ตอนที่ 25 สู้และชนะ

เสียงนกหวีดยังไม่ทันเงียบดี หนิงจื้อหยวนก็เลี้ยงบอลพุ่งเข้าใส่ แต่ฉู่เทียนหลินวิ่งแซงเข้ามาสกัดทันที เรื่องความเร็วกับจังหวะตัดบอล เขาได้เปรียบเต็ม ๆ—ร่างกายแข็งแรงกว่า แถมมือก็ไวกว่า

หนิงจื้อหยวนพยายามทำท่าหลอกเพื่ออ้อมไป แต่ยังไม่ทันดีดตัวพ้น บอลก็หายไปจากมืออย่างดื้อ ๆ พอเงยหน้ามองอีกที ลูกอยู่ในมือฉู่เทียนหลินเรียบร้อย!

เขารีบวิ่งตามหมายจะบล็อก แต่ฉู่เทียนหลินเลี้ยงบอลทะลุไปเร็วกว่าการวิ่งเปล่าๆ ของเขาเสียอีก นี่คือการผสมผสานระหว่างร่างกายแข็งแรงกับทักษะใหม่ที่ถูกยัดใส่หัวมาอย่างสมบูรณ์แบบ

เพียงไม่กี่ก้าว ฉู่เทียนหลินก็กระโดดขึ้น “ตึ้บ!” กระแทกลงด้วยการดังก์อย่างรุนแรง ลูกบอลพุ่งทะลุห่วงดัง “สวบ!” เสียงดังสะใจทั้งสนาม

ถ้าลูกแรกใครจะบอกว่าเป็นเพราะโชคช่วย แต่ลูกนี้—คือพลังล้วน ๆ!
เด็กหนุ่มสูงแค่ 175 เซนแต่กระโดดดังก์ได้แบบนี้ ทำเอาคนดูตาค้างไปตาม ๆ กัน เด็กทีมบาสของโรงเรียนยิ่งตาวาวแทบจะกระโจนลงไปชวนเข้าทีม

เสียงกรี๊ดกร๊าดดังระงม แฟนคลับของหนิงจื้อหยวนเองยังบางส่วนเผลอเปลี่ยนใจเชียร์ฝั่งตรงข้าม—ก็ในสนาม บทพิสูจน์ไม่ใช่หน้าตาหล่อหรือรูปร่างสูงใหญ่ แต่คือฝีมือ! และวันนี้ฝีมือฉู่เทียนหลินกินขาด

โดยเฉพาะภาพตอนดังก์—เปี่ยมด้วยพลังและความสวยงามของการเคลื่อนไหว เล่นเอาผู้ชายดูแล้วฮึกเหิมอยากลงสนามตาม ส่วนผู้หญิงก็หัวใจเต้นแรงไม่แพ้กัน แม้แต่ซูหลิงเฟยที่ตั้งใจจะดูเฉย ๆ ยังเผลอใจเต้นแรงแทบจะหลุดเสียงเชียร์ออกมา แต่สุดท้ายก็กลืนลงคอ—ก็ฝ่ายตรงข้ามคือน้องชายคือเพื่อนสมัยเด็กของเธอนี่นา จะไปเชียร์ศัตรูต่อหน้าก็ใช่ที่

ลูกที่สาม ฉู่เทียนหลินก็ขโมยบอลไปได้อีก คราวนี้จัดการยิงสามแต้ม “ฟึ่บ—สวบ!” ลงห่วงอย่างสวยงาม เสียงโห่ร้องกระหึ่มจนสนามแทบแตก

และสุดท้าย ไม่มีอะไรให้ลุ้นต่อ ฉู่เทียนหลินปิดเกมอย่างไร้ข้อกังขา—เขาชนะเรียบ!

หนิงจื้อหยวนหน้าซีด ไม่พูดสักคำ ได้แต่ถอดเสื้อออกตามเดิมพัน แล้วเริ่มวิ่งรอบสนามท่ามกลางเสียงเชียร์และเสียงหัวเราะผสมกันวุ่นวาย

ฉู่เทียนหลินมองตาม แวบหนึ่งกลับรู้สึกสงสารนิด ๆ—ถึงอีกฝ่ายจะหาเรื่อง แต่ก็เหมือนคนหมดท่าแล้วจริง ๆ

เขาหันไปหาซูหลิงเฟย “คุณหนูซู บอกได้ไหมว่าไอ้เด็กใหม่คนนี้ท้าฉันทำไมกัน?”

ซูหลิงเฟยตอบหน้าตาย “ฉันจะไปรู้เหรอ? เขาไม่รู้จักนายเองหรือไง?”

“ไม่รู้จักแน่นอน ฉันนี่เพิ่งเห็นหน้าเขาเป็นครั้งแรก”

เธอส่ายหน้า “ก็ไม่แน่นะ บางทีนายอาจเคยเจอกันแล้วลืมไปเอง”
“คงไม่หรอกมั้ง” เขายกมือเกาหัว

ซูหลิงเฟยมองแล้วก็หลุดยิ้มบาง “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบาสนายเล่นได้ดีขนาดนี้ ปกติทำตัวเงียบเป็นผีหลบอยู่ท้ายห้อง พอจะจบแล้วกลับมาขยันโชว์เก่งซะงั้น?”

ฉู่เทียนหลินปรายตามองเธอ แววตากรุ่นความหมาย “ก็เพราะฉันอยากดึงดูดความสนใจของใครบางคนน่ะสิ”

คำพูดนั้นทำเอาหน้าเธอขึ้นสีทันที รีบเบือนสายตาหนี “ฉันมีธุระ ขอตัวก่อน” พูดจบก็หันหลังเดินหนีแทบไม่ทัน

เขายิ้มมองแผ่นหลังนั้น ตะโกนไล่หลัง “ฝากดูแลเสี่ยวเข่ออ้ายด้วยนะ อีกไม่กี่วันฉันจะไปรับเอง!”

—

ชัยชนะครั้งนี้ทำให้ฉู่เทียนหลินอารมณ์ดีสุด ๆ ไม่ใช่แค่ได้หน้าในสายตาซูหลิงเฟย แต่ยังตอกย้ำให้เขาแน่ใจว่า—“เตาสร้างสรรค์” ที่อยู่กับเขานั้นยังซ่อนความลับอีกมาก!

ในเมื่อแค่หลอม “คู่มือบาส” ก็ทำให้จากเด็กห่วยกลายเป็นโปรเพลเยอร์ได้ งั้นถ้าเป็นตำราอย่างอื่นล่ะ? ไม่แน่ว่าเขาอาจกลายเป็นยอดฝีมือในทุกแขนง—ไม่ว่าจะดนตรี ศิลปะ หรือกีฬาใด ๆ ก็ตาม!

แน่นอน เขาเองก็ยังคิดไปไกล—สิ่งที่น่าสนใจกว่านั้นคือ “วิชาต่อสู้”!
ตอนนี้แม้ร่างกายเขาแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป แต่ถ้าเจอมีดหรือเจอคนรุม เขาก็ยังพลาดได้เหมือนวัวใหญ่ที่ไร้อาวุธ หากได้ฝึกทักษะต่อสู้จริง ๆ เขาก็จะไม่ใช่แค่ “วัว” อีกต่อไป แต่จะกลายเป็น “เสือ–สิงห์” ที่ใครก็ไม่กล้าเข้าใกล้

ด้วยความคิดนี้ หลังเลิกแข่ง เขาจึงมุ่งหน้าไปยังร้านหนังสือซินหัวอีกครั้ง—คราวนี้ ไม่ได้หาหนังสือบาส แต่ตั้งใจจะหาคู่มือการต่อสู้จริงจัง!

(จบตอน)