ตอนที่ 37 หาเงิน
เรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน…ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย จริง ๆ ฉู่เทียนหลินก็ทำได้อยู่แล้ว
ส่วนเรื่อง “รู้จักคนใหญ่คนโต” อันนี้คงต้องพึ่งโชคบ้าง แต่ด้วย เตาสร้างสรรค์ ที่สามารถหลอมของสารพัด จนทำให้เขาได้ทักษะและพลังต่าง ๆ มานับไม่ถ้วน เขาก็มั่นใจว่ามีลุ้นแน่ ที่เหลือก็คือเงื่อนไขสุดหิน—หาเงินสิบล้านหยวน!
จะทำยังไงให้ได้เงินก้อนนั้นล่ะ?
เขานั่งคิดวนไปมา…ค่าพลัง ค่าร่างกาย ค่าจิต ทั้งหมดสามารถใช้เป็นเชื้อเพลิงหลอมสิ่งของได้ แต่ถ้าจะให้ตัวเองไปนั่งอ่านตำราจนกลายเป็น “อัจฉริยะเศรษฐศาสตร์” ภายในสามเดือน แล้วค่อยใช้ความรู้ไปโกยเงินสิบล้าน แบบนั้นมันก็เพ้อฝันเกินไป เพราะต่อให้เป็นอัจฉริยะจริง แต่ถ้าไม่มีเงินทุน ไม่มีโอกาส ยังไงก็ไร้ประโยชน์
ดังนั้นทางเลือกเดียวคือ—ใช้การหลอมสิ่งของเพื่อนำไปขายทำเงิน!
อาหาร ยา ของใช้ต่าง ๆ แม้หลอมออกมาแล้วจะมีฤทธิ์มหัศจรรย์ แต่ปัญหาคือ…ใครจะกล้ากินของจากมือเด็กมัธยมล่ะ? กินเข้าไปแล้วไม่รู้จะเป็นยังไงสักหน่อย จะไปหาคนมาลองเสี่ยงตายแทบเป็นไปไม่ได้
ถ้าไม่บอกสรรพคุณ ของก็ขายไม่ออก แต่ถ้าบอกไปตรง ๆ ก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี สรุปแล้วเส้นทาง “อาหารและยา” คงต้องพับเก็บไปก่อน
งั้นก็เหลือวิธีสุดท้าย—ใช้ โลหะหรือวัตถุอนินทรีย์ มาหลอมสร้างของ!
เขานึกถึง “กะละมังดูดเงิน” รุ่นแรก กับ “หยกกวนอิม” ที่เคยหลอมได้…อ๊ะ! ใช่แล้ว!
ฉู่เทียนหลินรีบถอดหยกกวนอิมที่ห้อยคอออกมาเพ่งดูอย่างตั้งใจ พลันเห็นได้ชัดว่าตัวหยกใสสะอาด เนื้อเนียนละเอียด ไร้ซึ่งมลทิน แตกต่างจากตอนที่ซื้อมาอย่างลิบลับ คุณภาพพุ่งขึ้นแบบคนละเรื่อง!
นั่นหมายความว่า—หยกที่ผ่านการหลอมด้วยค่าพลัง สามารถ ยกระดับคุณภาพได้จริง!
ถึงเขาจะไม่ใช่นักเล่นหยก แต่ก็รู้ดีว่าโลกนี้แค่คุณภาพต่างกันนิดเดียว ราคาก็ต่างกันหลายเท่า ยิ่งถ้าเป็นหยกชั้นเลิศ มูลค่านับล้าน หรือแม้แต่สิบล้านก็มีให้เห็นถมไป
แค่ให้คนในวงการมาตรวจสอบหยกกวนอิมเส้นนี้ ก็คงรู้ค่าที่แท้จริงแล้ว!
คิดได้ดังนั้น เขาก็ตื่นเต้นจนแทบจะนอนไม่หลับ แต่สุดท้ายก็ยังทำตามตารางเดิม—กินข้าวเย็นเสร็จก็สกัดค่าพลัง ค่าจิต แล้วก็หลับยาว
ตอนนี้เพราะค่าพลังสูงสุดของเขาเพิ่งขยับเพิ่มขึ้นอีก 0.2 หน่วย ความเร็วในการสะสมก็ไวกว่าเดิมพอสมควร แต่ละวันเก็บได้มากขึ้นเรื่อย ๆ
รุ่งเช้า เขาขออนุญาตพ่อ (ฉู่เหอ) ออกไปข้างนอก พ่อก็ยังห่วงอยู่ เพราะอีกแค่สองวันก็สอบเข้ามหา’ลัยแล้ว ลูกชายเมื่อวานเพิ่งไปงานวันเกิด วันนี้จะไปเที่ยวอีก?
แต่ฉู่เทียนหลินยืนยันเสียงแข็ง “ผมแค่ไปผ่อนคลายครับ รับรองว่าจะกลับมาในสภาพดีที่สุดเพื่อสอบแน่นอน คะแนนระดับเข้าจิงฮวา หรือไม่ก็เป่ยต้าน ได้สบาย!”
เห็นลูกชายมั่นอกมั่นใจขนาดนี้ ฉู่เหอก็โล่งใจ เลยอนุญาตให้ไป
ฉู่เทียนหลินโบกแท็กซี่ทันที พอขึ้นรถก็บอกโชเฟอร์ “ลุงครับ แถวนี้มีที่ไหนซื้อขายหยกบ้าง?”
โชเฟอร์หันมายิ้ม “หยกเหรอ? ทางตอนใต้ของเมืองมี ‘ถนนหยก’ อยู่นะ ร้านขายหยกเพียบ แถมยังมีพวก ‘เสี่ยงโชคก้อนหิน’ ด้วย แต่ค่อนข้างไกลนะ นั่งรถสักครึ่งชั่วโมงได้ จะไปไหม?”
“ไปเลยครับลุง!” เขาตอบทันที
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็มาจอดที่ “ถนนหยก” ยาวประมาณสองสามร้อยเมตร ทั้งสองฝั่งเต็มไปด้วยร้านขายเครื่องประดับหยกสารพัดชนิด ดูก็รู้ว่ามาถูกที่แล้ว
เขาเดินเข้าร้านหนึ่ง พนักงานสาววัยยี่สิบกว่าเดินมาต้อนรับ “คุณลูกค้าสนใจหยกแบบไหนคะ?”
ฉู่เทียนหลินยิ้มบาง ๆ “ผมอยากให้ช่างที่นี่ช่วยดูหยกเส้นนี้หน่อยครับ ว่ามีมูลค่าแค่ไหน”
พูดจบก็ถอดหยกกวนอิมออกมายื่นให้
พนักงานตาโตไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ได้เลยค่ะ รอสักครู่ เดี๋ยวฉันไปเรียกอาจารย์ช่างให้”
ไม่กี่นาทีต่อมา ชายวัยสามสิบปลาย ๆ เดินลงมาจากชั้นบน พนักงานแนะนำทันทีว่าเขาเป็น “ผู้เชี่ยวชาญด้านหยก” ของร้าน
ฉู่เทียนหลินยื่นหยกไปให้ “ช่วยประเมินทีครับ”
ผู้เชี่ยวชาญคนนั้นชื่อ “โจวอวี่เซิง” เป็นทั้งเจ้าของร้านและกูรูเรื่องหยก พอรับหยกกวนอิมมาก็ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย—เนื้อหยกใสสะอาดเกินปกติ!
แค่สัมผัสก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ราวกับพลังชีวิตเพิ่มขึ้นนิด ๆ คนธรรมดาอาจไม่เข้าใจ แต่สำหรับคนในวงการแบบเขา นี่คือสัญญาณชัดเจนว่าหยกชิ้นนี้ไม่ธรรมดา
โจวอวี่เซิงยกหยกขึ้นส่องกับแสง ตรวจเนื้ออย่างถี่ถ้วนอยู่พักหนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นถามเสียงนิ่ง “น้องชาย…สนใจขายไหม?”
เขาเดาแล้วว่าหยกเส้นนี้น่าจะเป็น หยกแก้ว ซึ่งจัดว่าหายากสุด ๆ ราคาตลาดปกติก็แตะหลักแปดแสนแล้ว แต่ด้วยความรู้สึกที่หยกเส้นนี้มอบให้ มันไม่ใช่หยกธรรมดาแน่ ๆ ถ้าได้ครอบครองไว้ ไม่ว่าต้องจ่ายเท่าไรก็คุ้ม!
ฉู่เทียนหลินหัวเราะเบา ๆ “ขอโทษครับ ตอนนี้ผมยังไม่คิดจะขาย แค่อยากรู้ว่ามันมีค่าเท่าไหร่กันแน่”
โจวอวี่เซิงตอบทันที “ถ้าเป็นทั่วไปก็ราวแปดแสนหยวน แต่ถ้าเป็นผมล่ะก็…ผมให้สิบเท่า! แปดล้านหยวน! ถ้าวันไหนน้องชายเปลี่ยนใจ มาหาผมได้เลย!”
ฉู่เทียนหลินฟังแล้วถึงกับหัวใจเต้นแรง—แปดล้าน! แค่หยกเส้นเดียวก็ก้าวเข้าใกล้เงื่อนไขสิบล้านแล้ว…!
(จบตอน)