ตอนที่ 8 การสอบ

  จากนั้น ฉู่เทียนหลินก็กิน เม็ดยาปัญญาระดับต้น สีเหลืองเหมือนช็อกโกแลตเข้าไปทันที คลื่นความรู้มหาศาลทะลักเข้าสู่สมองอีกครั้ง แม้จะมีบางส่วนทับซ้อนกับที่เคยได้จาก ข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยย้อนหลัง 10 ปี + ข้อสอบจำลองย้อนหลัง 5 ปี แต่ก็ยังมีอีกมากที่ไม่เคยเจอมาก่อน

  เพราะเมื่อวานเขาเพิ่งกลืนผลึกปัญญามาแล้วหนึ่งครั้ง วันนี้เลยไม่ได้ตกใจนัก เพียงยี่สิบนาที เขาก็ย่อยข้อมูลทั้งหมดจนเรียบร้อย

  จากนั้นเขาก็มุดตัวเข้าผ้าห่มแล้วสั่งในใจ “สกัดค่าพลังกับค่าจิตออกมา!”

  ผลคือค่าทั้งสองเหลือเพียง 0.5 แต่ในส่วนของเตาสร้างสรรค์กลับสะสมเชื้อเพลิงค่าพลังได้ถึง 1.8 และ จิตอีก 1.6 ก่อนที่เขาจะหลับลึกทันที

  รุ่งเช้าวันถัดมา แปดโมงตรง ฉู่เทียนหลินลืมตาตื่น เขาคว้า กระถางเงินทองระดับต้น ที่ซ่อนไว้ใต้หมอนขึ้นมาดู คราวนี้โชคไม่ดีเหมือนเมื่อวาน ของที่ได้กลับเป็นเพียงเหรียญโลหะหนึ่งเหรียญ ลวดลายแปลก ๆ มีตัวอักษรต่างประเทศที่อ่านไม่ออก วัสดุก็แค่เงิน ไม่ได้มีมูลค่าอะไรนัก เห็นทีเมื่อวานที่ได้แหวนทอง จะเป็นเพราะดวงเฮงสุด ๆ จริง ๆ

  คิดได้แบบนี้ ความตื่นเต้นกับกระถางเงินทองก็หายไปกว่าครึ่ง เขาโยนมันทิ้งไว้ข้างเตียง ไม่สนใจนัก แล้วเตรียมตัวไปสอบ

  วันนี้เขาไม่กล้าสกัดค่าร่างกายออกมาอีก เพราะเก้าโมงเช้าจะเริ่มสอบแล้ว เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะใช้โอกาสสอบครั้งสุดท้ายนี้สร้างชื่อเสียงให้สะท้านทั้งโรงเรียน!

  หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เขาก็ไปกินอาหารเช้ากับเพื่อน ๆ แล้วตรงไปยังห้องสอบ

  หอพักชายของโรงเรียนเจิ้งหยางมีนักเรียนอยู่ห้องละแปดคน ในนั้นมีสองคนเป็นพวกหัวกะทิ อีกสามคนขยันมากแต่ผลสอบไม่ค่อยดี ส่วนอีกสองคือพวกคะแนนต่ำเข้าขั้นวิกฤต หนึ่งในนั้นก็คือฉู่เทียนหลิน อีกคนคือ จางเฟิง

  เมื่อคืนฉู่เทียนหลินหลับเต็มอิ่มหลังจากสกัดค่าร่างกาย ส่วนจางเฟิงกลับไปโต้รุ่งในร้านเกม ผลก็คือเดินเข้าสอบเช้านี้ด้วยสภาพตาจะปิดให้ได้

  ทั้งคู่ถูกจัดให้อยู่คนละห้องสอบ พอถึงหน้าอาคารเรียน ทุกคนก็แยกย้ายหาห้องตัวเอง ฉู่เทียนหลินเดินเข้าไปประจำที่ แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับร่างงดงามคนหนึ่ง—ซูหลิงเฟย!

  ไม่เพียงอยู่ห้องเดียวกัน แต่เธอยังนั่งอยู่ด้านหลังเขาพอดี! ซูหลิงเฟยเองก็จำน้ำใจที่เขาช่วยไว้เมื่อวานได้ เลยยิ้มทักขึ้นว่า “ตอนเห็นชื่อยังสงสัยอยู่เลย ที่แท้ก็เป็นเธอจริง ๆ!”

  ถึงจะทั้งสวยทั้งเรียนเก่งอันดับหนึ่งของโรงเรียน แต่เธอกลับไม่ถือตัวเลย ยิ่งกับคนที่ช่วยเหลือไว้ เธอจึงยิ่งเป็นมิตร

  ฉู่เทียนหลินหัวเราะตอบ “บังเอิญจังนะ ได้มีโอกาสนั่งกับตำนานของโรงเรียนแบบนี้ ถือว่าเป็นเกียรติเลยล่ะ”

  ซูหลิงเฟยหัวเราะเบา ๆ “แต่การสอบครั้งนี้เข้มงวดมากนะ ฉันคงช่วยอะไรไม่ได้หรอก”

  เขาพูดด้วยรอยยิ้มมั่นใจ “ไม่เป็นไรหรอก ถึงช่วยก็คงไม่ทันอยู่ดี นี่มันการสอบจำลองครั้งสุดท้ายแล้ว ฉันก็ต้องโชว์ฝีมือจริงบ้างสิ!”

  คำพูดนั้นทำให้ซูหลิงเฟยถึงกับประหลาดใจ เธอเคยได้ยินมาบ้างว่าฉู่เทียนหลินสอบทีไรก็รั้งท้ายทุกครั้ง จะบอกว่าแอบซ่อนฝีมือมาตลอดงั้นเหรอ? …เป็นไปไม่ได้! ใครจะบ้าซ่อนฝีมือจนสอบตกตลอดสามปี! เธอคิดในใจว่าคนคนนี้คงแค่โม้ไปงั้น ๆ เสียชื่อที่ตอนแรกคิดว่าเป็นคนใช้ได้แท้ ๆ

  ในตอนนั้น ครูคุมสอบก็เข้ามาพร้อมข้อสอบ ทุกคนเงียบกริบ

  ข้อสอบอยู่ในมือ ฉู่เทียนหลินเริ่มเขียนทันที เขามีทั้งความรู้จาก ข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยย้อนหลัง 10 ปี + ข้อสอบจำลองย้อนหลัง 5 ปี และ กลยุทธ์สอบเข้ามหาวิทยาลัย หวงกาง สมองของเขาจึงแทบไม่ต่างจากเครื่องจักรสำหรับการทำข้อสอบ ความคิดแล่นเร็ว เห็นโจทย์ปุ๊บ คำตอบก็แทบจะเด้งขึ้นมาแล้ว

  แน่นอนว่าเพื่อความชัวร์ เขายังลองเขียนร่างในกระดาษคำร่างอีกชั้น แต่ต่อให้ตรวจซ้ำ ความเร็วก็ยังเร็วเกินมนุษย์ปกติอยู่ดี

  แค่ข้อสอบภาษาจีนทั้งชุด เขาใช้เวลาเพียงชั่วโมงเดียวก็เขียนเสร็จเรียบร้อย แต่เพราะการสอบนี้ทำเหมือนจริงทุกอย่าง จึงห้ามส่งก่อนเวลา หรือแม้แต่เข้าห้องน้ำก็ไม่ได้ เขาจึงได้แต่นั่งรอเวลาไปเรื่อย ๆ

  ถึงตอนบ่ายก็สอบคณิตศาสตร์ต่อ ตอนบ่ายสามโมง เขากลับมาที่ห้องสอบอีกครั้ง เห็นซูหลิงเฟยนั่งอยู่เงียบ ๆ เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เขาไม่ได้เอ่ยทัก เพราะยังไม่สนิทกันมากนัก

  เมื่อข้อสอบแจกมาอีก เขาก็ลงมือทำทันที คราวนี้ง่ายกว่าภาษาจีนมาก ใช้เวลาเพียงสามสิบนาทีเขาก็ทำหมดแล้ว

  เขาใช้เวลาอีกยี่สิบนาทีตรวจทานซ้ำสองรอบ ไม่พบข้อผิดพลาดใด ๆ คราวนี้เลยยิ้มบาง ๆ แล้วสั่งในใจทันที— “สกัดค่าพลังกับค่าจิตทั้งหมดออกมา!”

(จบตอน)