ตอนที่ 110 สังหารหลงซิงอวี่ · ถังสี่สิ้นหวัง
“ระบบ เจ้าช่างไม่น่าไว้ใจเกินไปแล้ว!”
ถังสี่ก่นด่าระบบในใจ ตนที่ตายมาแล้วถึงสองครา ย่อมไม่อยากตายอีก รีบเร่งเร้าให้ระบบเปิดอุโมงค์ข้ามโลก พาตนหนีไปทันที
"ขออภัยเจ้าของระบบ ครานี้ข้าช่วยเจ้าไม่ได้แล้ว"
แต่สิ่งที่ตอบกลับมา คือคำปฏิเสธจากระบบกลุ่มสนทนา
ถังสี่ตะลึง “เจ้าว่าอะไรนะ! ข้าเป็นถึงเจ้าของระบบ เหตุใดเจ้าถึงไม่ช่วยข้าเล่า!”
"คราวก่อนช่วยเจ้าได้ ก็เพราะกฎบังคับของระบบ อีกทั้งข้าไม่มีพลังเหลือพอจะเปิดอุโมงค์ข้ามโลกแล้ว เพียงช่วยให้เจ้าชิงร่างมาได้ก็เต็มที่แล้ว เจ้าของระบบ เจ้าหนีไปเองเถอะ ให้หลงซิงอวี่ต้านผู้มีเนตรสวรรค์ บางทีอาจพอเหลือหนทางรอด"
ระบบกลุ่มสนทนาเองก็น้ำท่วมปาก หากมิใช่เพราะถังสี่โลภนัก ดันไปหาเรื่องกู้เซิงเกอ ด้วยคุณสมบัติพิเศษของมันแต่แรก ย่อมหนุนให้ถังสี่รุ่งเรืองได้ในเวลาไม่นาน
หากไม่ถูกกฎบังคับบีบให้ต้องช่วย เขาก็เลิกยุ่งกับคนโง่เง่านี้ตั้งแต่ที่โลกโต้วลั่วแล้ว
ขณะถังสี่กำลังคิดหาทางหนี เงาร่างเทพมืดสีดำปรากฏเหนือเรือนเล็ก ทำให้หลงซิงอวี่ตระหนักทันที
หลงซิงอวี่หันสั่งไป๋เยว่ “เยว่ เจ้าพาอ้าวเฉินไปก่อน”
ไป๋เยว่พยักหน้าหมายจะพาลูกชายออกไป แต่กลับถูกพลังลี้ลับตรึงร่างแน่นอยู่กับที่ ไม่อาจเคลื่อนไหวได้แม้แต่น้อย
แววตาอวี้หลันจับจ้องหลงซิงอวี่ เพ่งมองคล้ายจะประเมินในใจ—นี่หรือคือถังซานเวอร์ชันตำนานราชันเทพ? แท้จริงก็ไม่ต่างจากถังซานใน โต้วลั่วภาคสอง สักเท่าใด
ทั้งคู่เหมือนกัน—คนหนึ่งคลั่งล้างสมองลูกชาย อีกคนคลั่งล้างสมองลูกเขย
“เจ้าเป็นใคร!”
ยังไม่ทันหลงซิงอวี่ถามจบ อวี้หลันก็ลงมือทันใด ไม่คิดพูดมาก ยกมือกำคว้าหาอีกฝ่าย
แรงบีบอัดแห่งอวกาศกดทับร่างหลงซิงอวี่จนแน่นหนา ไม่อาจขยับแม้แต่ปลายนิ้ว ดั่งถูกจมลึกลงเหวหมื่นจั้ง อวัยวะภายในบิดเบี้ยว เลือดไหลทะลักออกจากช่องเจ็ดบนใบหน้า
เทพอัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้ได้ชื่อว่าตัดสินพิพากษา ในยามนี้ไม่ต่างจากมดปลวกตัวน้อย ต่อให้อวี้หลันเพิ่มแรงอีกเพียงน้อย ก็บี้เขาตายได้ง่ายดาย
กระนั้นอวี้หลันกลับยังไม่ฆ่า เขารอ…
รอให้หลงซิงอวี่เรียกบัลลังก์ศักดิ์สิทธิ์ออกมา เพราะเขาสนใจสิ่งนั้นที่สุด
เพื่อยั่วโทสะ อวี้หลันคลายแรงบีบ แล้วเอ่ยเย้ย “หลงซิงอวี่ เจ้ามิใช่อัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้พิพากษาหรือ เหตุใดจึงอ่อนแอนัก สมแล้วที่ถูกเฟิงซิ่วเหยียบย่ำ เมียก็ถูกแย่ง ลูกก็ไม่ใช่ของเจ้า—น่าสมเพชจริง ๆ! ไหนเล่าบัลลังก์ศักดิ์สิทธิ์ของเจ้า? อัญเชิญออกมาให้ข้าดูหน่อยสิ!”
คำนี้ดังสายฟ้าฟาดกลางใจหลงซิงอวี่ สีหน้ากระอักกระอ่วนด้วยความอับอายและโกรธแค้น ดวงตาแดงฉาน
“ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้าเห็น!”
เขากู่ร้องสุดเสียง “ข้าขออัญเชิญ—บัลลังก์ศักดิ์สิทธิ์แห่งวันสิ้นโลกและการฆ่าฟัน!”
ทันใด แสงทองแดงท่วมท้นสว่างไสว บัลลังก์มหึมาปรากฏขึ้นเบื้องหลังหลงซิงอวี่ ดั่งเทพเจ้าประทับนั่ง ขับไล่โลหิตและคราบน้ำตา
พลังของเขาพุ่งสูงขึ้นเกินเท่าตัว กระนั้นอวี้หลันก็ยังหัวเราะแค่น “ก็แค่ตัวมดตัวใหญ่ขึ้นเท่านั้นเอง”
แล้วการประมือก็เปิดฉาก—หลงซิงอวี่อัญเชิญพลังพิพากษา ลงมาเป็นเสาลำแสงสังหาร แต่กลับถูกเจ็ดเศียรหกหางแห่งมังกรชั่วร้ายของอวี้หลันกลืนกินจนเกลี้ยง
เขาพยายามซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าล้วนสูญเปล่า
อวี้หลันหัวเราะเย้ย “สมกับเป็นคนอาภัพ ทั้งภรรยาถูกแย่ง ลูกก็ไม่ใช่เลือดเนื้อแท้…น่าสมเพชยิ่งนัก!”
ถ้อยคำนี้ประหนึ่งฟ้าผ่าลงกลางศีรษะ ยิ่งกว่าการถูกสังหารเสียอีก
ในความเดือดดาลสิ้นสติ หลงซิงอวี่กู่ก้องหมายแปลงบัลลังก์เป็นเกราะสวมกาย แต่ยังไม่ทันสำเร็จ เงาเทพมังกรชั่วร้ายก็กระหน่ำกรงเล็บดำทะมึนลงมา
“บูม!!!”
เสียงระเบิดสั่นสะเทือนปฐพี ฟ้าดินปริแตก เพียงหนึ่งกรงเล็บ ก็ปราบบัลลังก์ศักดิ์สิทธิ์ให้พังทลาย ร่างหลงซิงอวี่ถูกกดขยี้ลงกับพื้นจนสิ้นชีพ!
เมื่อสังหารหลงซิงอวี่สิ้น อวี้หลันหันเหสายตามองถังสี่ที่ตัวสั่นเทาอยู่ด้านข้าง รอยยิ้มแย้มผุดบนมุมปาก
ภาพนั้นเพียงชั่วพริบตา ก็บีบให้ถังสี่หัวใจแตกสลาย จิตแทบปลิวหายไปด้วยความสิ้นหวัง
(จบตอน)