ตอนที่ 85 : เทวรูปหนี่วา · แสงกระบี่ฟาดฟันเสวียนโจว!
กู้เซิงเกอเงยหน้ามองร้านเล็กเก่าโทรมแห่งหนึ่ง เมื่อเทียบกับหอกระบี่ทั้งหลายที่ตั้งอยู่บนถนนใหญ่สุดรุ่งเรืองแล้ว ร้านนี้ช่างดูอับเฉาเต็มที ผนังแตกร้าวไปทั่ว ร่างอาคารพังพินาศจนแทบค้ำยันอยู่ไม่ได้ อาศัยเพียงอักขระค้ำจุนคงสภาพเอาไว้เท่านั้น
แม้แต่ป้ายร้านยังหักหายไปครึ่งหนึ่ง อักษรที่เหลืออยู่พร่ามัวจนแทบอ่านไม่ออก
“ร้านเช่นนี้ยังกล้าตั้งอยู่ในนครอวิ๋นเสียวได้อีกหรือ…หรือว่าที่แท้เป็นร้านลับของผู้ยิ่งใหญ่ซ่อนเร้น?”
กู้เซิงเกอพึมพำ สีหน้าแฝงความสงสัยยิ่ง ก่อนก้าวเข้าสู่ร้าน
ภายในร้านเล็กจนเห็นทั่วได้เพียงพริบตา มีเพียงชั้นวางไม่กี่ชุด บนชั้นวางเต็มไปด้วยวัตถุดิบหลอมอาวุธสามัญ และของเล่นดินปั้นดูดั่งผลงานเด็กน้อย มือฝีมืออ่อนนัก แต่กลับแฝงความตั้งใจ
“ท่านผู้มาเยือน ประสงค์สิ่งใดหรือ?”
ทันทีที่มีคนก้าวเข้ามา ชายชราโค้งค่อมผู้หนึ่งก็เดินออกมา สวมเพียงผ้าเก่าเรียบง่าย ผมเผ้าขาวโพลน ลมหายใจไม่ต่างจากคนธรรมดาเลยแม้แต่น้อย
กู้เซิงเกอใช้เนตรคู่พิเศษเพ่งมอง แม้แต่สายตานั้นก็ไม่พบสิ่งพิรุธใด ทั้งหมดดูราวกับเป็นเพียงชราธรรมดาคนหนึ่งจริง ๆ
เขาจึงประสานมือคารวะ “ข้าขอคารวะท่านผู้เฒ่า ไม่ทราบว่าร้านนี้มีสิ่งใดวางขายบ้าง?”
ชายชราเพียงชี้ไปที่ชั้นวาง พลางยิ้มบาง “ร้านกระจ้อยร่อยของข้าไร้ของล้ำค่า มีแต่เพียงวัตถุดิบหลอมอาวุธทั่วไป กับตุ๊กตาดินที่เด็ก ๆ เอามาฝากไว้ หากท่านมิรังเกียจ ก็ดูเล่นสักหน่อยเถิด”
กู้เซิงเกอกวาดสายตาผ่านของเหล่านั้น แม้ผิวเผินจะดูไร้ค่า แต่สัญชาตญาณเตือนเขา ว่าพวกมันมิได้ธรรมดาอย่างที่เห็น
เขามิสนใจวัตถุดิบหลอมอาวุธนัก แต่กลับเพ่งไปที่ตุ๊กติดินปั้นเหล่านั้น—บ้างเป็นรูปมนุษย์ รูปกระบี่ รูปดาบ รูปสุนัข หรือกระทั่งรถม้า ล้วนทำอย่างเงอะงะ
“นี่เด็กเล็กจะปั้นได้จริงหรือ?”
เขายิ่งมองก็ยิ่งไม่เข้าใจ สุดท้ายจึงเอื้อมมือหมายจะหยิบกระบี่ดินขึ้นมา
แต่ก่อนที่ปลายนิ้วจะแตะต้อง อยู่ดี ๆ หัวใจพลันสะดุ้ง ราวกับมีแรงเร้นลับจากอนาคตเข้ามาแทรกแซงทางเลือกของเขา กู้เซิงเกอเบี่ยงมือไปคว้าตุ๊กตามนุษย์แทน
“อืม…”
เมื่อหยิบตุ๊กตามนุษย์ขึ้นมา เขานิ่งไปในทันที แม้เพียงเล็กน้อย แต่เขายังสัมผัสได้ถึงระลอก “อำนาจเวียนวัฏแห่งเหตุและผล”!
“นี่มัน…”
เนตรคู่พิเศษของกู้เซิงเกอส่องประกาย นึกไม่ถึงว่ามีผู้ใดบังอาจแทรกแซง “เหตุผล” จากอนาคต!
การแปรเปลี่ยนเช่นนี้ อันตรายยิ่งกว่าทัณฑ์สวรรค์ หากผลสะท้อนกลับมาจะถึงขั้นเปลี่ยนแปลงอนาคตทั้งผืน!
ใครกันที่กล้าทำถึงเพียงนี้ เพียงเพื่อให้เขาเลือกตุ๊กตาดินตัวนี้แทนที่จะเป็นกระบี่?!
หัวใจเขาสั่นไหวอย่างแรง—นี่ต้องแลกมาด้วยการสังเวยอนาคตทั้งสาย เพื่อเปลี่ยนการเลือกของเขาเพียงเล็กน้อยเท่านั้นหรือ!
เขากำตุ๊กตาแน่น พลันหันไปถามชายชรา “ท่านผู้เฒ่า ตุ๊กตาดินนี้ ท่านจะขายเท่าไร?”
ชายชราประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนหัวเราะเบา “ของที่เด็กปั้นเล่นเท่านั้น หากท่านไม่รังเกียจ ก็ขอเพียงศิลาวิญญาณหักชิ้นหนึ่งพอ”
“ข้าไม่มีศิลาวิญญาณหัก…มีเพียงศิลาจิตหนึ่งเม็ด พอได้หรือไม่?”
กู้เซิงเกอหยิบศิลาจิตหนึ่งเม็ดวางลง ไม่รอให้ชายชราตอบ ก็เร่งก้าวออกจากร้านไป
ชายชราเพียงเหลือบมองศิลาจิตนั้น แล้วทอดตามองเงาหลังเขา แววตาแฝงความเมตตาอ่อนโยน
ครั้นร่างกู้เซิงเกอลับตา ร้านเก่าโทรมทั้งร้านพลันสั่นไหว แปรเปลี่ยนเป็นพระราชวังยิ่งใหญ่เพียงชั่วครู่ แล้วก็เลือนหายไปในอากาศ!
กู้เซิงเกอเพ่งตรวจเส้นเหตุผลในมือ—ทันใดนั้นเส้นที่เชื่อมกับหยกโบราณที่เขาเคยถือมาก็สิ้นหายไปแล้ว
เขารีบหยิบหยกโบราณออกมาวางคู่กับตุ๊กตา แต่ทั้งสองกลับไร้ปฏิกิริยาใด ๆ
“หรือว่า…ข้าเลือกผิดจริง ๆ? ควรจะหยิบกระบี่ดินแทน?”
เขาหันกายกลับหมายจะเข้าไปใหม่ แต่พบว่าร้านเล็กหายไปสิ้น แทนที่กลับกลายเป็นหอสุรา มีผู้คนมากมายดื่มกินหัวร่อกันอยู่
“เช่นนั้นแล้ว…ก่อนหน้านี้ข้าเข้าไปที่ใดกันแน่?”
เขาก้มมองตุ๊กตาในมือ พลันดวงตาหดแคบ—ตุ๊กตานั้นแปรเปลี่ยนเป็น “เทวรูปหยกหลากสี” ร่างกายมนุษย์หางอสรพิษ ใบหน้าถูกหมอกคลุมมิด แม้เนตรคู่พิเศษก็ไม่อาจมองทะลุได้!
“นี่มัน…เทวรูปหนี่วา!!”
แม้จิตใจมั่นคงเพียงใด กู้เซิงเกอยังถึงกับสะท้านสะท้าน
เหตุใดเทวรูปหนี่วามาปรากฏในร้านเล็กเช่นนั้น? เหตุใดต้องปลอมตนเป็นตุ๊กตาดิน? เหตุใดใครบางคนจึงยอมสังเวยอนาคตทั้งสาย เพื่อบังคับให้เขาเลือกมัน?
ความสงสัยพลันถาโถมเข้ามา เขารู้สึกราวกับตนตกอยู่ในแผนการอันน่าสะพรึงกลัว!
หรือว่าการที่ตนได้เกิดใหม่ ได้แผ่นหยกสร้างสรรค์ ล้วนถูกจัดวางไว้ล่วงหน้าแล้ว?!
เทวรูปในมือร้อนวาบราวถ่านเพลิง เขาคิดจะวางทิ้ง แต่แล้วก็เกรงว่าจะเป็นการลบหลู่เทพหนี่วา หากไม่วางก็ใจเต็มไปด้วยความกังวลไม่รู้จบ
สุดท้ายยังไม่ทันตัดสินใจ เทวรูปกลับเปล่งแสงหลากสี แปรเปลี่ยนเป็นสายรุ้งหลอมรวมเข้าสู่ร่าง เข้าสู่หัวใจโดยตรง นอนสงบนิ่งในนั้น ปล่อยกลิ่นอายมหาเต๋าลี้ลับแผ่วเบาออกมา
ตึก! ตึก! ตึก!
เสียงหัวใจเขาเต้นก้องเป็นจังหวะ ดวงโลหิตห้าสีไหลเวียนไปทั่วกาย ประกายแห่ง “มหาเต๋าแห่งการสร้างสรรค์” แผ่ซ่านออกไปทั่วเรือนกาย
โลหิตตระกูลมนุษย์ดั้งเดิมที่เขามีอยู่ พลันก้าวสู่การแปรเปลี่ยนครั้งใหญ่—ถึงขั้นเหนือกว่ามนุษย์แรกกำเนิดเสียอีก!
“นี่มัน…โลหิตแรกกำเนิด…หรือโลหิตเทพหนี่วา?”
กู้เซิงเกอตกตะลึงในความเปลี่ยนแปลงทั้งสิ้นทั่วกาย—ร่างกายราวได้รับการหล่อเลี้ยงยกชั้นขึ้นไปอีกขั้น
เขากำหมัดแน่น รู้สึกว่าตนยกระดับขึ้นอย่างไม่อาจอธิบาย
“นี่คือนิรันดร์แห่งโชควาสนาที่แท้จริง…”
…
ณ ห้วงมิติเร้นลับแห่งหนึ่ง เสียงสนทนาอันลี้ลับดังแว่ว
“สำเร็จหรือไม่?”
“สำเร็จแล้ว”
“เช่นนั้น…ก็รอเถิด รอจนกว่าเขาจะเติบใหญ่ รอจนถึงจุดสูงสุด รอจนเขากลับคืนมา”
“เพียงแต่ว่า เด็กคนนั้นถูก ** สิ่งหนึ่งเพ่งเล็งอยู่แล้ว”
“งั้นให้ข้าจัดการเอง จักฟันสิ่งนั้นเสีย”
สิ้นเสียง พลันแสงกระบี่สีเขียวเส้นหนึ่งผ่าออกจากห้วงอนธการ ฟาดฟันผ่านนับพันโลกและจักรวาล จนกระทั่งพุ่งเข้าสู่แดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนโจว!
เหล่าเซียนราชันมากมายในแดนเสวียนโจวต่างสะท้านตะลึง รีบรวมพลังต้านรับ ทว่าก็ยังประเมินแสงกระบี่นั้นต่ำเกินไป ผลสุดท้ายต้องสังเวยแลกเลือดมากมาย จึงพอจะหยุดมันได้!
…