ตอนที่ 51 สเกตบอร์ดบินได้

  จี้เยว่ถามขึ้น “ฟ้ามืดแล้ว จะออกไปไหนอีกล่ะ?”

  ฉู่เทียนหลินตอบเรียบ ๆ “แค่เดินเล่นแถว ๆ นี้ครับ ไม่นานหรอก”

  ยังไงเขาก็เกือบจะเป็นผู้ใหญ่แล้ว จี้เยว่เลยไม่กล้าห้ามอะไรมาก ได้แต่กำชับ “งั้นก็ระวังตัวด้วยนะ!”

  “ครับ ผมรู้แล้ว” เขายิ้มรับ ก่อนวิ่งออกจากหมู่บ้านทันที

  ร่างเขาเคลื่อนไหวรวดเร็วกว่าคนทั่วไปห้าถึงหกเท่า ถึงไฟถนนจะสว่าง แต่ก็ยังมีความต่างจากเวลากลางวันอยู่ดี เลยไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติ เขาตรงไปยังซอยที่มืดทึบซึ่งไฟถนนเสีย เพื่อจะลองทดสอบสเกตบอร์ดบินโดยไม่ให้ใครเห็นเข้า

  พอถึงที่ เขาก็หยิบสเกตบอร์ดออกจากกระเป๋า วางเท้าลงไปทันที สเกตบอร์ดแผ่พลังประหลาดออกมา ทำให้ร่างเขาค่อย ๆ ลอยขึ้นจากพื้น รู้สึกเหมือนกำลังเดินขึ้นทางชันแปลก ๆ แค่ไม่กี่วินาที เขาก็ลอยสูงถึงห้าเมตรแล้ว

  เขาลองขยับไปข้างหน้าในทันที—พรึบ! ร่างเขาพุ่งไปไกลห้าเมตรภายในเสี้ยววินาที ลมปะทะจนเสื้อปลิวว่อน ความรู้สึกมัน…รู้สึกดีมากๆ!

  จากนั้นก็ลองไต่ระดับขึ้นเรื่อย ๆ หกเมตร เจ็ดเมตร แปดเมตร…จนถึงสิบเมตร เขาพบว่าการลอยอยู่กลางอากาศแทบไม่เปลืองแรงเลย เหมือนยืนอยู่บนพื้นธรรมดาเสียด้วยซ้ำ

  เขาลองเร่งสปีดดูอีกครั้ง ความเร็วแทบไม่ต่างจากตอนที่บินต่ำ แถมถ้ากดเต็มกำลัง น่าจะเร็วกว่ารถยนต์เสียอีก! ที่สำคัญ—บนฟ้านี่ไม่มีไฟแดง ไม่มีสิ่งกีดขวาง!

  “ถ้าไปได้สูงสักพันสองพันเมตร ต่อให้กลางวันก็คงไม่มีใครเห็นแล้วล่ะสิ” เขาพึมพำกับตัวเอง

  ว่าพลางก็กดสปีดขึ้นสูงต่อ—20 เมตร…50 เมตร…100 เมตร…200 เมตร…500 เมตร…800 เมตร…1000 เมตร…1500 เมตร…1800 เมตร…จนถึง 2000 เมตร!

  ทันทีที่แตะระดับนั้น เขารู้สึกถึงแรงกดอากาศที่เบาลง แต่ไม่กระทบอะไรนัก เพราะร่างกายเขาแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปห้าเท่า ปกติคนจะเริ่มเหนื่อยหอบที่ระดับ 3000 เมตรขึ้นไป แต่เขายังสบายมาก

  พออากาศเบาบางลง แรงต้านอากาศก็ลดลงตามไปด้วย ทำให้สเกตบอร์ดบินได้เร็วยิ่งกว่าเดิม เขากะคร่าว ๆ ว่าบินเล่นสองสามชั่วโมงก็ยังไหวโดยไม่หมดแรง

  เขาจึงจัดเต็ม—ตีลังกา หมุนตัว โชว์ท่าหล่อ ๆ อยู่กลางฟ้าคนเดียวราวครึ่งชั่วโมง ก่อนจะค่อย ๆ ลดระดับลง

  แต่พอร่อนลงเหลือไม่กี่สิบเมตร เสียงร้องแหลม “ช่วยด้วย!” ก็ดังขึ้นจากซอยมืดเบื้องล่าง

  ฉู่เทียนหลินชะงักไปเล็กน้อย “โห…จะบังเอิญเกินไปไหมเนี่ย? ถึงขั้นมีคนโดนดักปล้นจริง ๆ เหรอ?”

  เขาเพ่งลงไปก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งถูกชายหนุ่มสองคนที่เมาแอ๋ล้อมต้อนอยู่ตรงมุมกำแพง คนหนึ่งเพิ่งฟาดฝ่ามือลงไปเต็มหน้าเธอจนมีเสียงดังเพี้ยะ

  ฉู่เทียนหลินมองก็รู้ทันที—นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของไอ้สองคนนี่แน่ เพราะพวกมันถึงขั้นพกมีดมาโชว์ขู่ด้วย!

  แววตาเขาเย็นวาบ “อย่างนี้…ต้องเจอกับปีศาจสังหารซะหน่อย”

(จบตอน)