ตอนที่ 87 สุดยอดการเร้นกาย

  “พวกอินทรีทองทั่วไปย่อมไร้ค่า เพราะสายเลือดตื่นยากนัก แต่ตัวนี้กลับแผ่ออกด้วยกลิ่นอสูรเล็กน้อย แสดงว่าสายเลือดสายฟ้าในกายกำลังตื่นอยู่แล้ว เช่นนี้จึงเรียกได้ว่า อินทรีทองสายฟ้า”

  “อินทรีทองสายฟ้าสามารถปล่อยสายฟ้าออกมาช่วยต่อสู้ได้ ถือเป็นอสูรสงครามที่ดีทีเดียว เหมาะยิ่งจะเป็นสัตว์รบข้างกาย เพียงเสียดาย มันโตเต็มวัยแล้ว จะฝึกให้เชื่องยากนัก ช่างน่าเสียดายเสียจริง” ยายหลานเอ่ยถอนใจ

  “ช่างน่าเสียดายจริง ๆ”

  ซ่งเสี่ยวเหม่ยพยักหน้ารับ พลางหันมองอินทรีทองที่บินลับไปด้วยความอาลัย เพราะรูปลักษณ์สง่างาม ดั่งลายทองบนปีกเรืองรองช่างงดงามตรึงตา แต่ในเมื่อโตแล้ว ย่อมยากจะฝึก

  “เอาเถิด พวกเจ้ากลับไปก่อน ข้าจะลองเสี่ยงดูว่าพอฝึกได้หรือไม่” ยายหลานยังไม่ละความคิด

  “ยังมีหวังหรือ?” ซ่งเสี่ยวเหม่ยถามต่อทันที

  “ข้ามีดอกไม้เลี้ยงอสูรหนึ่งต้น บางทีอาจได้ผลอยู่บ้าง ข้าจะไปลองดู”

  ยายหลานเอ่ยจบก็ส่งฉินเยว่และซ่งเสี่ยวเหม่ยไปยังใกล้นครไป๋อวิ๋น แล้วจึงควบขี่อินทรีใหญ่ทะยานหายไปในสายลม

  ฉินเยว่กับซ่งเสี่ยวเหม่ยเดินเข้าสู่นครไป๋อวิ๋น พลางเอ่ยถึงหลี่เซวียนตลอดทาง

  “ท่านอาจารย์หายไปหกเจ็ดวันแล้ว ไม่รู้กลับมายัง ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน” ฉินเยว่ลูบถุงเก็บของที่มีผลวิวัฒน์อยู่

  “วันนั้นท่านอาจารย์เขียนจดหมายทิ้งไว้แล้วจากไป ข้ายังไม่ได้กล่าวลาสักคำ ไหนจะพี่หญิงปิงเซวียนด้วย หลังพบครั้งนั้น นางก็หายไปนานแปดเก้าวัน ไม่ทิ้งแม้แต่ข้อความ ช่างไม่น่าไว้ใจได้จริง ๆ” ซ่งเสี่ยวเหม่ยส่ายหัวอย่างจนใจ รู้สึกว่าพี่หญิงปิงเซวียนนั้นไม่อาจพึ่งพาได้

  “บางทีนางอาจติดธุระก็เป็นได้ กลับไปเถอะ หวังว่าเมื่อถึงเรือนแล้วจะได้เจอท่านอาจารย์”

  ฉินเยว่เร่งก้าวเข้าสู่สำนักคุ้มกันไป๋อวิ๋นด้วยใจร้อนรน

  เมื่อถึง ทั้งสองก็พุ่งตรงไปยังเรือนเล็กของหลี่เซวียนทันที พลันพบเขากำลังนั่งตากแดดยามเช้าอยู่พอดี

  “ท่านอาจารย์! ท่านกลับมาแล้วหรือ!”

  สองสาวเบิกตาพร่างพราย รีบวิ่งไปจับแขนซ้ายขวาของเขาพร้อมกัน

  “อืม กลับมาแล้ว”

  หลี่เซวียนเห็นศิษย์น้อยทั้งสองเป็นห่วงเขานัก ก็รู้สึกอบอุ่นอยู่ในใจ

  “ท่านอาจารย์หายไปหลายวัน เช่นนี้ไปที่ใดมาหรือ?” ฉินเยว่ถามเสียงแผ่ว พลันคลายกังวลเมื่อเห็นเขาปลอดภัย

  “ข้าไปหาศิษย์น้องพวกเจ้ามา เขาผู้นั้นพรสวรรค์ไม่เลว บัดนี้ถึงฝึกกายขั้นสิบแล้ว” หลี่เซวียนเอ่ยสั้น ๆ

  “ฝึกกายขั้นสิบแล้วหรือ!”

  ซ่งเสี่ยวเหม่ยถึงกับตะลึง เพราะนางยังเพียงฝึกกายขั้นเจ็ด ความแตกต่างทำให้นางเกิดแรงกดดันไม่น้อย

  ส่วนฉินเยว่กลับไม่แปลกใจนัก เพราะนางเองฝึกกายขั้นเก้าแล้ว อีกไม่นานย่อมทะลวงสู่ขั้นสิบได้เช่นกัน

  “พวกเจ้าไม่ต้องกังวล ศิษย์น้องผู้นั้นเพราะสายเลือดตื่นขึ้นจึงแข็งแกร่งเร็ว ส่วนพวกเจ้าสายเลือดยังไม่ตื่น ช้าก็เป็นเรื่องปกติ รอวันใดสายเลือดตื่นแล้ว พลังย่อมพุ่งทะยานเอง”

  หลี่เซวียนเอ่ยปลอบ เพราะไม่อยากให้ศิษย์สาวรู้สึกกดดัน

  “เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์…ข้ามีของขวัญให้นี่”

  ฉินเยว่หยิบผลวิวัฒน์ออกมาจากถุง ส่งมอบให้เขาทันที

  “ผลวิวัฒน์รึ ของดีแท้ ขอบใจมาก”

  หลี่เซวียนยิ้มรับด้วยใจยินดี ผลเช่นนี้เขาต้องการอยู่แล้ว ยิ่งได้รับจากศิษย์ ก็ยิ่งรู้สึกซาบซึ้ง

  “ท่านอาจารย์ ข้าไม่อาจหาสมบัติได้ จึงทำหวีเล็ก ๆ จากไม้ม่วงมาให้แทน”

  ซ่งเสี่ยวเหม่ยมอบหวีไม้ที่ทำด้วยมือตนเองให้เขา

  “อืม ขอบใจเจ้าทั้งสอง”

  หลี่เซวียนรับของแล้ว สีหน้ายิ่งอิ่มเอิบ เพราะทั้งสองสาวล้วนตั้งใจจริง

  “เอาล่ะ ไปฝึกเถิด อีกสองสามวันข้าจะหลอมโอสถบางอย่างให้พวกเจ้า”

  “เจ้าค่ะ ขอบพระคุณท่านอาจารย์”

  สองสาวยิ้มร่า กระโดดโลดเต้นกลับเข้าห้องไป เห็นหมีน้อยกับแมวดำยังนอนหลับสนิทอยู่

  แท้จริงแล้ว ทั้งสองสัตว์น้อยระหว่างสายเลือดตื่น เคยวิ่งออกไปหาหลี่เซวียนก่อนแล้ว จนได้ดื่มน้ำแห่งอารมณ์ไปห้าหยด จึงกลับมาหลับต่ออย่างสบายใจ

  ในลานเล็ก หลี่เซวียนยืนมองสองสาวกลับเข้าห้อง พลันหยิบผลวิวัฒน์ออกมา ก้าวลงสู่ห้องใต้ดิน แล้วค่อย ๆ กลืนกินเข้าไป

  ทันทีนั้น กระแสอุ่นไหลเวียนทั่วกาย ดุจดั่งอาบในบ่อน้ำร้อน ความสามารถหนึ่งในกายเริ่มแปรเปลี่ยน

  【ติ๊ง! ความสามารถ ‘เร้นกาย’ ของท่านวิวัฒน์เป็น ‘สุดยอดการเร้นกาย’】

  【หลี่เซวียน】
  – ระดับ: แปรปราณขั้นหนึ่ง
  – ศิษย์: เซียวเจี้ยน, เย่ฝาน, ลู่ฉางเซิง, ซ่งเสี่ยวเหม่ย, ฉินเยว่
  – รากวิญญาณ: สายฟ้าชั้นสูงสุด, ยอดฝีมือวิชายุทธ์, เซียนกระบี่ยอดฝีมือ
  – ความสามารถติดตัว: หัวใจน้ำแข็ง, กลมกลืนธรรมชาติ, ภูมิคุ้มกันโรคภัย, สัญชาตญาณสู้รบ, ฟื้นฟูฉับไว
  – พรสวรรค์: สุดยอดการเร้นกาย, เสกก้อนศิลา, จิตปราบ, อาภรณ์ประจำกาย, สื่อสารด้วยใจ, มุมมองสวรรค์, ร่างแยกโลหิต, พลังเทพกำเนิด
  – ความสามารถ: หุ่นเชิดโลหิต, กระบี่ดารา, เซียนธนู, ก้าวเมฆา
  – ความชำนาญ: ปรมาจารย์หลอมศาสตรา, ปรมาจารย์โอสถโลหิต, ปรมาจารย์ผนึกโลหิต, พ่อครัวขั้นเทพ, เพลงขั้นเทพ, จิตรกรขั้นเทพ, ปรมาจารย์สุรา

  “สุดยอดการเร้นกายรึ…ลองดูหน่อย!”

  เขาคิดเพียงครู่ก็ปลดปล่อยพรสวรรค์นี้ ร่างทั้งร่างพลันกลมกลืนหาย ไม่เพียงไร้พลังฝึกเซียน แม้กระทั่งลมหายใจก็สงบประดุจคนธรรมดา

  เขาลองปรับเปลี่ยนใหม่ พลันระดับพลังที่แผ่ออกกลับกลายเป็นฝึกกายขั้นห้า ผ่านไปครู่เดียวก็กลายเป็นขั้นแปด แล้วกลายเป็นขั้นเก้าในพริบตา

  “น่าพิศวงนัก! เพียงปรับก็เปลี่ยนระดับพลังได้ อำพรางยิ่งกว่าลวงตา ต่อให้ผู้บำเพ็ญสูงส่งก็ยากจะมองออก”

  เขายิ้มพอใจ ตั้งค่าพลังเร้นกายไว้ที่ฝึกกายขั้นสิบ ก่อนเอนกายพิงเก้าอี้ เปิดผู้ช่วยน้อยขึ้น

  【ติ๊ง! ร่างแยกโลหิตหมายเลข 666 ที่กลายเป็นซอมบี้ ตรวจพบ ‘ผู้บำเพ็ญมาร’ ผู้ต้องสงสัยว่าอยู่เบื้องหลัง】
  【ติ๊ง! ร่างแยกโลหิตหมายเลข 666 เห็นว่าผู้บำเพ็ญมารบาดเจ็บสาหัส กำลังถูกปิงเซวียนตามล่า】
  【ติ๊ง! ร่างแยกโลหิตหมายเลข 666 ตัดสินว่าผู้บำเพ็ญมารสิ้นหวังจะรอด โอกาสรอดต่ำ จึงฉวยโอกาสทำลายโลงผี แล้วกระโดดออกมา】

  …

  ภายในห้องฉินเยว่

  สองสาวเพิ่งล้างตัวเสร็จ พลันเงาร่างยายหลานปรากฏขึ้น มานั่งบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าไม่สู้ดี

  “ยายหลาน ท่านกลับมาแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง ฝึกอินทรีทองได้หรือไม่?” ซ่งเสี่ยวเหม่ยถามทันควัน

  “ล้มเหลวแล้ว เจ้าอินทรีทองสายฟ้านั่นหยิ่งผยองนัก ต่อให้ข้าใช้สมบัติสวรรค์มาล่อ มันก็ไม่เหลียวแล ข้าลองใช้พลังข่ม มันก็ยอมตายไม่ยอมจำนน ข้าทำได้เพียงปล่อยมันไป ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก”

  ยายหลานถอนใจ เสียดายราวสูญเสียสมบัติล้ำค่า

  “อย่าเสียใจไปเลย ท่านยังมีอินทรีใหญ่อยู่แล้ว ไม่ด้อยเลยสักนิด” ซ่งเสี่ยวเหม่ยปลอบเบา ๆ

  “เฮ้อ ได้แต่คิดเช่นนั้น” ยายหลานถอนใจยาว

  ขณะนั้นเอง เสียงของหลี่เซวียนดังมาจากลานด้านนอก

  …

(จบตอน)