ตอนที่ 180 : หวนคืน — ฮ่อเฉียงบรรลุพลังมารขั้นสูงสุด

สวีฝานถึงกับอึ้งไป การต้องสละเลือดแท้และอายุขัยของตนเองอย่างนั้น มันจะเป็นไปได้อย่างไร!

ระบบไม่ตอบสนองอีกต่อไป ขณะเดียวกันบนท้องฟ้าปรากฏใบหน้าขนาดมหึมาที่บิดเบี้ยวอย่างน่าสะพรึงโผล่ขึ้นมา ส่งเสียงคำรามกึกก้องพัดกระหน่ำลงมาพร้อมลมกรรโชกแรงทั่วพื้นดิน

ผืนดินเบื้องล่างลุกเป็นพายุ ฝุ่นทรายปลิวว่อนจนเมฆบนฟ้ากระเพื่อมหมุนวนกลับด้าน คล้ายพายุทอร์นาโดขนาดยักษ์กำลังก่อตัวขึ้น

ใบหน้าขนาดมหึมาพุ่งมาถึงเหนือฟ้าเมืองเป่ยเหลียง ภายในนั้นคือฮ่อเฉียง เขาตะโกนก้อง “สวีฝาน! เจ้ายังจำข้าได้หรือไม่!”

ยังไม่ทันให้สวีฝานเอ่ยตอบ เขาก็พูดต่อด้วยตัวเอง “แน่นอนว่าเจ้าจำไม่ได้ เจ้าถึงกับไม่แลเหลียวข้าแม้เพียงนิดหนึ่ง สำหรับเจ้าแล้ว ข้าไม่ต่างจากฝุ่นผงเม็ดเดียวเท่านั้น!”

สวีฝานมองด้วยแววตาเย็นเฉียบ ทว่าเมื่อคิดว่าตนไม่มีแต้มพอจะเรียกผู้ช่วยใหม่ออกมาได้ ก็ต้องกลั้นโทสะเอ่ยถาม “เจ้าเป็นใครกันแน่! เหตุใดถึงลงมือกับคนของเป่ยเหลียงข้า! อีกอย่าง เป้าหมายของข้ามีเพียงนางปีศาจกับชายหน้าขาวเท่านั้น เจ้าจะมาเป็นศัตรูกับเป่ยเหลียงไปทำไม!”

บนฟากฟ้า ฮ่อเฉียงแสยะยิ้มมุมปาก เสียงหัวเราะของเขาทำให้หมอกดำรอบกายสั่นสะเทือนวูบไหว

“นั่นคือผู้มีพระคุณของข้า! และเป็นพวกเขาที่มอบพลังแห่งการล้างแค้นให้แก่ข้า!”

“สวีฝาน บิดาของข้าเคยสละเลือดเนื้อเพื่อเป่ยเหลียง เพื่อบัลลังก์ของเจ้า เขาตายอย่างกล้าหาญกลางสนามรบ แต่กลับถูกพี่น้องของเจ้าขับม้าเหยียบจนสิ้นชีพ! บิดาของข้าทำผิดอันใดกัน!”

สวีฝานเต็มไปด้วยความงุนงง พยายามค้นหาเหตุการณ์เช่นนั้นในความทรงจำ แต่แน่นอนว่ามันหาได้มีอยู่ไม่

ดั่งที่ฮ่อเฉียงกล่าวไว้ สำหรับสวีฝานแล้ว อีกฝ่ายเป็นเพียงฝุ่นผงไร้ค่า เขาย่อมไม่จดจำไว้ในใจ

“สวีฝาน เจ้าผู้เห็นแก่ตัว มีแต่ตนเองในสายตา สมควรตายเสียจริง!”

ฮ่อเฉียงระเบิดจิตสังหารออกมาอย่างไม่ปิดบัง สวีฝานรู้ดีว่าคงเจรจาไม่ได้ จึงสั่งให้เหล่าทหารนับแสนที่รวมพลอยู่แล้วดึงสายธนูเล็งขึ้นสู่ท้องฟ้า

“ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!”

ฝนลูกธนูพุ่งทะยานขึ้นไปเป็นสายหนาแน่น มุ่งตรงสู่ใบหน้ามวลหมอกบนฟ้า

ฮ่อเฉียงเร่งเร้าพลังปราณแท้ภายนอกร่าง ต้านรับลูกธนูทั้งหมดไว้ได้อย่างง่ายดาย

“ทุกท่าน! ทายาทแห่งเป่ยเหลียงผู้นี้ไม่เคารพกฎเกณฑ์ คือมะเร็งร้ายอันดับหนึ่งของเป่ยเหลียง! หากไร้เขา ไม่ว่าผู้ใดขึ้นปกครองเมืองนี้ พวกเจ้าก็ยังมีโอกาสรอดชีวิต!”

“บิดาของข้าก็เป็นทหารเป่ยเหลียง แต่กลับถูกเหยียบตายอย่างไร้เหตุผล! มารดาและพี่สาวของข้ากลับถูกพี่น้องของสวีฝานผู้นี้ทรมาน ตัดทรวงอกแล้วโยนเข้ากรงสุนัข! เรื่องเช่นนี้ พวกเจ้าจะไม่รู้จริงหรือ! คนเช่นนี้คู่ควรให้พวกเจ้ารับใช้หรือไม่!”

เหล่าทหารเป่ยเหลียงเบื้องล่างต่างมีแววตาลังเล เพราะเรื่องที่ฮ่อเฉียงกล่าว ล้วนเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในหมู่พวกเขา และบางคนรู้มากกว่านั้นเสียอีก

“สู้จนตาย!”

“สู้จนตาย!”

เสียงตะโกนจากใครสักคนปลุกเลือดนักรบในอดีตให้ลุกโชนอีกครั้ง บรรยากาศอันเด็ดเดี่ยวปกคลุมทั่วกองทัพ ดวงตาทุกคู่กลับมาฉายแววแข็งกร้าว

ท่ามกลางเสียงคำรามก้อง ฮ่อเฉียงเองก็มีชั่วขณะหนึ่งที่รู้สึกสับสน—เหตุใดสวีฝานเลวร้ายถึงเพียงนี้ แต่พวกเขายังเลือกจะภักดีต่อเขา!

เช่นนั้น เขาก็ทำได้เพียงเปิดฉากสังหารเท่านั้น ทว่าเหล่าทหารเหล่านี้กลับมีเงาของบิดาเขาอยู่ในนั้น เขาฆ่ามาคนมากมายนัก แต่ต่อหน้าทหารเป่ยเหลียงเหล่านี้ เขากลับรู้สึกอ่อนใจ

ในความสับสน เขาเห็นกู้เซิงเกอและจวิ้นเมิ่งชิงลอยอยู่ไกล ๆ ภาพคำพูดสุดท้ายก่อนตนตายก็แล่นวาบขึ้นมาอีกครั้ง

ความคิดพลันกระจ่าง ยังจะลังเลอันใดอีก! ในเมื่อพวกเขายังดื้อรั้นจะตายเพื่อเป่ยเหลียง เช่นนั้นก็จงตายไปพร้อมกันทั้งหมด!

เขาบังคับลูกธนูที่ต้านไว้ให้หมุนกลับทิศ พุ่งใส่กองทหารเบื้องล่าง

“วันนี้ข้ามาเพื่อล้างแค้น! ผู้ใดขวาง ข้าจะฆ่ามัน!”

ฮ่อเฉียงคำรามลั่น ลูกธนูนับพันพุ่งตกลงมาราวฝนเหล็ก ทหารเป่ยเหลียงไม่อาจต้านได้แม้ครึ่งชั่วลมหายใจ ลูกธนูทะลุร่างพวกเขาอย่างง่ายดาย เลือดสาดกระเซ็นทั่ว

สวีฝานที่ก่อนหน้านี้ยังทำท่าชิล ตอนนี้กลับหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

“เจ้า! อวดดีนัก!” เขาตะโกนลั่น แต่ร่างกลับถอยหนีไม่หยุด พยายามหาทางหลบหนี

ฮ่อเฉียงพุ่งทะลุออกจากหมอกดำ ไล่ตามสวีฝานไปอย่างรวดเร็ว

“สวีฝาน หยุดเดี๋ยวนี้!”

เขาพูดพลางขว้างมีดบินสองเล่มออกจากมือ แทรกแรงสังหารเข้าทะลุขาทั้งสองของสวีฝาน

“อ๊าก!”

เขากรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แผลที่ขาทำให้แทบร้องไห้

“ระบบ! เรียกคน! เรียกคนเร็ว!”

ระบบตอบกลับทันที “เรียก เซียนบนแผ่นดิน ตี้ซื่อเทียน ต้องแลกอายุขัยเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ยืนยันหรือไม่?”

“เรียก! เรียกเดี๋ยวนี้!” สวีฝานคำราม

เขาถูกผลักจนจนมุม หากไม่มีผู้ช่วยทรงพลังออกมา เขาย่อมต้องตายแน่

กู้เซิงเกอที่อยู่ไกลเหลือบตามอง แสงในดวงตาแวววับ “เป็นระบบจริง!”

บนกำแพงเมือง ฮ่อเฉียงไม่รู้ถึงความผิดปกติใด พลังสังหารในร่างยิ่งทวีขึ้น เขาคิดเพียงจะฆ่าสวีฝานให้ได้โดยเร็ว

ในวินาทีคับขัน ระบบออกมือทันใด ความเย็นเยียบพุ่งจากอากาศว่างเปล่า ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในพริบตา ยกมือปะทะกับฮ่อเฉียงทันที

“ปัง!”

คลื่นพลังจากทั้งสองระเบิดกลางอากาศ ฮ่อเฉียงซึ่งมีพลังมหาศาลเป็นครั้งแรกต้องเจอกับคู่ต่อสู้ที่น่าสะพรึง เขาถูกซัดกระเด็น ชนกำแพงเมืองพังครืน ก่อนตกลงพื้น ร่างถูกน้ำแข็งจับตัว แต่ก็สลายออกในชั่วพริบตา

“อืม?”

ตี้ซื่อเทียนส่งเสียงประหลาดใจ สีหน้าฉายความงุนงง

“โดยปกติแล้ว มดปลวกอย่างเจ้าควรตายไปกับเพียงฝ่ามือข้าสิ เหตุใด...ยังมีชีวิตอยู่ได้?”

สวีฝานเห็นฮ่อเฉียงบาดเจ็บก็กลับมาลำพอง หัวเราะเสียงดัง “สุดท้ายเจ้าก็เป็นแค่ฝุ่นใต้เท้าข้า! กล้าท้าทายข้า? ตี้ซื่อเทียน ฆ่ามัน! ฆ่ามันให้ข้า!”

เขาตะโกนลั่น ตี้ซื่อเทียนเพียงเหลือบมองเขาอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปยังฮ่อเฉียง “เด็กน้อย มาดูกันสิ ว่าจะรับกระบวนท่านี้ได้หรือไม่”

เขาเป็นเพียงร่างที่ถูกเรียกออกมา จึงไม่อาจต่อต้านคำสั่งของเจ้าของระบบได้ ก้าวเดินตรงไปยังฮ่อเฉียง

ฮ่อเฉียงรู้สึกตกตะลึงในใจ การปะทะเมื่อครู่เกือบเอาชีวิตเขา แต่ในวินาทีวิกฤตกลับมีพลังอุ่นแผ่วหนึ่งแผ่ซ่านออกจากภายใน รักษาร่างให้คงอยู่ได้

เขารู้ดีว่าพลังนั้นมาจากผู้มีพระคุณ กู้เซิงเกอ เขาไม่แน่ใจว่าพลังนั้นจะเหลืออยู่อีกหรือไม่ แต่เมื่อเผชิญกับตี้ซื่อเทียนที่รุกเข้ามา ใจของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อความตาย

ขณะจิตสับสน เขารู้สึกถึงกระแสพลังร้อนแรงพุ่งออกจากจุดตันเถียน พลังนั้นแผ่ไปทั่วสรรพางค์กายอย่างรวดเร็ว

ระดับพลังของเขาเพิ่มสูงขึ้นในพริบตา แม้ยังไม่ถึงขั้นของตี้ซื่อเทียน แต่ก็ไม่ถึงกับถูกฆ่าได้ในกระบวนท่าเดียวอีกต่อไป

อีกฟากหนึ่ง กู้เซิงเกอวางค่ายกลล้อมรอบสวีฝาน ปิดกั้นพื้นที่โดยรอบ ไม่เปิดโอกาสให้ระบบหลบหนีแม้เพียงเศษเสี้ยว

จวิ้นเมิ่งชิงที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยด้วยความประหลาดใจ “หรือว่า สวีฝานผู้นี้ก็เป็นเจ้าของระบบเหมือนกัน?”

“เจ้าคิดช้าไปหน่อยแล้ว” กู้เซิงเกอตอบเสียงเรียบ ทำเอาจวิ้นเมิ่งชิงถึงกับเม้มปากด้วยความขุ่นเคือง

(จบตอน)