พรุ่งนี้ฉันจะไม่โทรหาเขา

“คุณโม่ครับ ทางนี้ ผมขอถามหน่อยอัลบั้มใหม่ของคุณจะออกวางขายอย่างเป็นทางการเมื่อไหร่ครับ?”

"อัลบั้มใหม่ของฉันได้กำหนดการวางขายอย่างเป็นทางการ คือวันที่ 14 พฤษภาคมคะ"

"คุณโม่ครับ คุณมั่นใจในตัวเองมากแค่ไหนในการกลับมาครั้งนี้"

"ฉันมั่นใจมาก!"

"คุณโม่ครับต่อหน้าแฟน ๆ กว่า 300 คนที่มาให้กำลังใจคุณ คุณมีอะไรจะพูดกับพวกเขาหรือเปล่าครับ?"

"มีคะ ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนและรอ... ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง!"

……

หลังจากเสร็จงานการแสดงเชิงพาณิชย์ โม่เฟยก็ให้นักข่าวเข้ามาสัมภาษณ์

คำถามของนักข่าวก็มีแต่คำถามเดิมๆ โม่เฟยก็ตอบคำถาม แต่เธอรู้สึกรำครานมากที่ต้องตอบคำถามเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมา แต่เธอก็ไม่ได้แสดงความรู้สึกนั้นออกมาทางสีหน้า เธอยังยิ้มจางๆแล้วตอบคำถามของนักข่าวอย่างอดทน

กลับมาถึงโรงแรม เธอนอนเฉยๆอยู่บนเตียง วันนี้เธอรู้สึกเหนื่อยมาก เหนื่อยถึงขนาดไม่รู้สึกหิวกันเลยทีเดียว

แต่เธอนอนไม่หลับ เธอจึงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาแล้วกดเบอร์ของหยางยี่

หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง เสียงผู้ชายที่หนักแน่นก็รับสาย: “ฮัลโหล?”

เมื่อได้ยินเสียงที่ไร้อารมณ์ของผู้ชายคนนี้ โม่เฟยก็กัดฟันเล็กน้อย

"ฉันเอง โม่เฟย" โม่เฟยพูดอย่างเย็นชา เพื่อปกปิดอารมณ์ที่แปรปรวนก่อนหน้านี้

"ผมรู้ แต่ซีซีหลับอยู่"เมืองเจียงเฉิง หยางยี่ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์และมองออกนอกหน้าต่าง

หยางยี่รู้ว่าที่โม่เฟยโทรมาหาเขาไม่ใช่ว่าเธออยากจะคุยกับเขา แต่เธอจะอยากจะคุยกับซีซี แม่และลูกสาวมักจะใช่วิธีนี้ในการบรรเทาความคิดถึงของกันและกัน

แต่เมื่อโม่เฟยได้ยินคำพูดของหยางยี่ เธอรู้สึกว่าหยางยี่โทษเธอที่เธอโทรมาช้า รู้สึกผิดมาก เธอพูดด้วยเสียงอ้อนๆว่า: "ช่วยไม่ได้นี่น่า ก็วันนี้ฉันมีงานยุ่งตลอดทั้งวันและเหนื่อยมาก! เลยโทรมาช้า"

หลังจากพูดจบ โม่เฟยก็ตกตะลึงและอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง

อ้าา ทำไมฉันถึงพูดแบบนั้นออกไป!

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนหยางยี่จะไม่ได้ตระหนักถึงมัน โม่เฟยแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ หยางยี่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า: "คุณจำเป็นต้องทำงานหนักขนาดนั้นด้วยหรอ?"

หยางยี่ไม่ได้สนใจวงการบันเทิงมากนักในชาติก่อน แต่เขาเคยเห็นบทความบทหนึ่งบนอินเทอร์เน็ตที่ต่อว่านักร้องเปียวซู่อย่างเสียๆหาย ๆเพราะชาวเน็ตไม่ชอบเพลงของเปียวซู่ แต่หยางยี่คิดว่านักร้องที่แต่งเพลงและร้องเพลง ที่ไม่ใส่ใจกับชื่อเสียงที่จะได้รับคือนักดนตรีตัวจริง!

ทำไมคุณต้องออกโปรโมททางธุรกิจด้วย? ทำไมคุณถึงต้องออกรายการวาไรตี้เพื่อให้รับความสนใจ?

ตราบใดที่คุณสามารถทำเพลงได้ดี คุณจำเป็นต้องกล้วที่จะไม่มีแฟนๆด้วยหรอ?

หยางยี่ไม่เห็นด้วยกับรูปแบบการทำงานของโม่เฟย แต่เขาไม่ได้พูดถึงมันก่อนหน้านี้ แต่เมื่อเขาเห็นว่าโม่เฟยเหนื่อยขนาดไหน เขาจึงอดไม่ได้ที่จะถาม

โม่เฟยรู้สึกอบอุ่นในใจ นี่เป็นครั้งแรกที่หยางยี่แสดงความเป็นห่วงต่อเธอ

“คุณไม่รู้หลอกว่าฉันเครียดขนาดไหน” ในที่สุดโม่เฟยก็วางชุดเกราะเย็นชาลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงบ่นว่า “ฉันหายจากวงการเพลงไปนานกว่า 4 ปี เกรงว่าแฟนๆ จะลืม ฉันไปแล้ว."

"คุณรู้ไหมว่าในช่วง 4 ปีที่ผ่านมามีศิลปินหน้าใหม่เกิดขึ้นมากี่คน ถ้าฉันไม่ทำงานหนัก ฉันก็ไม่สามารถตามศิลปินหน้าใหม่พวกนั้นได้นะสิ!"

หยางยี่เงียบไปคู่นึง เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนและเขาก็ไม่รู้ว่าจะแนะนำโม่เฟยอย่างไงดี ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงฟัง

โม่เฟยได้ระบายความรู้สึกต่างๆออกมา

แม้แต่โมเสี่ยวจวนก็ไม่เคยเห็นด้านนี้ของเธอ ภาพลักษณ์ของเธอต่อคนทั่วไปคือราชินีน้ำแข็งที่หยิ่งผยองและเด็ดเดี่ยว

เธอระบายความรู้สึกให้หยางยี่ฟังนานกว่ายี่สิบนาที จนกระทั่งปากของเธอแห้งและเธอฟื้นคืนสติแล้วพูดว่า "นี่ ทำไมคุณถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ"

ในขณะนั้น โม่เฟยได้นึกถึงการกระทำของเธอที่เหมือนหญิงสาวตัวน้อย ใบหน้าของเธอแดงก่ำ และดวงตาของเธอเป็นคลื่นอ่อนๆ ถ้าโม่เสี่ยวจวนมาเห็นโม่เฟยตอนนี่ล่ะก็ เธอคงต้องตกใจมากแน่ๆ

แต่หยางยี่ไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ!

"ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม คุณต้องดูแลตังเองให้ดีๆ และอย่าหักโหมเกินไปมากเกินไปนัก" ในที่สุดเขาก็พูดออกมาและกล่าวด้วยความเป็นห่วงเป็นใยเล็กๆ น้อยๆ

ประโยคนี้ใช้ได้ผลกับโม่เฟยจริงๆ!

หยางยี่ผู้เฉยเมยและไม่แยแสต่อสิ่งใด ได้แสดงความเป็นห่วงต่อเธอได้ทำให้เธอเหมือนผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสุขโดยไม่ได้ตั้งใจ

"อืม เข้าใจแล้ว" โม่เฟยตอบด้วยเสียงเบาๆ

การสนทนาระหว่างทั้งสองคนนั้นสั้นมาก ตั้งแต่ต้นจนจบ หยางยี่ไม่พูดอะไรเลย แต่หลังจากวางสาย โม่เฟยมีความสุขมากจนลืมความเหนื่อยล้าของเธอไป

หยางยี่บอกว่าให้เธอดูแลตัวเองดีๆ

โม่เฟยลุกขึ้นจากเตียงไปเพื่ออาบน้ำจากนั้น ก็บรรเทาความหิวของเธอด้วยการต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกิน

หลักจากทำอะไรเสร็จแล้ว เธอก็เดินไปที่เตียงเพื่อพักผ่อน หลับตาลง เธอเห็นหยางยี่ยื่นอยู่ตรงหน้าเธอ

"ไอ้สารเลวนี้ พรุ่งนี้ฉันจะไม่โทรหาคุณแล้ว!" โม่เฟยเหนื่อยเกินไป สติของเธอก็ค่อยๆ เบลอ แต่ปากของเธอก็ยังพูดพึมพำอยู่

ทางด้านหยางยี่เขาไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมา ราวกับว่าการคุยกับโม่เฟยเป็นเพียงฉากหนึ่ง

เพียงแต่มันทำให้แผนของหยางยี่หยุดชะงักไปเล็กน้อย ครึ่งชั่วโมงที่สูญเสียไป หยางยี่ต้องรีบทำ "Soldiers Assault" สองบทให้เสร็จอย่างรวดเร็ว เพื่อที่จะได้กลับไปพักผ่อน

ตอนกลางคืน เฉียงจื่อกำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ มองดูกล่องจดหมายที่ว่างเปล่า อยากจะร้องไห้!

ตลอดสองวันที่ผ่านมาเขาติดต่อหยางยี่ผ่านหลังเวทีของผู้แต่ง โดยหวังว่าจะได้รับข้อมูลติดต่อของอีกฝ่าย จากนั้นจึงบอกเขาเกี่ยวกับปัญหาบริบทบางอย่าง ตลอดจนการจัดเตรียมคำแนะนำติดตามผล อัปเดตความเร็ว ฯลฯ .

หยางยี่อัปเดตสองบทเป็นประจำทุกวัน แต่จำนวนคำในแต่ละบทนั้นมีมากถึงหมื่นคำ เฉียงจื่อกังวลว่าเขาไม่สามารถรอที่จะจัดเตรียมคำแนะนำได้!

นวนิยายทางอินเทอร์เน็ตแตกต่างจากวรรณกรรมดั้งเดิม การแนะนำแต่ละรอบมีความสำคัญมากและจำเป็นต้องจัดเรียงทีละขั้นตอน ถ้าคุณไม่รอคำแนะนำที่ดีที่สุด ผลลัพธ์ของหยางยี่จะไม่ดีที่สุด

ยิ่งไปกว่านั้น "Soldier Assault" กำลังอยู่ในจุดที่ได้รับความสนใจ มีคนจำนวนมากที่ชอบมัน แต่ก็มีพวกที่เกลียดมันเช่นกัน และมันเป็นปัญหามากมายในพื้นที่อภิปรายทุกวัน

เมื่อผมตอบรับดีก็ขายได้ดี ถ้าหยางยี่อัพเดทนิยายช้าลงหน่อยก็จะได้ยอดขายมากขึ้นไปอีก!

แต่หยางยี่เพิกเฉยต่อเขาเลย ดูเหมือนว่าหลังจากอัพเดทนิยายแล้ว เขาก็ออฟไลน์ทันที ฉันจะทำอย่างไรดี?

โชคดีที่เฉียงจื่อไม่รู้ว่า ที่หยางยี่ไม่ตอบเขาไม่ได้แปลว่าหยางยี่เพิกเฉยต่อเฉียงจื่อ แต่เป็นเพราะเขาใช้เวลาคุยหลับโม่เฟยมากเกินไป เลยทำให้หยางยี่มีเวลาเล่นอินเทอร์เน็ตน้อยลง... ถ้าเขารู้ เขาคงจะอาเจียนออกมาเป็นเลือดแน่