ตอนที่ 185 เทพทหารขวางทาง กู้เซิงเกอลงมือ
หลังเมืองลอยกลางฟ้าปรากฏ หมู่เมฆดำที่เคยกรูกันเข้ามาสี่ทิศก็พลันสลาย กระแสน้ำวนกลางเวหาก็หายไป
เบื้องบนเมืองทอง มีเทพทหารสองตนสวมเกราะศักดิ์สิทธิ์ ยืนมองลงมายังเบื้องล่าง
หนึ่งในนั้นเอ่ยเสียงเย็นเฉียบ “แดนแห่งยุทธะ เส้นทางเหินสู่สวรรค์ถูกตัดขาด อย่าเปิดประตูสวรรค์อีก อย่าหลงผิดด้วยตนเอง!”
เสียงเย็นนั้นดังสะท้อนทั่วท้องนภา ราวประกาศพิพากษาประหารต่อผู้ฝึกยุทธที่หมายเหินสู่สวรรค์
ฮ่อเฉียง รู้ดีว่า กู้เซิงเกอ ให้เขาเป็นเบี้ยในกระดาน ก็เพราะต้องการให้เขาเหินสู่สวรรค์ด้วยวิถียุทธ
บัดนี้หนทางเหินสู่สวรรค์ถูกปิด ก็เท่ากับทำให้น้ำใจของผู้มีพระคุณสูญเปล่าทั้งหมดมิใช่หรือ!
เปลวโทสะพุ่งพล่านในดวงตา เขาพุ่งขึ้นฟ้าพร้อมตะโกน “ฟ้าดินหกทิศ มีที่ใดที่ข้าไปมิได้! วันนี้ ประตูสวรรค์ ต้องเปิด!”
เขาพูดพลางทะยานขึ้นบนกำแพงเมือง จน กู้เซิงเกอ กับ จวิ้นเมิ่งชิง ถึงกับตะลึงงัน
“ไม่ใช่สิ! หมอนี่กล้าเสี่ยงถึงเพียงนี้ ใครใช้ให้เขาพุ่งขึ้นไปกัน!”
กู้เซิงเกอ ตกตะลึงและโกรธ รีบเคลื่อนย้ายกายฉับพลัน ฉีกมิติไล่ตามไป
บนกำแพง เทพทหารสองตนเผยแววดูแคลน นักยุทธโลกเบื้องล่างระดับเซียนปฐพี ยังกล้าท้าทายพวกเขา นึกว่าตนเป็นเทพเจ้ารึ
หนึ่งในนั้นยกมือ เบื้องหน้าเกิดฝ่ามือทองคำยักษ์กดลงมา
(ครืน....)
ฝ่ามือมหึมากดทับ เปี่ยมด้วยกลิ่นอายแห่งความโกลาหล อำนาจเกินหยั่งถึง
ฮ่อเฉียง เมื่อเผชิญฝ่ามือยักษ์ สายตาเขาสั่นไหว ความหวาดกลัวผุดขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เขารับรู้ชัดเจน ตนมิใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย ความต่างราวฟ้ากับเหว
ต่อหน้าอีกฝ่าย แม้เป็นยอดฝีมือ เซียนปฐพี เขาก็ไม่ต่างจากเด็กหนุ่มพึ่งเข้าสำนัก
หากต้องตายในยามนี้ ก็ดูไม่ยากจะยอมรับ เพราะอย่างไร แค้นใหญ่ก็ได้ชำระแล้ว
เพียงแต่ไม่แน่ใจว่าตนได้ช่วยเหลือผู้มีพระคุณจริงหรือไม่ หากทำให้ท่านลำบาก…
ความคิดนั้นทำให้เขาสะดุ้งตื่น ไม่กล้าคิดต่อ ไม่กล้าคิดเลย
“เปิดประตูสวรรค์ให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
ฝ่ามือพลังมหาศาลกดลง พลังอำนาจน่าหวาดหวั่นจนผู้คนหนาวสะท้าน
(เสียงระเบิดดังสนั่น)
เสียงระเบิดดังก้อง ภายใต้แรงกดอันน่าสะพรึง ฮ่อเฉียง หลับตาลง ตั้งใจเผชิญความตาย
ทว่าเมื่อเสียงนั้นสิ้น เขากลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บหรือพลังทำลายใด
เขาลืมตาอย่างงุนงง เห็น กู้เซิงเกอ มายืนขวางหน้าโดยไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ปลายนิ้วแตะอยู่บนฝ่ามือทองคำยักษ์นั้น
(เสียงระเบิดครั้งใหญ่)
ฝ่ามือทองคำเหนือศีรษะระเบิดกระจาย พลังหลั่งไหลออกไปทุกทิศ ลมพายุกราดเกรี้ยว ผืนดินสะเทือน รัศมีผลกระทบกว้างนับแสนลี้
กู้เซิงเกอ เอ่ยเสียงเข้ม “ข้าให้เจ้ามีชีวิตอยู่เพื่อฝึกตน มิใช่ให้มาสละชีวิตโง่ ๆ เช่นนี้!”
ฮ่อเฉียง ก้มหน้าอย่างละอาย “ท่านผู้มีพระคุณ นี่คือสิ่งเดียวที่ข้าจะทำเพื่อท่านได้ ขออภัยจริง ๆ ”
“ถอยไปเถิด” กู้เซิงเกอ กล่าว
บัดนี้ ประตูสวรรค์ ได้เปิดแล้ว หน้าที่ของเบี้ยผู้นี้ก็ถือว่าสำเร็จ มีหรือไม่ ก็ไม่สำคัญอีก
กู้เซิงเกอ ลอยยืนกลางอากาศ ประจันหน้ากับเทพทหารเฝ้าประตูทั้งสอง
จวิ้นเมิ่งชิง เกรงว่าท่านผู้มีพระคุณจะปะทะกับเทพทหาร จึงรีบก้าวขึ้นไปข้างหน้า กล่าวว่า “สองท่านผู้เฝ้า พวกเราตั้งใจจะมุ่งไปยัง จงเทียนซิงอวี่ แต่ระหว่างทางเกิดเหตุไม่คาด จำต้องใช้วิถียุทธเปิดประตูสวรรค์นี้ ขอได้โปรดเมตตาให้เราผ่านไปเถิด”
สองเทพทหารเห็นโฉมงามของนาง ต่างตะลึงชั่วขณะ ทว่าพอฟังคำขอ สีหน้ากลับเย็นเฉียบ
“ฮึ กฎคือกฎ เส้นทางเหินสู่สวรรค์สายยุทธขาดแล้ว ที่นี่คือกำแพงสวรรค์ หากมิใช่ผู้ได้รับอนุญาต จงกลับไป!” หนึ่งในนั้นตอบด้วยท่าทางหยิ่งผยอง
กู้เซิงเกอ ก้าวออกไปอีก ใต้ฝ่าเท้า มังกรทองห้ากรงเล็บปรากฏ โอบร่างเขาไว้แล้วลอยเข้าหาเทพทหารทั้งสองอย่างช้า ๆ
“เราขอเพียงผ่านทางเท่านั้น หาได้เป็นผู้ฝึกยุทธเหินสู่สวรรค์ ท่านทั้งสองแม้เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ยังไม่ยอม หรือว่ากฎของพวกท่านแข็งเสียจนไร้เมตตา?”
น้ำเสียงของ กู้เซิงเกอ แผ่แรงกดดันมหาศาล พลังดั่งคลื่นมหาสมุทรถาโถมใส่ป้อมสวรรค์เบื้องหน้า
สองเทพทหารสีหน้าเข้มขรึม ไม่คาดว่าผู้นี้จะดื้อรั้น แถมยังดุดันถึงเพียงนี้
ทั้งคู่รีบประสานมือร่ายคาถา พลังอาคมกระทบลงบนกำแพงทองรอบเมืองสวรรค์
(ตูมมมมมม)
กำแพงทองคำระเบิดพลังแห่งกฎมิติ ปกคลุมทั่วประตูสวรรค์ ตัดขาดโลกทั้งปวง ปิดเส้นทางโดยสิ้นเชิง
กู้เซิงเกอ กับ จวิ้นเมิ่งชิง ต่างตะลึง ไม่คาดว่าอีกฝ่ายจะเลือกใช้วิธีหนีเช่นนี้ จนพูดไม่ออก
กู้เซิงเกอ พลันทะยานขึ้น ปลดปล่อยพลังออกจากกาย รวมสายฟ้าลงกลางฝ่ามือ ฟาดใส่กำแพงทองเบื้องหน้า
(เปรี้ยงงง)
กำแพงทองคำแตกสะบั้นในเสียงระเบิด ชิ้นส่วนกระจายร่วงลงเบื้องล่าง เผยช่องเปิดขนาดมหึมา
(จบตอน)