ตอนที่ 35 เลิกพนัน
ชายชราที่แม้ร่างกายจะดูแข็งแรงเพราะออกกำลังกายเป็นประจำ แต่พอถูกมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าชนเต็มแรง ก็ล้มลงทันที ฉู่เทียนหลินเห็นก็หน้าซีด รีบวิ่งเข้าไปช่วย แต่หนุ่มที่ขี่รถกลับไม่สนใจคนเจ็บ กำลังจะยกรถหนีเอาตัวรอด
ฉู่เทียนหลินคว้าแขนไว้แน่น “ชนคนแล้วคิดจะหนีงั้นเหรอ?”
อีกฝ่ายเถียงทันควัน “ฉันไม่ได้ชน เขาล้มเองต่างหาก! จะมาใส่ร้ายฉันไม่ได้นะ!”
“คิดว่าฉันตาบอดหรือไง? อยู่เฉย ๆ เลย!” ฉู่เทียนหลิน ตวาดใส่ ก่อนหันไปเรียกชายชรา “ลุง! เป็นยังไงบ้างครับ?”
ขณะเดียวกัน คนขี่รถพยายามจะเผ่นหนีอีก ฉู่เทียนหลินเริ่มหมดความอดทน—เขาเสยเท้าเตะออกไปเต็มแรง พลังมากกว่าคนปกติสองเท่า บวกกับทักษะ ซานโส่วสิบสองท่า ที่เพิ่งหลอมมา ทำให้ท่าถูกต้องแม่นยำและทรงพลัง
ผลคือ หนุ่มคนนั้นทั้งคนทั้งรถปลิวกระเด็น แต่ฉู่เทียนหลินยังยั้งมือไว้ เลยมีแค่แผลถลอกนิดหน่อยเท่านั้น
เจ้าหนุ่มลุกขึ้นมาโกรธจัด พุ่งกลับเข้าหา ฉู่เทียนหลินไม่รอช้า ฟาดฝ่ามือใส่หน้าครั้งเดียว ตัวหมุนหนึ่งรอบเต็มก่อนทรุดนั่งหน้ามืดตาลาย
ชายชราที่เจ็บเอ่ยเสียงสั่น “โทรเรียกรถพยาบาลที…”
ฉู่เทียนหลินรีบกดโทรศัพท์เรียก 120 ทันที พลางดุใส่ไอ้หนุ่ม “อย่าคิดหนีเลย ที่นี่มีไฟแดง มีกล้องวงจรปิดหมด ถ้าแกหนี ได้โดนคดีชนแล้วหนีแน่ ความผิดหนักกว่าเดิมอีก!”
คำพูดนั้นทำเอาหนุ่มคนนั้นหน้าซีด ไม่กล้าเถียงต่อ
ฉู่เทียนหลินก้มมองชายชราที่เจ็บปวดจนเหงื่อแตกซึม ใจพลันคิดหนัก อายุขนาดนี้ ถ้าไปถึงโรงพยาบาลแล้วต้องผ่าตัด ร่างกายคงรับไม่ไหวแน่…อาจจะอายุสั้นลงไปอีกก็ได้
เขาจำได้ว่าชายชรานี้ยังอุตส่าห์เก็บขวดเกลื่อนถังขยะเมื่อครู่ เป็นคนดีชัด ๆ จะให้ต้องทนทรมานแบบนี้ได้ยังไง
คิดได้ดังนั้น เขาล้วงกระเป๋าหยิบขวดยา หยุนหนานไป๋เหยา ออกมา เทยาออกมาหนึ่งเม็ดวางบนฝ่ามือแล้วสั่งในใจ—
“หลอม!”
เม็ดนั้นหายไปทันตา ค่าจิตลดลง 0.2 หน่วย เสียงเตาดังขึ้น “การหลอมเสร็จสิ้น ต้องการรับผลหรือไม่?”
“เอามาเลย!”
วับ! ยาเม็ดใหม่โผล่ขึ้นบนฝ่ามือ พร้อมข้อมูลในหัว—
【ซูเปอร์หยุนหนานไป๋เหยา: มีฤทธิ์รักษาอาการบาดเจ็บภายนอกอย่างทรงพลัง】
ฉู่เทียนหลินแอบยิ้มพอใจ รีบส่งให้ชายชรา “ลุงครับ นี่เป็นยาแก้ปวด ลองกินดูนะครับ”
ชายชรามองเขาอย่างไว้ใจ—เด็กหนุ่มคนนี้ช่วยจับคนผิด โทรเรียกรถพยาบาล แถมยังจริงใจขนาดนี้ จึงรับมาแล้วกลืนลงไปทั้งที่ไม่มีน้ำตาม
เพียงครู่เดียว ความเจ็บปวดก็ทุเลาลง สีหน้าดูสบายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
รถพยาบาลมาถึงทันเวลา พาชายชราและหนุ่มผู้ก่อเหตุขึ้นรถไปด้วย ฉู่เทียนหลินก็คิดจะตามไป แต่โทรศัพท์ดังขึ้นพอดี—ซูหลิงเฟย โทรมา
เขารีบกดรับ “ว่าไง อยู่แถวบ้านเธอแล้ว มีร้านไหนอยากไปกินมั้ย?”
ฝั่งโน้นเสียงหวานดังมา “ไปกินเป็ดปักกิ่งที่ ฉวนจวี้เต๋อ กันเถอะ”
“โอเค! เดี๋ยวเจอกันที่นั่นเลย”
สิบกว่านาทีต่อมา ฉู่เทียนหลินก็มาถึงร้านดังของเมืองเจิ้งหยาง แค่ก้าวเข้ามาก็เห็นซูหลิงเฟยนั่งรออยู่แล้ว—ด้วยความงดงามของเธอ แค่หันไปมองรอบร้านก็โดดเด่นจนเห็นชัดจากไกล ๆ
เขาเดินไปทักทันที “คุณหนูซู มานานหรือยัง?”
“เพิ่งถึงเอง” เธอตอบพลางถามต่อ “ว่าแต่นายเรียนเปียโนกับใครเหรอ?”
ฉู่เทียนหลินยิ้มกวน “ไม่ได้เรียนกับใครหรอก…พรสวรรค์ล้วน ๆ ต่างหาก”
เธอทำหน้าหมั่นไส้ “ไม่อยากพูดก็ไม่ต้องโกหกหรอก!”
“เฮ้ ฉันไม่ได้โกหกนะ ดูฉันสิ เหมือนคนมีเวลานั่งเรียนจริงจังเหรอ? แค่เห็นโน้ตก็เล่นได้แล้ว—พรสวรรค์มันห้ามกันไม่ได้จริง ๆ”
ซูหลิงเฟยเบ้ปาก “จะมีใครเขาเชื่อมั้ยล่ะ!”
ฉู่เทียนหลินหัวเราะ “งั้นเอางี้…จะลองพนันกันอีกสักตาไหม?”
ยังไม่ทันจบประโยค เธอโบกมือปัดทันที “ไม่เอาแล้ว! คราวก่อนก็สองรอบแล้ว ฉันไม่โง่ไปพนันกับนายอีกเด็ดขาด!”
“ฮ่า ๆ ก็ดีแล้วสิ ถ้าพนันต่อ เธอมีหวังต้องเสียทั้งร่างกายทั้งใจให้ฉันแน่ ๆ”
“…” ซูหลิงเฟยหน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
(จบตอน)