ตอนที่ 73: สังหารให้สิ้น อย่าให้เหลือ!
“ใช่แล้ว ข้าเคยเห็นชายหนุ่มผู้นั้นที่นครไป๋อวิ๋นมาก่อน แต่ยังไม่อาจยืนยันว่าใช่เขาหรือไม่ ต้องขอให้ข้ายืนยันอีกครั้ง”
ในดวงตาของหัวหน้าจับโจวมีความลังเล เพราะใบหน้าของชายหนุ่มบนบ่ามนุษย์ศิลานั้นซีดเผือดนัก ทำให้เขายากจะแน่ใจได้ว่าใช่คนเดียวกันหรือไม่
ดังนั้นเขาจึงมิได้พูดออกมาตรง ๆ แต่เก็บไว้เพื่อยืนยันในภายหลัง
“ช่วยด้วย…”
พลันมีเสียงแผ่วเบาเล็ดลอดขึ้นมาจากใต้ดิน เสียงนั้นอู้อี้เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสะอื้นไห้
ผู้คุมพากันหันมามอง เห็นร่างเล่ยหู่ถูกฝังจมอยู่ใต้ดิน ไม่มีผู้ใดคิดจะช่วย กลับยืนมองอย่างเงียบเชียบ
“รีบช่วยข้าด้วย ใต้ดินมีหินแหลมแทงข้าอยู่ เจ็บปวดเหลือเกิน”
เสียงอ่อนแรงดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ทุกคนอึ้งไปเล็กน้อย ไม่คาดว่าจะเป็นเช่นนี้
“แทงตรงไหนกัน?”
หัวหน้าจับโจวถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ สายตากวาดมองเล่ยหู่ พลันหยุดนิ่ง ณ ตำแหน่งซึ่งไม่ควรถูกแทงมากที่สุด
สีหน้าของหัวหน้าจับโจวก็ดูประหลาดขึ้นมาทันที ข้างกายผู้คุมทั้งหลายก็เหลือบตามองแล้วพากันตะลึงงัน
กระทั่งผู้คุมหนุ่มน้อยคนหนึ่งกลั้นไม่ไหว พึมพำออกมา “เขาถูกแทงตรงนั้น…จะไม่กลายเป็นขันทีหรอกหรือ?”
“คงเป็นเช่นนั้น เราจำเป็นต้องช่วยหรือไม่?”
“ไม่จำเป็นหรอก ทางการก็เต็มไปด้วยความมืดมน ต่อให้เล่ยหู่ตาย ก็ไม่มีใครช่วยเขาได้อยู่ดี” หัวหน้าโจวเอ่ยเสียงเรียบ
“จริงด้วย!”
ทุกคนพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง ไม่มีใครก้าวเข้าไปช่วย ปล่อยให้เล่ยหู่ค่อย ๆ ขาดใจสิ้นชีวิตอยู่ตรงนั้น
…
อีกด้านหนึ่ง — หุบเขาหินประหลาด
ฉินเย่ว่วิ่งฝ่าลมแรง มือซ้ายกดท้องน้อยที่ถูกฟันจนเลือดไหลไม่หยุด ใบหน้าน้อยที่มอมแมมเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเร่งร้อน
เบื้องหลังนาง มีคนเผ่าหนูโลหิตกว่าห้าสิบตนไล่ติดตามอยู่ หัวหน้าเป็นชายชราหูหนู ดวงตาเหี้ยมเกรียม มือกุมถุงเก็บของไว้แน่น
“เจ้าไม่อาจหนีไปได้ มอบผลรวมจิตใจเสีย ข้าจะละเว้นชีวิตให้”
เสียงแหบพร่าของชายชราตะโกนก้องพลางเร่งฝีเท้า
“ผลหลอมจิตเป็นของที่ข้าเตรียมมอบให้ท่านอาจารย์ พวกเจ้าฝันไปเถิดว่าจะได้ไป!”
ฉินเยว่ตะโกนตอบ น้ำเสียงเย็นเยียบ มือขวากำผลหลอมจิตสองลูกแน่น ไม่ยอมปล่อย
ครู่ก่อน นางเพิ่งเสี่ยงชีวิตสังหารอสรพิษกลายพันธุ์ยักษ์จนได้ผลหลอมจิตมา แต่ยังไม่ทันเก็บเข้าถุงเก็บของ ก็ถูกซุ่มโจมตี บาดเจ็บสาหัส ซ้ำยังถูกแย่งถุงเก็บของไป
กระนั้นนางยังปกป้องผลหลอมจิตไว้ได้สมบูรณ์ นี่คือสิ่งเดียวที่ทำให้นางยินดี เพราะมันเป็นของสำหรับท่านอาจารย์
“ดื้อด้านนัก! ฆ่านางเสีย พวกเราก็ได้ผลหลอมจิตเช่นกัน!”
เสียงชราตะโกนลั่น แฝงด้วยความอำมหิต
ฉินเยว่ได้ยินพลันเร่งฝีเท้า ใบหน้าซีดยิ่งกว่าก่อน
สุ่ย! สุ่ย! สุ่ย! สุ่ย!
เสียงแหวกอากาศดังขึ้น อาวุธลับนับสิบพุ่งตรงใส่หลังบอบบางของฉินเยว่ ทุกเล่มชโลมพิษร้าย เพียงถูกนิดเดียวก็ต้องตายแน่
นางกัดฟันเร่งฝีเท้า หวุดหวิดหลบได้ทั้งหมด แต่เพราะเสียเวลาไป เผ่าหนูโลหิตก็ไล่เข้ามาใกล้ แววตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม
“เจ้าหนีไม่รอดหรอก ในสายตาผู้บรรลุขั้นปรมาจารย์ฝึกกายอย่างข้า ทุกการดิ้นรนของเจ้าล้วนไร้ค่า อีกไม่นานเผ่าของข้าจะยิ่งมากขึ้น เจ้าจะยิ่งหมดทางหนี มอบผลหลอมจิตมา ข้าจะละเว้นชีวิตเจ้า!”
เสียงชราดังขึ้นอีกครั้ง หนักแน่นยิ่งกว่าเดิม
“ฝันไปเถิด! ต่อให้ตาย ข้าก็ไม่มีวันยกของที่เป็นของท่านอาจารย์ให้พวกเจ้า!”
ฉินเยว่ว่าด้วยเสียงกร้าวแกร่ง นางจะยอมพลีชีพก็เพื่อปกป้องสิ่งที่เตรียมไว้มอบให้อาจารย์
“งั้นเจ้าก็ไปตายเสีย!”
สุ่ย!
ร่างชายชราพุ่งมาดุจดาวตก ฝ่ามือปรากฏลูกบอลโลหิตสีแดงเข้ม นั่นคือพลังของปรมาจารย์ฝึกกาย สามารถควบแน่นโลหิตเป็นลูกกลมภายนอกเพื่อโจมตีระยะไกล
“ตายซะ!”
ลูกบอลโลหิตพุ่งปะทะกลางหลังฉินเยว่าอย่างจัง
ผั่ก!
ร่างเล็กของนางปลิวกระแทกกลิ้งไปกับพื้นหลายรอบ ก่อนหยุดนิ่ง ใบหน้าซีดเผือด ไร้โลหิต แม้แต่สติสัมปชัญญะก็เลือนราง
ขณะเดียวกัน เผ่าหนูโลหิตก็บุกเข้ามาล้อมรอบ นางสิ้นหนทางหลบหนี
“เจ้าหนีไม่รอดหรอก บอกให้เจ้ารู้เสียเถิด เผ่าของข้ามีเป็นพันเป็นหมื่น ไม่ช้าก็จะมาถึง เจ้าไม่มีวันรอดแน่ ฮ่า ๆ ๆ!”
ชายชราหัวเราะสะใจ ยกเท้าจะเหยียบลงบนมือขาวนวลของฉินเยว่
ครืน! ครืน! ครืน!
ทันใดนั้น เงามหึมาปกคลุมฟ้า ร่างยักษ์มนุษย์ศิลาตกลงมาพร้อมเสียงระเบิดดังสนั่น บดทับพื้นดินจนผู้คนเผ่าหนูโลหิตกระเด็นกระดอนไปทั่ว
ก่อนที่ใครจะได้ตั้งตัว มนุษย์ศิลาก็สะบัดแขนเหวี่ยงกำปั้นใส่ศัตรู กวาดสังหารประหนึ่งเครื่องจักรสังหารไร้ปราณี
เพียงหมัดเดียว ชายชราเผ่าหนูโลหิตก็กระเด็นร่างปลิวไป เลือดสาดกระจาย
เสียงกรีดร้องดังระงม กองทัพเผ่าหนูโลหิตแตกพ่ายยับเยิน
ดินสะเทือนหินถล่มทั่วหุบเขา
ท่ามกลางเสียงโกลาหล ชายหนุ่มชุดขาวก็ก้าวลงจากบ่ามนุษย์ศิลา มุ่งตรงเข้ามาประคองร่างเล็กของศิษย์หญิงขึ้นสู่อ้อมแขน กระโดดขึ้นไปยืนบนโขดหินสูง
“ไม่ต้องกลัว อาจารย์มาแล้ว”
หลี่เซวียนโอบร่างน้อยไว้แนบอก หยิบโอสถกรอกปากนาง อีกทั้งโรยผงสมานบาดแผลที่ท้อง ก่อนใช้ผนึกปิดรอยแผลอย่างเร่งด่วน
“ท่านอาจารย์…”
ฉินเยว่ที่สติเลือนลางเห็นใบหน้าท่านอาจารย์ ก็เผยรอยยิ้มบาง มือเล็กที่กำแน่นค่อย ๆ คลายออก เผยให้เห็นผลหลอมจิตสองลูกที่ยังสะอาดหมดจด
“ท่านอาจารย์ ของขวัญสำหรับท่านเจ้าค่ะ…”
นางว่าด้วยเสียงแผ่วเบา ก่อนหมดแรง
เมื่อเห็นผลหลอมจิตสองลูกพร้อมรอยยิ้มและเสื้อผ้าที่ชุ่มเลือดของศิษย์หญิง หัวใจอันแข็งแกร่งของหลี่เซวียนก็สะท้านไหว
เขาสูดลมหายใจลึก กอดนางแน่นขึ้น แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน
“พักผ่อนเถิด ต่อจากนี้ปล่อยให้อาจารย์จัดการเอง”
“อืม…”
ฉินเยว่ว่าพร้อมหลับใหลไปอย่างสงบ
หลี่เซวียนอุ้มนางไว้ดั่งเจ้าหญิง แววตาเย็นยะเยือกจ้องไปยังศัตรูที่ยังเหลือ
“สังหารให้สิ้น อย่าให้เหลือแม้แต่ผู้เดียว!”
(จบตอน)