ตอนที่ 27 ตำรับโอสถ
ที่จริงซูกั๋วตงไม่ได้ตั้งใจจะจับลูกสาวให้แต่งกับหนิงจื้อหยวนหรอก เป้าหมายของเขามีแค่อย่างเดียว—ทำให้หนิงจื้อหยวน “บดบังรัศมี” ฉู่เทียนหลินให้ได้ แล้วเขาค่อยมีข้ออ้างไปเกลี้ยกล่อมลูกสาวว่า “เห็นมั้ย? ผู้ชายเก่ง ๆ ยังมีอีกเพียบ จะรีบร้อนผูกชีวิตกับใครง่าย ๆ ได้ยังไง”
ทั้งหมดทั้งมวลนี้ มีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว—หนิงจื้อหยวนต้องเหนือกว่าฉู่เทียนหลินให้ได้ก่อน ไม่งั้นก็ไร้ความหมาย เขาถึงได้คอยหนุนหลัง พูดปลุกใจไม่หยุด แถมยังวางแผนให้เสร็จสรรพ
ฝั่งหนิงจื้อหยวนก็รับปากเต็มปากเต็มคำ “ได้ครับ งั้นผมจะลองอีกสักครั้ง!”
คาบเรียนบ่ายผ่านไป พอกลับถึงห้องพัก ฉู่เทียนหลินก็เจอจางเฟิงกำลังถือขวดเล็ก ๆ กรอกเข้าปากพลางบ่นอุบ
“ไม่รู้ไปกินอะไรผิดมา อยู่ดี ๆ ท้องเสียซะงั้น หวังว่ายานี้จะเอาอยู่…”
ตาของฉู่เทียนหลินพลันวาวขึ้นทันที—สิ่งที่เพื่อนถืออยู่คือ ยาหัวเซียงเจิ้งฉีสุ่ย (ยาแก้ท้องเสียแบบน้ำ)
เอ๊ะ จริงสิ! ไม่ใช่ว่าอาหารก็เอามาหลอมได้หรอกเหรอ? ถ้าอย่างนั้น…ยาจีน ยาฝรั่งก็น่าจะใช้ได้เหมือนกัน! แถมยาพวกนี้ยังมีสรรพคุณเฉพาะด้วย ถ้าหลอมออกมา ผลิตภัณฑ์ที่ได้คงไม่ใช่แค่เม็ดเพิ่มค่าร่างกายจืด ๆ แต่กลายเป็นของเจ๋ง ๆ แบบเฉพาะทางเลยแน่นอน!
คิดได้ดังนั้น เขาถึงกับนั่งไม่ติด—เสียดายที่ตอนนี้ฟ้ามืดเสียแล้ว ไม่งั้นคงได้พุ่งไปกวาดทั้งร้านขายยามาลองหลอมกันสด ๆ ตอนนี้ไปแล้ว!
ใจเขาตื่นเต้นเป็นพิเศษ พรุ่งนี้แหละ! จะไปซื้อยามาทดลองสักตั้ง!
คิดได้แบบนั้น เขาก็กระโดดขึ้นเตียงนอนในทันที
คนทั่วไปถ้าเจอเรื่องชวนคึกแบบนี้ คงตาค้างนอนไม่หลับทั้งคืน แต่ฉู่เทียนหลินไม่ใช่—เขาใช้สูตรเดิม ดูดค่าพลังกับค่าจิตออกไปจนหมด สภาพร่างกายก็อ่อนเพลียเหมือนกรรมกรหามเหล็กมาทั้งวัน ตากะพริบสองทีหลับเป็นตายทันที!
ตอนนี้เขาสะสมค่าพลังกับค่าจิตได้วันละราว ๆ 1.5 หน่วย—เช้า 1 รอบ เที่ยง 1 รอบ ก่อนนอนอีก 1 รอบ ผลลัพธ์คือเวลานอนพุ่งเกินวันละ 20 ชั่วโมง!
ช่วงนี้ยังพอทำได้ เพราะอยู่โรงเรียนไม่มีธุระอะไรมาก แต่อนาคตคงใช้วิธีนี้ยากแน่
รุ่งเช้า เขาตื่นขึ้นมาด้วยค่าร่างกายคงที่ 6 หน่วย ส่วนค่าพลังกับค่าจิตเพิ่มมาอีกเล็กน้อยรวมเป็น 4 หน่วย
ฉู่เทียนหลินเดินเข้าห้องเรียน ถึงจะคันไม้คันมืออยากไปซื้อยาแล้ว แต่เพิ่งขาดเรียนไปเมื่อวาน ถ้าวันนี้แอบหายหัวอีกคงโดนเพ่งเล็งแน่ เลยกัดฟันงีบเอาแรงรอจนเที่ยงแทน
พอเสียงออดพักกลางวันดัง เขาก็รีบเดินทางออกจากโรงเรียนตรงไปยังร้านขายยา
โชคดีที่ยังมีเงินเหลือเยอะ หลังขายแหวนทองไปเขาได้มาราว 2,000 หยวน ถึงจะใช้ไปบ้างกับบุฟเฟต์เพิ่มค่าร่างกาย แต่ยังเหลืออีกเป็นก้อน คราวนี้เลยจัดเต็มซื้อยามาทดลองสักหน่อย
แต่แน่นอน ถ้าซื้อทีเดียวเยอะเกินไปจนล้นห้อง เพื่อนร่วมห้องคงสงสัยว่า “เอ็งแข็งแรงจะตาย ซื้อยามาทำไมตั้งเยอะ?” เรื่องเตาสร้างสรรค์ยังไงก็ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด ดังนั้นเขาจึงเลือกซื้อทีละขวดเล็ก ๆ หลากหลายชนิดแทน
รายการที่ได้มาวันนั้นมีทั้งหมด 5 อย่าง—
1. ยาลดไข้
2. ยาน้ำหยุนหนานไป๋เหยา (สมุนไพรแก้ฟกช้ำ-เลือดออก)
3. ยาหยอดตา
4. ยานอนหลับ
5. ยาลดความดันโลหิต
ของพวกนี้รวม ๆ แล้วก็แค่ร้อยกว่าหยวน ไม่ถึงกับทำให้กระเป๋าเบา
ซื้อเสร็จ เขารีบแกะกล่องทิ้งใส่ถังขยะหน้าร้านทันที เหลือแต่ขวดยาใส ๆ ห้าขวดในกระเป๋า
ฉู่เทียนหลินเดินกลับหอพัก พลางขบคิดไปพลาง
ถ้าหลอมยาลดไข้…ผลลัพธ์จะกลายเป็น “ซูเปอร์ยาลดไข้” ที่กินแล้วหายขาดในสามนาทีมั้ยนะ?
ส่วนยาลดความดัน ถ้าได้เวอร์ชันอัปเกรด จะถึงขั้นรักษาหายขาดไปเลยหรือเปล่า?
หยุนหนานไป๋เหยา—ถ้าเตาหลอมให้อีกที จะกลายเป็นโอสถรักษาบาดแผลขั้นเทพหรือไม่?
ยาหยอดตาก็น่าสนใจ ถึงร่างกายจะอัปเกรดแล้ว แต่สายตายังสั้นอยู่ ไม่อยากไปทำเลสิกให้เสี่ยง ถ้าได้ “ซูเปอร์ยาหยอดตา” สักขวดอาจเลิกใส่แว่นได้เลย!
ส่วนยานอนหลับ…อันนี้สำหรับแม่เลย! แม่ชอบนอนไม่ค่อยหลับ ใช้ยานอนหลับก็บ่อยเกินไปไม่ได้ ไม่งั้นร่างกายพัง ถ้าเตาสร้างสรรค์ช่วยหลอมออกมาเป็นยาหลับที่ปลอดภัย คงดีที่สุด
คิดได้แบบนี้ เขาก็ไม่รอช้า หยิบ ยานอนหลับ ออกมาเม็ดหนึ่ง วางบนฝ่ามือแล้วสั่งในใจ—
“หลอม!”
เม็ดสีขาวเล็ก ๆ หายวับไปต่อหน้า ค่าร่างกายลดลง 0.1 หน่วย เสียงเตาสร้างสรรค์ดังขึ้นทันที—
“การหลอมเสร็จสิ้น ต้องการรับผลลัพธ์หรือไม่?”
เขารีบตอบ “เอามา!”
ในฝ่ามือปรากฏยาเม็ดใหม่ขึ้นมา พร้อมคำอธิบายลอยขึ้นมาในหัว:
【ซูเปอร์ยานอนหลับ: เมื่อกินเข้าไป จะนอนหลับยาวสามวันสามคืนเต็ม ๆ ไม่มีทางตื่น】
“เหวออออออ!!!” ฉู่เทียนหลินแทบหลุดสบถ
เขาตัวแข็งค้าง มองยาในมือด้วยสีหน้าสยอง—นี่มันไม่ใช่ยานอนหลับแล้วเว้ย นี่มันยา “เจ้าหญิงนิทรา” ชัด ๆ!
(จบตอน)