ตอนที่ 14 การเดิมพัน
การสอบภาษาอังกฤษดำเนินไป ฉู่เทียนหลินทำช้าลงมาก เพราะพอไม่ระวังแรงทีไร ปากกา “กร๊อบ!” หักทุกที ดีที่เขาเตรียมไว้ตั้งสิบด้ามกับดินสอ 2B อีกสิบด้าม หักก็โยนทิ้ง หยิบอันใหม่มาใช้ต่อทันที
สอบไปได้แปดสิบกว่านาที ปากกาหักไปแล้วหก ดินสอเจ็ด เขาเลยเริ่มควบคุมแรงได้บ้าง ความเร็วก็เพิ่มขึ้น ไม่หักอีกแล้ว ที่จริงถ้าไม่มัวมาฝึกคุมแรงอยู่ล่ะก็ ข้อสอบแค่นี้ครึ่งชั่วโมงเขาก็ทำเสร็จหมดแล้วด้วยซ้ำ
แต่เพราะตั้งใจจะฝึกบังคับแรงตัวเอง เลยลากเวลาไปจนหนึ่งชั่วโมงครึ่งถึงทำเสร็จ เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมง เขาไม่กล้าสกัดค่าร่างกายกับค่าจิตออกมาเหมือนทุกที เพราะถ้าหมดแรงแล้วเผลอหลับยาว คงตื่นไม่ทันแน่ วันนี้สอบเสร็จก็เย็นสี่โมงครึ่งแล้ว ถ้าหลับทีเดียวคงตื่นเกินสี่ทุ่ม ประตูหอก็คงปิดพอดี
ดังนั้นเขาเลยเลือกนั่งฝึกคุมแรงต่อแทน หยิบกระดาษคำร่างมานั่งเขียนเล่น ๆ เหมือนฝึกคัดลายมือ เพื่อให้ชินกับพลังที่เพิ่มขึ้นจนเกินคนธรรมดา
ด้านหลังเขาคือซูหลิงเฟย พอทำข้อสอบเสร็จก็เหลือแต่นั่งว่าง ๆ เธอจึงเผลอมองมาข้างหน้า พลางแปลกใจเล็กน้อย—วันนี้ฉู่เทียนหลินไม่หลับ! ต่างจากเมื่อวานที่ทำข้อสอบแป๊บเดียวแล้วนอนยาวยันเก็บข้อสอบ ต้องให้เธอช่วยปลุกด้วยซ้ำ
เธออดคิดในใจไม่ได้ ตกลงหมอนี่จะทำคะแนนได้เท่าไรนะ? …แล้วสายตาก็พลันเปล่งประกายเจ้าเล่ห์เมื่อคิดถึงเจ้าเหมียวน้อยเสี่ยวเข่ออ้าย
ในที่สุดเวลาครึ่งชั่วโมงก็ได้ผ่านไป การสอบสิ้นสุด ครูเก็บข้อสอบเสร็จ ฉู่เทียนหลินกำลังจะเดินกลับหอ แต่เสียงหวานก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ฉู่เทียนหลิน เดี๋ยวก่อน”
เขาหันกลับมา “หืม? มีอะไรเหรอ?”
ซูหลิงเฟยมองตรง “เมื่อวานนายพูดว่าจะโชว์พลังที่แท้จริงใช่ไหม?”
“ใช่สิ คราวนี้ฉันจะทำให้ทุกคนตะลึงไปเลย” เขาตอบอย่างมั่นใจ
เธอยิ้มบาง ๆ “งั้นเดิมพันกันไหม? นายบอกว่าจะทำให้ตะลึง อย่างน้อยต้องมีอันดับติดระดับท๊อปโรงเรียนใช่ไหม?”
“แน่นอน!” เขาพยักหน้าแรง
“ถ้างั้น… ถ้านายติดไม่ถึงอันดับยี่สิบ ฉันชนะ นายต้องยกเสี่ยวเข่ออ้ายให้ฉัน แต่ถ้านายติดอันดับยี่สิบขึ้นไป ฉันแพ้ ฉันจะยอมทำตามที่นายขอสักหนึ่งอย่าง” เธอพูดเสียงใส
ดวงตาฉู่เทียนหลินสว่างวาบ เขากลืนน้ำลาย ยอมทำตามสิ่งที่ฉันขอหนึ่งอย่าง? สายตาเขาเผลอเลื่อนไปทางอกอิ่มของเธอแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยยิ้มเจ้าเล่ห์
“อะไรก็ได้จริง ๆ เหรอ?”
ซูหลิงเฟยหน้าแดงวาบ รีบเบือนสายตา “อย่าคิดทะลึ่งนักสิ! อย่างน้อยต้องเป็นเรื่องที่ฉันพอจะทำได้ ไม่ใช่เกินกำลัง”
“ไม่ยุติธรรมเลยนะ อย่างนั้นฉันไม่รู้สิ่งไหนยาก สิ่งไหนง่ายสำหรับเธอ แบบนี้ฉันเสียเปรียบสิ” เขาส่ายหน้า
เธอขมวดคิ้ว “งั้น นายว่ายังไงล่ะ?”
“โอเค งั้นฉันขอวางเงื่อนไขตรง ๆ ถ้าเธอแพ้…ต้องยอมจูบฉันหนึ่งครั้ง!” เขาพูดตรง ๆ
เขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา แต่ตอนนี้เขามี “เตาสร้างสรรค์” อยู่ในมือ ความมั่นใจล้นทะลัก ต่อให้เป็นดาวโรงเรียนอย่างซูหลิงเฟย เขาก็ไม่คิดว่าตัวเองต่ำต้อยกว่า ตรงกันข้าม เขาต้องพยายามคว้าไว้ต่างหาก!
สำหรับเขา การรุกอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้ต่างหากที่เป็นธรรมชาติของผู้ชาย ไม่ใช่แสร้งทำเป็นสุภาพบุรุษจนสุดท้ายกลายเป็น “เพื่อนที่ดี” แล้วได้การ์ด “ผู้ชายแสนดี” แทน
ซูหลิงเฟยหน้าแดงจัดไปทั้งแถบ ใจหนึ่งก็เขิน ใจหนึ่งก็หมั่นไส้ ผู้ชายบ้าอะไร อวดดีจริง ๆ! แต่เมื่อคิดถึงความจริง—ฉู่เทียนหลินคะแนนรั้งท้ายมาตลอด ตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีสามไม่เคยโผล่เกินครึ่งห้อง แล้วจะหวังให้ติดอันดับยี่สิบของโรงเรียน? นั่นมันฝันกลางวันชัด ๆ
ถ้าเดิมพันแบบนี้ เสี่ยวเข่ออ้ายต้องเป็นของฉันแน่! เธอคิดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนเอ่ยเงื่อนไขใหม่ “ได้ แต่ไม่ใช่ยี่สิบนะ ถ้านายอยากให้ฉันจูบ ต้องติดสิบอันดับแรกของโรงเรียนเท่านั้น! ถ้าทำไม่ได้ เสี่ยวเข่ออ้ายต้องเป็นของฉัน!”
เสียงเดิมพันถูกตั้งลงท่ามกลางสายลมยามเย็น รอยยิ้มมั่นใจของฉู่เทียนหลิน กับแก้มแดง ๆ ของซูหลิงเฟย …เกมรัก–เกมสอบที่แท้จริง กำลังเริ่มขึ้นแล้ว!
(จบตอน)