ตอนที่ 4 กระถางเงินทองระดับต้น

  ค่าร่างกายกับค่าจิต ฉู่เทียนหลินได้ลองหลอมไปแล้ว คราวนี้ก็เหลือแต่ ค่าพลัง! ตอนนี้ค่าพลังที่เขามีเหลืออยู่ 0.4 …งั้นลองเอามาใช้หลอมอะไรสักอย่างดีไหม?

  เขามองไปรอบ ๆ แล้วสายตาก็ไปหยุดที่กระปุกเหล็กเล็ก ๆ บนหัวเตียง ซึ่งใช้เก็บเหรียญที่ได้เวลาซื้อของแล้วมีเงินทอน …ถ้าหลอมเจ้ากระปุกนี้ จะออกมาเป็นอะไรนะ? คิดได้ก็ทำเลย เขาคว้ากระปุกใบนั้นมากำไว้ในฝ่ามือขวาแล้วพูดในใจว่า “หลอม!”

  พลัน กระปุกเหล็กเล็ก ๆ หายวับไปต่อหน้าต่อตา ค่าพลัง 0.4 ก็ถูกดูดหายไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่วินาที ค่าพลังหมดเกลี้ยง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว:
  “การหลอมเสร็จสิ้น จะนำออกมาหรือไม่?”

  “เอา!” เขาตอบทันที

  วูบเดียว กระปุกเล็กก็ปรากฏขึ้นมาในมืออีกครั้ง แต่คราวนี้น้ำหนักมากขึ้นเล็กน้อย แถมดูประณีตกว่าเดิม แล้วข้อมูลก็เด้งขึ้นมา:
  “กระถางเงินทองระดับต้น: สามารถรวบรวมสมบัติได้วันละหนึ่งชิ้นโดยอัตโนมัติ!”

  ฉู่เทียนหลินยืนตะลึง …วันนี้เซอร์ไพรส์ติด ๆ กันจริง ๆ! แค่ผลึกปัญญาระดับต้นก็ทำให้เขากลายเป็นเด็กเรียนเก่งแล้วแท้ ๆ ไม่คิดเลยว่าแค่กระปุกเหล็กเก็บเหรียญธรรมดา จะกลายเป็นกระถางเงินทองที่สร้างสมบัติได้ทุกวัน! ถ้าโชคดีเจอของมีค่าหน่อย ปัญหาการเงินก็แก้ได้เลยนี่นา!

  ถึงแม้ความสามารถฟังดูเกินจริง แต่เขาก็เชื่อ …เพราะเตาสร้างสรรค์ได้สร้างเรื่องเหลือเชื่อมาแล้วสองครั้ง นี่ไม่ใช่เรื่องที่เกินความเป็นไปได้เลยสักนิด เขารีบเอากระถางเงินทองระดับต้นเก็บไว้ใต้หมอนด้วยความหวงแหน แล้วทิ้งตัวลงนอนทันที

  ในเมื่อเตาสร้างสรรค์ทรงพลังขนาดนี้ ต่อไปเขาต้องใช้มันให้คุ้มค่า และสิ่งสำคัญที่สุดก็คือ ร่างกาย–พลัง–จิต ที่ใช้เป็นเชื้อเพลิง เขาจึงสั่งในใจว่า:
  “สกัดค่าที่สกัดได้ทั้งหมดออกมา!”

  ทันใดนั้น ค่าร่างกายที่เพิ่งฟื้น ค่าพลัง และค่าจิตก็ถูกดูดออกไปหมด ทำให้เชื้อเพลิงในเตาสร้างสรรค์กลายเป็น ร่างกาย: 0.5, พลัง: 0.4, จิต: 0.4 ส่วนของเขาเองก็เหลือเท่าค่าต่ำสุดที่ยังปลอดภัยคือ 0.5 ทุกค่า และเพราะเขานอนในท่าสบายอยู่แล้ว เพียงสองวินาที เขาก็หลับสนิทไปทันที

  ครั้งนี้เขาหลับเต็มอิ่ม ตื่นมาอีกทีเป็นเวลาเจ็ดโมงเช้าแล้ว …ท้องร้องโครกไม่หยุด ถึงจะนอนหลับฟื้นฟูพลังกับจิตได้ แต่ร่างกายยังต้องพึ่งการกินเท่านั้น เพราะหิวจนแทบไม่ไหว เขาเลยลืมไปเลยว่ามีกระถางเงินทองรออยู่ รีบวิ่งไปโรงอาหารก่อน

  เขาซัดโจ๊กลูกเดือยหนึ่งชามใหญ่ พร้อมซาลาเปาอีกสิบสองลูก กินจนพุงกางถึงนึกขึ้นได้—จริงสิ! กระถางเงินทอง! เขารีบกลับหอพักทันที

  ตอนนี้เพื่อนร่วมห้องไปเรียนกันหมดแล้ว เขาเลยไม่ต้องกังวลใจ หยิบกระถางเงินทองออกมาคว่ำดูสิ่งที่อยู่ข้างใน …พรึบ! มีแหวนทองคำวงหนึ่งร่วงลงมาบนฝ่ามือ เขาลองชั่งด้วยความรู้สึก น้ำหนักราวสิบกรัมแน่ ๆ และจากความหนาแน่นที่จับได้ ก็คือทองคำแท้แน่นอน

  ราคาทองปัจจุบันอยู่ที่ประมาณกรัมละ 280 หยวน แม้แต่ราคาที่ร้านรับซื้อก็ยังอยู่ที่กรัมละ 250 หยวน วงนี้สิบกรัม อย่างต่ำก็สองพันห้าร้อยหยวน! สำหรับเมืองเจิ้งหยาง ถึงไม่ใช่เงินก้อนโต ยังซื้อบ้านไม่ได้แม้แต่หนึ่งตารางเมตร แต่สำหรับนักเรียนอย่างเขา มันคือ ทรัพย์ก้อนใหญ่แล้ว!

  และที่สำคัญที่สุด …ตอนนี้เขาขาดเงินพอดี เขาต้องใช้ซื้ออาหารเพื่อเก็บสะสมค่าร่างกาย สองพันห้าร้อยหยวนนี้ ถ้าเอาไปซื้ออาหารได้ราวห้าร้อยมื้อ หนึ่งมื้อให้ค่าร่างกายราว 0.3 เท่ากับว่าเขาจะมีถึง 150 ค่าร่างกายเลยทีเดียว! ด้วยเชื้อเพลิงมากขนาดนี้ เขาจะสามารถหลอมของเจ๋ง ๆ ได้อีกเพียบ!

  ฉู่เทียนหลินรีบเอาแหวนทองใส่กระเป๋า แล้วเก็บกระถางเงินทองระดับต้นซ่อนไว้ใต้หมอนเหมือนเดิม ก่อนจะออกไปเรียน

  เมื่อไปถึงห้องเรียน ครูก็เริ่มสอนแล้ว ถึงเขาจะสายไปไม่กี่นาที แต่ครูก็ไม่ได้ว่าอะไร กลับพูดต่อไปว่า:
  “ทุกคนรู้แล้วใช่ไหม อีกครึ่งเดือนจะถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ดังนั้นโรงเรียนตัดสินใจจัดสอบจำลองครั้งสุดท้าย การสอบครั้งนี้จะเหมือนสอบจริงทุกอย่าง ทั้งข้อสอบ สนามสอบ เวลาสอบ และอาจารย์คุมสอบ จะมีการเปิดกล้องวงจรปิดด้วย ให้ทุกคนถือว่านี่คือการสอบจริง เพื่อวัดมาตรฐานตัวเอง การสอบจะจัดพรุ่งนี้และมะรืน เตรียมตัวให้ดีนะ!”

  เสียงครูจบลง บรรดานักเรียนก็พากันคุยกันจอแจเหมือนตลาดสด ครูก็ชินเสียแล้ว ไม่ได้ว่าอะไร นักเรียนที่เรียนดีต่างก็ดีใจ ได้โอกาสวัดผลลัพธ์ของความพยายาม ส่วนพวกที่เลิกสนใจก็ไม่สนใจจริง ๆ จะเล่นก็เล่น จะนอนก็ได้ ไม่ต่างอะไรกับเวลาเรียน

  นักเรียนที่พยายามอย่างหนักแต่ยังอยู่ระดับกลาง ๆ กลับเป็นพวกที่กังวลมากที่สุด ผลการเรียนของพวกเขาไม่ได้แย่ แต่เวลาสอบก็มักทำได้ไม่ดีเสมอ พอใกล้สอบก็มักเครียด กลัวว่าความพยายามทั้งหมดจะสูญเปล่า

  ส่วนฉู่เทียนหลินในอดีตนั้น อยู่ระหว่างพวกที่เลิกสนใจกับพวกที่พยายาม เขาอยากสอบให้ได้ดีเพื่อทำให้พ่อแม่กับครูพอใจ แต่ก็รู้ตัวดีว่าพื้นฐานแย่ แถมไม่ได้ขยันมาแต่แรก การจะสอบให้ได้ดีเลยเป็นเพียงความฝันลม ๆ แล้ง ๆ สุดท้ายก็ได้แต่รอคะแนนแย่ ๆ ให้ไปถึงหูพ่อแม่อย่างหมดหนทาง

  แต่ตอนนี้ ความรู้สึกของเขาเปลี่ยนไปสิ้นเชิง! การสอบจำลองครั้งนี้มาตรงจังหวะพอดี หลังจากที่เขาเพิ่งได้ผลึกปัญญาระดับต้นมา เขาพร้อมแล้วที่จะโชว์ศักยภาพให้พ่อแม่และครูอึ้งตะลึง!

(จบตอน)