ตอนที่ 89 ศิษย์เลื่อนขั้นอีกครา

  หลี่เซวียนขมวดคิ้ว เปิดมุมมองสวรรค์ทันใด สายตากวาดออกไปรอบทิศสิบลี้

  พลัน เขาพบคลื่นอารมณ์ใหม่แผ่วออกมาจากเรือนใหญ่ใกล้จวนเจ้าเมือง

  เจ้าของคลื่นอารมณ์นั้นคือผู้บำเพ็ญเซียนนาม ถังเข่อเอ๋อ ซึ่งเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

  อีกฝั่งหนึ่ง ณ เรือนของผู้บำเพ็ญเซียน โจวเหิง คลื่นอารมณ์ที่แผ่ออกกลับเต็มไปด้วยความริษยา

  ทั้งสองล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียน คลื่นอารมณ์จึงรุนแรงยิ่งกว่าคนธรรมดาหลายเท่า ทำให้หลี่เซวียนพลันเข้าใจสิ่งหนึ่ง

  “ดูท่าพลังยิ่งแข็งแกร่ง คลื่นอารมณ์ก็ยิ่งมหาศาล แม้ไม่ตั้งใจปล่อยก็ยังรุนแรงกว่ามนุษย์ทั่วไป”

  เขาเหลือบมองไปยังเรือนของบิดามารดา อารมณ์ที่นั่นล้วนสดใสบริสุทธิ์ แม้ไม่ยิ่งใหญ่ดั่งของผู้บำเพ็ญเซียน แต่กลับงดงามด้วยความจริงใจ

  โดยเฉพาะ ฉินเยว่ แม้อายุยังน้อย แต่คลื่นอารมณ์ที่ส่งออกกลับบริสุทธิ์และยิ่งใหญ่เกินผู้บำเพ็ญเซียนเสียอีก ทำให้หลี่เซวียนมองด้วยความทึ่งอีกครั้ง

  เขาส่ายหน้ายิ้ม พลางหันไปย่างเนื้อต่อ มือหนึ่งพลางดูดซับคลื่นอารมณ์รอบทิศ

  อารมณ์ที่ได้มาหลากหลาย บางเบิกบาน บางหดหู่

  เช่นจากฉินเยว่คืออารมณ์สดใส จาก ยายหลาน กลับเป็นความอึดอัดหงุดหงิด นางแอบยืนมองออกมาจากหน้าต่างอย่างกล้ำกลืน ฝีปากอยากลิ้มรสย่างหอม ๆ แต่กลับไม่กล้าออกมา ขอเพียงแอบดมกลิ่นอยู่เงียบ ๆ ทำให้หลี่เซวียนอดขันมิได้

  เขาจึงไม่ใส่ใจนางนัก มุ่งย่างเนื้อเลี้ยงเหล่าตัวเล็กต่อไป

  เวลาผ่านไปร่วมหนึ่งชั่วยาม

  อาหารก็ย่างเสร็จสิ้นในที่สุด

  ซ่งเสี่ยวเหม่ยกินอิ่มจนท้องตึง นั่งซบเก้าอี้ไม่อยากขยับ
  แมวดำกลมป้อมขึ้นไปทั้งร่าง
  ส่วนหมีน้อยกินไม่มาก แต่แอบซ่อนเป็ดย่างหนึ่งตัวไว้ แววตาล่อกแล่กแอบสูดดมไม่หยุด ท่าทางน่าขันน่ารัก

  มีเพียงฉินเยว่ที่กินพอประมาณ เพียงเศษชิ้นเนื้อยังติดมุมปากแดงระเรื่อ

  “ท่านอาจารย์ ท่านกินแค่นี้จะอิ่มหรือเจ้าคะ? ให้ข้าย่างเพิ่มอีกสักหน่อยดีหรือไม่?”

  ฉินเยว่เอ่ยถามด้วยความใส่ใจ

  “ไม่จำเป็นหรอก ของเหล่านี้คุณภาพยังต่ำไป หากได้วัตถุดิบดีกว่านี้คงจะเลิศยิ่ง” หลี่เซวียนส่ายหน้าด้วยแววผิดหวัง

  คำพูดนั้นทำเอายายหลานที่แอบฟังอยู่แทบสำลัก นางอยากจะร้องบอกว่าอาหารนี้หอมเลิศแค่ไหน ยังไม่ทันได้กินสักคำ เจ้ากลับบ่นจู้จี้อยู่ได้ ช่างน่าโมโหยิ่งนัก! แต่ก็ทำได้เพียงกอดอกกล้ำกลืนอยู่ในเงามืด

  ทันใดนั้น

  เสียงปีกกระพือดังขึ้น อินทรีทองสายฟ้าร่อนลงจากฟากฟ้า มาหยุดเหนือเรือน

  ยายหลานเบิกตากว้าง “มันมาได้อย่างไร? กลิ่นอาหารดึงดูดงั้นหรือ? เป็นไปไม่ได้…อินทรีทองสายฟ้ามีอุปนิสัยหยิ่งผยองนัก ต่อให้หิวจนตายก็ไม่เคยลดตัวเข้าใกล้ผู้คน”

  แต่ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้นางตะลึงงัน—อินทรีทองสายฟ้ากลับโผลงบนกิ่งไม้ใหญ่ หย่อนกวางดาวตัวน้อยลงบนพื้น พลางส่งเสียงร้องจิ๊บจิ๊บ เขย่าปีกทำท่าราวกับคำนับ พร้อมทั้งก้มหัวลงราวทำความเคารพ

  “นี่มัน…” ยายหลานพึมพำ คล้ายไม่อยากเชื่อสายตา

  อินทรีทองสายฟ้าโดยธรรมชาติหยิ่งผยอง ยามสายเลือดตื่นยิ่งหยิ่งทะนงยากฝึก แต่มาบัดนี้กลับยกกวางดาวมาวางลง เหตุใดถึงยอมก้มหัวให้มนุษย์?

  นางถึงกับหวั่นไหว ครุ่นคิดในใจ “นี่หรือคือพลังแห่งอาหาร? ถึงขนาดทำให้อสูรหยิ่งผยองเช่นนี้ยอมศิโรราบ…”

  ขณะที่ยายหลานยังตื่นตะลึง อินทรีทองสายฟ้าก็ก้มหัวซ้ำ ยังกระพือปีกก้มหัวดุจแสดงความนอบน้อมต่อหลี่เซวียน

  “ท่านอาจารย์ มันคงอยากกินเนื้อย่างแน่เลย แถมยังหอบกวางดาวมามอบให้อีกด้วย” ฉินเยว่พูดเสียงใส

  “เจ้าตัวนี้ยังมีน้ำใจถึงเพียงนี้รึ” หลี่เซวียนพึมพำ เขามองกวางดาวน้อยบนพื้น แผลที่คอมีเลือดไหลพรั่งพรู ร่างยังอ่อนแรงแต่ไม่ถึงตาย

  ฉินเยว่สงสารจึงรีบโอบอุ้มขึ้นมากอดแน่น “ท่านอาจารย์ เจ้ากวางน้อยน่ารักนัก อย่าเอามันไปกินเลยนะเจ้าคะ”

  หลี่เซวียนหัวเราะเบา ๆ “เอาเถิด ไม่กินก็ได้”

  เขาล้วงโอสถจำกัดอาหารเม็ดหนึ่ง ส่งให้กวางน้อย กวางเล็กสะท้านเล็กน้อย แต่เมื่อได้กลิ่นจากร่างหลี่เซวียนกลับรู้สึกปลอดภัย จึงกลืนลงไปอย่างว่าง่าย ไม่นานบาดแผลก็สมานกลับคืน

  เจ้ากวางน้อยค่อย ๆ ใช้หัวน้อยถูแขนหลี่เซวียน แสดงความใกล้ชิดออดอ้อน

  อินทรีทองสายฟ้าบนกิ่งไม้เห็นดังนั้นก็ส่งเสียงร้องก้องทันที ก่อนกระพือปีกทะยานขึ้นฟ้า มุ่งหน้าสู่ขอบฟ้า

  ในขณะเดียวกัน เสียงกลไกพลันดังขึ้นในหัวหลี่เซวียน

  【ติ๊ง! ศิษย์ของท่าน ลู่ฉางเซิง เผลอเหยียบค่ายกลโบราณ ถูกส่งไปยังทวีปลึกลับ】
  【ติ๊ง! ศิษย์ของท่าน ลู่ฉางเซิง เคราะห์ซ้อนกลับกลายเป็นโชค บรรลุฝึกกายขั้นสิบ รางวัลเริ่มรีเฟรช】

  “หืม?”

  หลี่เซวียนเลิกคิ้ว ไม่คาดคิดว่าลู่ฉางเซิงจะพลัดไปยังดินแดนแปลกพิสดาร ใจเขายิ่งใคร่รู้ทวีคูณ

  แต่สิ่งที่เขารอคอยยิ่งกว่าคือรางวัลจากระบบ เมื่อเป็นรางวัลต่อเนื่องเช่นนี้ ต้องยิ่งใหญ่กว่าคราใดแน่

  เขาจึงเอ่ยกับศิษย์สาวไม่กี่คำ ก่อนลุกกลับเข้าห้อง ล็อกประตูมิดชิด เดินลงสู่ห้องใต้ดินเข้าสมาธิ

  เสียงกลไกดังขึ้นอีกครั้ง

  【ติ๊ง! โปรดเลือกวิธีรับรางวัล】
  1. รับแยกทีละรายการ
  2. รับทับซ้อนรวมกัน

  “ย่อมต้องทับซ้อนรวมสิ้น” หลี่เซวียนตอบทันควัน

  【ติ๊ง! เลือกเสร็จสิ้น กำลังส่งรางวัล…】

  …

(จบตอน)