ตอนที่ 83 ปรมาจารย์สุรากับหัวใจน้ำแข็ง
“ไม่จำเป็นแล้ว”
หลี่เซวียนตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก พลางหันไปมองเซียวเจี้ยน
“การจะขอคารวะเป็นศิษย์หรือไม่ เป็นเรื่องของเจ้า เจ้าต้องเลือกเอง อย่าปล่อยให้ใครมาชี้นำความคิด จงทำตามเสียงในใจตนเอง”
เมื่อเอ่ยจบ เขาก็เงียบลง ไม่กล่าวสิ่งใดต่อ เพียงรออยู่นิ่ง ๆ เท่านั้น
ด้านข้าง
กู่เฟิงที่ยังคงถือไก่ย่างอยู่เดิม ตั้งท่าจะพูดบางอย่าง แต่พอได้ยินคำว่า “ทำตามเสียงในใจ” เขาก็ชะงักไปเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง และมิได้ห้ามปรามต่อ
เวลาไหลผ่านไปทีละน้อย บรรยากาศทั้งห้องตกอยู่ในความสงบ
เซียวเจี้ยนเงียบไปครู่หนึ่ง พลันนึกถึงสัญญาที่เคยมีกับหลี่เซวียน อีกทั้งคิดถึงอาวุธที่อีกฝ่ายลงแรงสร้างขึ้นเพียงเพราะคำพูดของตน
หากตนผิดสัญญา ก็คงเท่ากับขัดต่อจิตใจตนเอง เซียวเจี้ยนจึงพยักหน้ากล่าวเสียงหนักแน่นว่า
“ข้ายินดีที่จะคารวะท่านเป็นศิษย์!”
“เซียวเจี้ยน เจ้าไม่คิดทบทวนอีกสักหน่อยหรือ?” กู่เฟิงยังอดไม่ได้ต้องเอ่ยเตือน
“ไม่จำเป็นแล้ว ข้าเคยมีสัญญากับท่านหลี่ ข้าย่อมต้องรักษาสัญญา และที่สำคัญ ท่านหลี่คือปรมาจารย์ตีเหล็ก มีคุณสมบัติเพียงพอจะเป็นอาจารย์ของข้า”
เมื่อเอ่ยจบ เขาก็ทรุดกายลงโดยไม่ลังเล คุกเข่าตรงหน้าหลี่เซวียน ประกอบพิธีคารวะอาจารย์ทันที
“ขอคารวะท่านอาจารย์ โปรดรับศิษย์เซียวเจี้ยนด้วยการคำนับสามครั้ง!”
ปุ! ปุ! ปุ!
เสียงหน้าผากกระทบพื้นดังก้อง
【ติ๊ง! ท่านได้รับศิษย์ผู้หนึ่งซึ่งมีพรสวรรค์ระดับยอดพิเศษ รางวัล: ปรมาจารย์สุรา】
【ติ๊ง! ศิษย์ของท่านคือผู้กำหนดชะตารอง รางวัลเพิ่มเติม: หัวใจน้ำแข็ง】
พร้อมเสียงกลไกดังขึ้น ความรู้เรื่องการหมักสุราไหลทะลักเข้ามาในสมองหลี่เซวียนมหาศาล ขณะเดียวกัน พลังเย็นยะเยือกพลันก่อเกิดในดวงใจ ไหลเวียนอย่างรวดเร็วทั่วสรรพางค์กาย
สัมผัสถึงพลังหนาวเหน็บในกาย เขายังงงงันอยู่ แต่ก็ยิ้มบางพลางประคองเซียวเจี้ยนขึ้นมา
“ดีมาก นับแต่นี้ไป เจ้าคือศิษย์ของข้า ข้าจะอบรมเลี้ยงดูเจ้าด้วยเต็มกำลัง ตามข้ามาเถิด”
เอ่ยจบ เขาเหลือบมองฝูงชนด้านนอก แล้วคว้าบ่าศิษย์หนุ่ม กระโจนพุ่งราวคมกระบี่ทะยานออกไป
กู่เฟิงที่ยังคงกัดไก่ย่างก็เร่งกายตามติดไปเช่นกัน
ไม่นานนัก ทั้งสามก็มาหยุดบนหลังคาแห่งหนึ่ง ก้าวเหินไปบนยอดบ้านอย่างว่องไว ก่อนจะโผลงมาสู่เรือนเล็กแห่งหนึ่ง
“ถึงแล้ว เชิญนั่งเถิด”
หลี่เซวียนชี้ไปยังโต๊ะหินกลมในลานบ้าน พลางผายมือเชื้อเชิญ
ที่นี่คือเรือนเล็กซึ่งร่างแยกของเขาเคยซื้อไว้ในนครหมาป่าอสูร รอบรัศมีสามพันลี้ เมืองต่าง ๆ ล้วนมีเรือนเช่นนี้ทั้งสิ้น เพื่อความสะดวกยามออกเดินทาง
“เจ้าพึ่งคารวะข้า ข้าในฐานะอาจารย์ ย่อมต้องมีของขวัญให้ นี่ เจ้ารับไปก่อน”
เขาหยิบตำรับโอสถหนึ่งแผ่นส่งให้เซียวเจี้ยน
“นี่คืออะไรหรือ?”
ศิษย์หนุ่มรับมา พลิกดูแล้วมึนงง เพราะตนไม่รู้เรื่องโอสถ จึงเหมือนอ่านหนังสือสวรรค์ไม่มีผิด
กู่เฟิงที่อยู่ข้าง ๆ แรกเริ่มก็ไม่ใส่ใจนัก คิดว่าตำรับจากนักรบจะมีค่าอันใดสำหรับผู้บำเพ็ญเซียน แต่เมื่อเหลือบตาไปเห็น พลันสะดุ้งตะลึง รีบแย่งมาตรวจสอบ
“นี่มัน…ตำรับอาบโอสถร่างกาย! และวิธีการผสมยานี้ยังละเอียดพิสดารยิ่งนัก ตำรับนี้หาได้ยากยิ่ง!”
เขากวาดตามองซ้ำไปซ้ำมา ยิ่งดูก็ยิ่งประหลาดใจ จึงหันมาจ้องหลี่เซวียน
“เจ้ารู้หรือไม่ ตำรับนี้ล้ำค่าเพียงใด!?”
“ย่อมรู้ ตำรับนี้สำหรับนักรบผู้ฝึกกาย มีผลเร่งให้บ่มเพาะก้าวหน้าได้รวดเร็ว”
หลี่เซวียนเอ่ยเรียบ ๆ ไม่ได้ถือสำคัญนัก
กู่เฟิงขมวดคิ้วแน่น “ในเมื่อเจ้ารู้ว่าตำรับโอสถนี้ล้ำค่า เหตุใดยังมอบให้เซียวเจี้ยน? ด้วยพลังต่ำต้อยของเขา ย่อมไม่อาจตอบแทนคุณค่าอันสูงส่งนี้ได้เลย”
“เขาอาจอ่อนแอในวันนี้ แต่หากได้รับสิ่งที่เพียงพอ วันหน้าเขาย่อมแข็งแกร่ง และเมื่อถึงเวลานั้น เขาย่อมตอบแทนเราได้”
หลี่เซวียนยิ้มบาง แล้วหยิบถุงเล็กอีกใบออกมา เปิดให้เห็นขวดเล็กสิบขวดวางเรียงอยู่
“นี่คือโอสถโลหิตชั้นเลิศหนึ่งร้อยเม็ด เหมาะใช้ในช่วงฝึกกายขั้นหนึ่งถึงสาม แม้ขั้นสี่ก็ยังพอมีผล รับไว้เสีย”
“โอสถโลหิตชั้นเลิศร้อยเม็ด!?”
เซียวเจี้ยนชะงักงันไปชั่วครู่ ปกติที่เขาเคยใช้มีเพียงโอสถโลหิตชั้นต่ำ กระทั่งชั้นกลางยังแทบไม่เคยได้สัมผัส แต่บัดนี้อาจารย์กลับมอบโอสถโลหิตชั้นเลิศถึงร้อยเม็ดให้ในคราเดียว!
“รับไว้เสียเถิด!” หลี่เซวียนโยนถุงนั้นให้ทันที
“ขอบพระคุณท่านอาจารย์”
เซียวเจี้ยนตื่นตะลึงจนมือสั่น รีบกอดถุงโอสถไว้แน่น รู้สึกหนักหน่วงเหมือนกอดภูเขาเอาไว้
“ยังไม่หมดเพียงเท่านี้”
หลี่เซวียนยกกล่องหนึ่งเปิดออก เผยให้เห็นขวดเล็กยี่สิบใบ
“นี่คือโอสถฝึกกายชั้นเลิศหนึ่งร้อยเม็ด กับโอสถชำระโลหิตชั้นเลิศอีกหนึ่งร้อยเม็ด แต่ยานี้แรงเกินไปสำหรับเจ้าตอนนี้ ต้องรอถึงฝึกกายขั้นสี่ห้าหรือหกเจ็ดจึงใช้ได้”
เซียวเจี้ยนรับไปอย่างลนลาน แทบไม่กล้าแตะต้องด้วยซ้ำ มูลค่ามันสูงเกินกว่าจะจินตนาการ
กู่เฟิงมองด้วยความเคร่งขรึม “เจ้ามอบสิ่งเหล่านี้ให้จริงหรือ? มันเกินกว่าความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์ศิษย์แล้ว”
“ก็เพียงโอสถสองร้อยเม็ดเท่านั้น ไม่ต้องถือสา และที่สำคัญ นี่ยังแค่เริ่มต้น”
ว่าพลาง เขาหยิบกล่องไม้ลงลายทองคำออกมา กล่องนั้นทำจากไม้ศักดิ์สิทธิ์ มีลายทองปิดผนึกอยู่
เมื่อเปิดออก กลิ่นหอมโอสถฟุ้งกระจายทันที ภายในคือโอสถชั้นยอดหนึ่งร้อยเม็ด แต่ละเม็ดใสกระจ่าง ราวผลึกน้ำค้างจากสวรรค์
“โอสถชั้นยอดหนึ่งร้อยเม็ด!?”
กู่เฟิงถึงกับสีหน้าจริงจังที่สุดในรอบหลายปี รีบมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความทึ่ง “ไม่น่าแปลกใจที่เจ้าไม่เห็นค่ากับโอสถชั้นยอดเพียงเม็ดเดียว เพราะเจ้ามีมากถึงหนึ่งร้อยเม็ด!”
เซียวเจี้ยนถึงกับลุกพรวด ดวงตาเบิกกว้าง สั่นสะท้านทั้งกาย
โอสถชั้นยอดหนึ่งร้อยเม็ดนั้น แม้แต่ผู้ยิ่งใหญ่ระดับเจ้าเมืองยังไม่อาจหามาครอบครองง่าย ๆ ตลอดชีวิต อาจได้เพียงเม็ดสองเม็ดเท่านั้น แต่บัดนี้กลับวางอยู่ตรงหน้าเขา!
“เจ้ารู้หรือไม่ ค่าของโอสถเหล่านี้คือสิ่งใด?” กู่เฟิงถามเสียงขรึม
“แน่นอน มันคือสิ่งที่จะทำให้เซียวเจี้ยนก้าวสู่กายบริสุทธิ์” หลี่เซวียนตอบอย่างเกียจคร้าน
“เจ้ารู้จริง ๆ ด้วย!”
กู่เฟิงมองด้วยความทึ่ง ก่อนจะหยิบโอสถเหล่านั้นส่งให้ศิษย์หนุ่ม “รับไป แล้วรีบขอบคุณอาจารย์ของเจ้าเสีย!”
“เอ่อ…”
เซียวเจี้ยนยังคงตกตะลึง จนทำท่าจะคุกเข่าลงอีกครั้ง แต่ถูกหลี่เซวียนห้ามไว้
“ยังไม่ต้องรีบร้อน ยังไม่จบเพียงเท่านี้”
หลี่เซวียนหยิบภาพวาดสามผืนออกมาส่งให้ศิษย์
(จบตอน)