ไม่ใช่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เธออย่านำพฤติกรรมลงไม้ลงมือมาใช้ รีบไปขอโทษหงหลิงกับอวิ๋นเจียวเดี๋ยวนี้!”
กู้หงหลิงกุมแก้มซ้ายที่แสบร้อน แผดเสียงทั้งน้ำตา “พ่อ! แม่! หนูไม่ยอมหรอก ถ้าเขายังอยู่บ้านนี้ หนูก็จะไปเอง!”
ในชีวิตเกือบยี่สิบปีของนาง ไม่เคยมีใครตบหน้าถึงสามครั้งเช่นนี้ ความอับอายนี้เป็นแผลลึกที่สุดในใจ
นางถลึงตาแดงก่ำใส่กู้เซิงเกอ ราวกับอยากให้ใครสักคนมาบีบให้เขาคุกเข่าขอโทษ
กู้อวิ๋นเจียวก็โพล่งขึ้น “ใช่แล้ว! ฉันไม่เอาคนแบบนี้อยู่ในบ้านด้วย ถ้าเขายังอยู่ ฉันกับพี่สองจะย้ายออกไปเอง!”
กู้เฉินที่นั่งอยู่ด้านข้างแอบยิ้มพึงใจ เดิมคิดจะเล่นแผนถอยเป็นรุก เสนอจะออกจากบ้านเอง แต่ไม่คิดว่าเพียงไม่นาน กู้เซิงเกอกลับทำให้ทั้งบ้านพร้อมใจกันต่อต้านเขา แบบนี้ไม่ถูกไล่ออกก็บ้าแล้ว
เสียงตำหนิยิ่งดัง กู้เทียนหาวยิ่งขมวดคิ้วหนัก
กู้เซิงเกอกวาดตามองคนในตระกูล เว้นแต่หยูเม่ยหลิน ไม่มีใครเลยที่แสดงท่าทีต้อนรับ
“ฮึ…พวกเธอคิดว่าฉันอยากกลับบ้านนี้หรือไง บ้านตระกูลกู้ไม่ใช่อะไรที่วิเศษนักหรอก คนพวกเธอหน้าตาเป็นมนุษย์ แต่ปากสกปรกยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน แบบนี้ยังกล้ามาเรียกตัวเองว่าครอบครัวฉัน?”
“ถูกแล้ว พวกเธอดูถูกสายเลือด แต่ฉันเองก็ไม่ได้เห็นค่าอะไรหรอก มีญาติพี่น้องแบบนี้ต่างหาก ที่เป็นความอัปยศที่สุดในชีวิต!”
คำพูดเย้ยหยันทำให้ทั้งห้องโถงถึงกับอึ้ง
กู้หงหลิงโกรธจนขาดสติ คว้าถาดผลไม้จากโต๊ะกาแฟขว้างใส่ พร้อมกรีดร้อง “ไสหัวไป! บ้านนี้ไม่ต้อนรับลูกนอกคอกอย่างแก!”
กู้เซิงเกอเบี่ยงตัวหลบ ดวงตาเย็นเฉียบทันทีเมื่อได้ยินคำว่า “ลูกนอกคอก”
มังกรย่อมมีเกล็ดย้อน—หากแตะต้องเมื่อใด ต้องตายเมื่อนั้น!
กู้เซิงเกอผู้เคยเป็นเด็กกำพร้า สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดก็คือคำนี้!
แววตาเขาเปล่งรังสีสังหารสีแดงก่ำ ความเย็นยะเยือกแผ่ซัดเหมือนคลื่นโหมซัด กู้หงหลิงถึงกับเห็นภาพเลือนเป็นภูเขาศพและทะเลกระดูกตรงหน้า ร่างนางสั่นสะท้านจนล้มลงนั่งกับพื้น
ทุกคนในห้องต่างสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่านั้น จนบรรยากาศกลายเป็นหนาวเหน็บ
โดยเฉพาะกู้เทียนหาว เขาเคยเจออาชญากรมานัก แต่สิ่งที่กู้เซิงเกอปลดปล่อยออกมากลับน่าสะพรึงยิ่งกว่า
เมื่อเห็นลูกชายจ้องกู้หงหลิงไม่วางตา เขารู้ว่าถ้าปล่อยไว้ นางอาจถูกฆ่าแน่!
ไม่ทันคิด กู้เทียนหาวก็ก้าวเข้าไป ตบหน้ากู้หงหลิงซ้ำอีกสองครั้ง พร้อมตวาดลั่น “หงหลิง! คำสกปรกที่แกพูดออกมา สมควรโดนสั่งสอน! ถ้าเซิงเกอเป็นลูกนอกคอก งั้นแกจะเรียกพ่อว่าอะไร—พ่อของลูกนอกคอกหรือ!”
“เอาแต่แข่งรถทั้งวัน สมองคงไหม้หมดแล้วถึงพูดไม่คิด! ถ้ายังกล้าเห่าอะไรโง่ ๆ อีก พ่อจะหักขาแกเอง จะได้รู้ว่าต่อไปหนูยังจะแข่งรถไหวอยู่ไหม!”
กู้อวิ๋นเจียวเห็นพ่อไม่ปกป้องพี่สาว กลับลงมือตบซ้ำ ก็รีบร้องขึ้น “พ่อ! ทำไมต้องตบพี่สองด้วยล่ะ! ก็จริงนี่ เขามันก็โตมาข้างนอก เป็นลูกนอกคอก—”
เพียะ!
ฝ่ามือตบดังลั่น คราวนี้ตกบนใบหน้าของกู้อวิ๋นเจียว
“หุบปาก! เพิ่งกลับมาแท้ ๆ แกก็พูดจาสกปรก ไม่เคยพูดแบบนี้กับกู้เฉินสักคำเลยไม่ใช่หรือ! จำไว้—ถ้าจะมีใครเป็นลูกนอกคอกในบ้านนี้ ก็คือกู้เฉินต่างหาก! ส่วนเซิงเกอคือลูกแท้ของพ่อ!”
“ใครก็ตามที่กล้าเอ่ยคำนี้ใส่อีก จะไม่ได้หยุดแค่ฝ่ามือแน่!”
เสียงคำรามของกู้เทียนหาวสะท้านไปทั้งห้อง ทุกคนสะดุ้ง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
กู้เฉินนั่งเงียบ หน้าบิดเบี้ยว ความโกรธเกลียดพุ่งพล่าน—ถูกกู้เทียนหาวประณามว่าเป็น “ลูกนอกคอก” ต่อหน้าทุกคน นี่มันเจ็บยิ่งกว่าตาย!
กู้เซิงเกอมองพ่อด้วยสายตาเย็นชา แม้ไม่เอ่ยอะไร แต่ในใจกลับเกิดความประหลาดใจเล็กน้อย—หรือว่าพ่อคนนี้ยังเห็นค่าสายเลือดจริง ๆ ?
กู้เทียนหาวหันมาพูดเสียงหนักแน่น “เซิงเกอ ไปพักผ่อนเถอะ เม่ยหลิน จัดห้องกู้เฉินให้เซิงเกอไปอยู่ ส่วนกู้เฉินย้ายขึ้นไปชั้นสาม”
หยูเม่ยหลินรีบพยักหน้า พากู้เซิงเกอขึ้นไปบนห้อง
ก่อนก้าวพ้นโถง กู้เซิงเกอหันไปมองกู้หงหลิงกับกู้อวิ๋นเจียว แววตาเย็นเยียบเต็มไปด้วยรังสีสังหาร—ต่อให้ถูกกู้เทียนหาวลงโทษแทน แต่ใจเขาได้ผูกไว้แล้ว…วันหนึ่งชีวิตของสองคนนั้นจะต้องอยู่ในกำมือของเขา!
…
กู้เทียนหาวถอนหายใจโล่งอกที่เหตุการณ์สงบลงในที่สุด จากนั้นเรียกลูก ๆ ที่เหลือเข้าห้องหนังสือ เอ่ยเสียงเข้ม
“หงหลิง อวิ๋นเจียว ที่พ่อสั่งสอนไปเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่เพราะพ่อเกลียดพวกลูก แต่เพราะลูกพูดไม่คิด เกือบทำให้เกิดเรื่องใหญ่!”
เขาเล่าถึงสิ่งที่รู้สึกจากกู้เซิงเกอ—อันตรายยิ่งกว่าคนร้ายทุกคนที่เขาเคยเจอมา
“ถ้าพ่อไม่ห้ามทันเวลา พวกลูกคงถูกเขาฆ่าแล้วแน่! คนแบบนั้นฆ่าได้โดยไม่ต้องมีเหตุผลด้วยซ้ำ!”
พี่น้องทั้งหมดฟังแล้วหน้าซีดเผือด โดยเฉพาะกู้หงหลิงที่สัมผัสเจตนาฆ่านั้นชัดเจน ยังคงตัวสั่นไม่หยุด
นางถึงกับสะอื้น “พ่อ…งั้นทำไมไม่รีบแจ้งตำรวจจับเขาไปล่ะ!”
พี่น้องคนอื่นก็พยักหน้าเห็นด้วย หวาดกลัวว่าอยู่บ้านเดียวกันจะไม่ปลอดภัย
กู้เทียนหาวตอบเสียงต่ำ “พ่อจะให้แม่คอยดูท่าทีไปก่อน ถ้าแน่ชัดแล้วค่อยจัดการ แต่ระหว่างนี้ห้ามไปยั่วยุเขาเป็นอันขาด!”
สิ้นคำ ทุกคนได้แต่นิ่งเงียบไปทั่วห้องหนังสือ ความกลัวที่กดทับยิ่งทำให้แต่ละคนสำนึกได้—ว่ากู้เซิงเกอไม่ใช่ใครที่จะล้อเล่นด้วยได้เลย…
…