ตอนที่ 17 เดิมพัน
เวลานั้นหน้าฝ่ายวิชาการแน่นเอี๊ยดไปด้วยนักเรียนที่มุงดูประกาศผลสอบ
ฉู่เทียนหลินก้าวไปยืนตรงหน้าซูหลิงเฟย เอ่ยเบา ๆ ว่า “คนเยอะขนาดนี้ จะดูตอนนี้ก็ลำบาก รออีกหน่อยแล้วค่อยดูก็ได้มั้ง?”
เพราะช่วงพักคาบมีเวลาแค่สิบกว่านาที อีกเดี๋ยวก็ต้องเข้าเรียนแล้ว เด็ก ๆ ก็จะทยอยแยกย้ายกันเอง ถึงตอนนั้นค่อยเช็กผลสอบชัด ๆ และสะดวกที่จะทวง “รางวัล” ที่เขาชนะพนันมา—ก็คือ…จูบแรกนั่นเอง!
ซูหลิงเฟยฟังแล้วก็พยักหน้า ไม่ได้รีบร้อนอะไร
เธอเองไม่ห่วงเรื่องเข้าห้องเรียนสายอยู่แล้ว ต่อให้เลทหน่อยก็ไม่มีครูคนไหนกล้าดุหรอก—ก็เธอเป็นดาวดังของโรงเรียน ทั้งสวย ทั้งเรียนเก่ง อาจารย์แต่ละคนก็ถนุถนอมยิ่งกว่าลูกแก้ว ครั้งนี้เพื่อจะได้เสี่ยวเข่ออ้าย ถึงต้องโดดเรียนสักคาบก็ยังคุ้ม!
สองคนเลยยืนรออยู่ห่างออกมานิดหน่อย โดยไม่รู้เลยว่า…บนระเบียงชั้นสอง มีชายสองคนแต่งตัวเหมือนคุณครู ยืนจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของซูหลิงเฟย—แท้จริงแล้ว พวกเขาคือบอดี้การ์ดลับ!
หน้าที่ของทั้งคู่คือคอยสอดส่องรอบด้าน ให้มั่นใจว่าไม่มีใครคิดร้ายต่อคุณหนู แม้แต่เรื่องเรียนก็ไม่ควรถูกขัดขวาง
อย่างคราวก่อนที่จ้าวเย่คิดจะเล่นพิเรนทร์ ใช้ราวบันไดสไลด์ลงมาเพื่อชนซูหลิงเฟย หวังฉวยโอกาสจับเนื้อจับตัว ตอนนั้นทั้งคู่ประเมินผิด คิดว่าไม่เป็นภัย เพราะเห็นว่าเป็นแค่นักเรียนในโรงเรียนเดียวกัน เลยลงมือไม่ทันที ดีที่มีฉู่เทียนหลินโผล่มาขวางไว้ทัน มิฉะนั้นพวกเขาคงโดนเจ้านายด่าเละ!
แม้สุดท้ายไม่เกิดเรื่องร้ายแรง แต่พวกเขาก็ลากตัวจ้าวเย่มาลงโทษ หักนิ้วเป็นการเตือนสติไปหนึ่งท่อน!
คราวนี้เห็นซูหลิงเฟยยืนกับฉู่เทียนหลิน พวกเขาเลยไม่ใส่ใจ—หมอนี่ช่วยคุณหนูมาก่อน จะไปถือว่าเป็นภัยได้ยังไง อีกอย่าง สถานะต่างกันมากเกินกว่าจะคิดเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ด้วยซ้ำ ดาวโรงเรียนสุดเพอร์เฟ็กต์ กับเด็กท้ายห้องโนเนม—แค่เป็นเพื่อนกันยังยากเลย จะให้กลายเป็นคู่รัก? ฝันไปเถอะ!
ไม่นาน เสียงออดเข้าเรียนก็ดังขึ้น ฝูงนักเรียนจึงสลายตัวกลับเข้าห้อง สถานที่หน้าบอร์ดโล่งในพริบตา
ซูหลิงเฟยเดินมาถึงบอร์ดประกาศ พลันสายตาเธอก็ไปหยุดที่อันดับหนึ่ง—
“ฉู่เทียนหลิน?!”
เธอแทบไม่เชื่อสายตา รีบมองกำกับดูว่าหมายเลขห้อง 536 ใช่ห้องของหมอนั่นจริง ๆ หรือไม่ …ใช่แน่นอน! ไม่มีทางที่เป็นชื่อซ้ำของใครอื่น
ฉู่เทียนหลินยิ้มกวน ๆ ชี้ไปที่ชื่อบนกระดาษ “เป็นไงบ้างคุณหนูคนสวย แบบนี้ฉันชนะแล้วใช่ไหม?”
ซูหลิงเฟยอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมรับเสียงเบา “ก็ได้…ถือว่านายชนะ”
“งั้นเรื่องเดิมพันล่ะ?” ฉู่เทียนหลินทวงทันที
เธอเชิดหน้า “แพ้ก็ต้องยอมรับสิ! จะถือว่าฉันทำบุญทำทานให้กับผู้ชายน่าสงสารอย่างนายแล้วกัน!”
ว่าแล้วซูหลิงเฟยก็หลับตาลงเหมือนทำใจยอมปล่อยให้มันเกิดขึ้น
แต่ฉู่เทียนหลินกลับหัวเราะเบา ๆ “จะให้ฉันจูบเธอตรงหน้าฝ่ายวิชาการเนี่ยนะ? บ้าแล้ว! ไปที่หอพักชายดีกว่า”
ซูหลิงเฟยถอนหายใจ…ยังไงก็ต้องเจออยู่ดี เลยเดินนำไปทันที “ก็ได้!”
สองบอดี้การ์ดบนชั้นสองมองตากันงง ๆ —เดี๋ยวๆ นี่คุณหนูจะหนีเรียนไปกับเด็กท้ายห้องจริง ๆ เหรอ? แต่หน้าที่พวกเขาคือคุ้มกัน ไม่ใช่กีดกัน เลยทำได้แค่ตามห่าง ๆ พร้อมกล้องส่องทางไกลติดตาม
ทั้งคู่ไปถึงหน้าหอพักชาย ฉู่เทียนหลินยกมือห้าม “รอแป๊บ ฉันขอเตรียมอะไรนิดหน่อย!”
ซูหลิงเฟยทำตาเขียว “เร็ว ๆ เลยนะ! ฉันไม่เคยโดดเรียนมาก่อนหรอกนะ!”
ฉู่เทียนหลินโบกมือแล้ววิ่งปร๋อขึ้นตึกด้วยความเร็วเหมือนลิง เสี้ยววินาทีก็กลับลงมาพร้อมอุ้มเสี่ยวเข่ออ้ายในอ้อมแขน
ซูหลิงเฟยมองตาค้าง “นี่นายหมายความว่ายังไง?”
เขายักไหล่ “ก็เธออยากได้เสี่ยวเข่ออ้ายไม่ใช่เหรอ? งั้นก็ให้มันอยู่กับเธอสักพักแล้วกัน ถือว่าฝากเลี้ยงไปก่อน”
พูดจบ เขายื่นแมวน้อยให้เธอ—ซูหลิงเฟยรับมาโดยสัญชาตญาณ
และในจังหวะนั้นเอง ฉู่เทียนหลินก็ยกแขนโอบไหล่เธอ ก้มหน้าประกบจูบทันที!
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเธอแผ่วผ่านปลายจมูก เขาสูดลึกโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากก็กดแนบลงไปเต็ม ๆ—สัมผัสอบอุ่นและนุ่มละมุนทำเอาเขาเคลิ้มไปชั่วขณะ
ซูหลิงเฟยหน้าขึ้นสีจัดทันที สมองแทบว่างเปล่า กว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปหลายวินาที เธอเริ่มดิ้นขัดขืนเล็กน้อย
ฉู่เทียนหลินรู้ดี ถ้าฝืนต่อไปจริง ๆ คงโดนโกรธแน่ จึงจำใจถอนริมฝีปากออก ยิ้มเจ้าเล่ห์ “ฝากดูแลเสี่ยวเข่ออ้ายด้วยล่ะ มันก็แค่ห่างจากเจ้าของฝ่ายชายไปชั่วคราวเท่านั้นเอง!”
ว่าแล้วเขาก็หันหลังเดินลอยหน้ากลับไปทางตึกเรียน ทิ้งให้ซูหลิงเฟยยืนอุ้มแมวน้อย หน้าแดงจนแทบจะกลายเป็นลูกมะเขือเทศสุก!
(จบตอน)