ตอนที่ 53 ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัย
แม้เจ้าหน้าที่จะสงสัยกันมาก แต่พวกเขาก็จนปัญญา—เพราะยังหาหลักฐานไม่เจอเลย ทั้งอาวุธที่ใช้ฆ่า หรือวิธีที่ทำให้ศพไปติดอยู่กลางกำแพงก็ไม่มีคำตอบ
ศพสองศพนั้นเหมือนถูกฝังทั้งร่างเข้าไปในผนัง! ตามการวิเคราะห์ของเจ้าหน้าที่และนิติเวช ต้องใช้แรงมหาศาลระดับหลายตันจึงจะทำได้
ทฤษฎีที่พอใกล้เคียงที่สุดคือ อาจถูก “รถยนต์พุ่งชนเต็มแรง” แต่ที่ตรงนั้นมันเป็นตรอกเล็ก ๆ รถเข้าไม่ได้ แถมไม่มีร่องรอยล้อหรือชนเลยด้วย แบบนี้จะเป็นไปได้ยังไง? หรือว่าจะเป็นสัตว์ร้ายขนาดใหญ่สักตัว?
บางคนก็เดาว่าอาจเป็นสัตว์ตระกูลแมวขนาดใหญ่ เช่นพวกเสือหรือสิงโต แต่ร่างศพกลับไม่มีแม้แต่รอยเล็บ…ปกติถ้าเป็นสัตว์พวกนี้ ต่อให้ไม่กินศพก็ควรจะมีรอยข่วนสองสามแผล แต่นี่ไม่มีอะไรเลย จึงตัดทิ้งไปอีกข้อ ไม่ใช่รถ ไม่ใช่สัตว์ป่า แล้วมันคืออะไรกันแน่?
นิติเวชหนุ่มที่เพิ่งเข้าทำงานถึงกับพึมพำออกมา “หรือว่าพวกเขาจะถูกใครบางคนอัดเหมือนในหนัง…แบบพวกฮัลค์ทุบตาย?”
นิติเวชอาวุโสรีบดุเสียงแข็ง “นี่ที่ทำงานนะ ไม่ใช่กองถ่าย!”
น้องใหม่เลยหน้าเจื่อน ๆ ไม่กล้าเถียงต่อ—ก็จริง ความคิดนั้นมันเพ้อเกินไปจริง ๆ
เวลาผ่านไปสามสี่วัน ยิ่งใกล้วันประกาศผลสอบเข้ามหาลัย พ่อแม่ของฉู่เทียนหลินก็ยิ่งกระวนกระวาย
โดยเฉพาะคืนก่อนวันประกาศผล ฉู่เหอกับจี้เยว่ถึงกับนอนไม่หลับ กลัวว่าพรุ่งนี้เช้าจะกดโทรศัพท์เช็กคะแนน แล้วลูกชายดันได้คะแนนต่ำ ๆ แบบสมัยก่อน (สองร้อยกว่า–สามร้อยกว่า) ขึ้นมาอีก
ส่วนเจ้าตัวฉู่เทียนหลิน…กลับสบายใจเฉิบ! เขาดึงเอาค่าพลังกับค่าจิตออกมาสะสมตามปกติ แล้วหลับเป็นตายไปทั้งคืน
รุ่งเช้า แปดโมงตรงคือเวลาที่จะโทรเช็กคะแนนได้ ฉู่เหอกับจี้เยว่ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง มานั่งเฝ้าโทรศัพท์รอ นาทีนี้พวกเขาท่องเลขประจำตัวสอบของลูกได้คล่องยิ่งกว่าทะเบียนบ้านตัวเองอีก
พอเจ็ดโมงห้าสิบกว่า ๆ ฉู่เหอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา รัวตัวเลขซ้ำไปซ้ำมาในใจเพื่อเตรียมกดจริง
พอเข็มแตะเจ็ดโมงห้าสิบเก้า เขากดโทรออกทันที สายปลายทางเป็นระบบอัตโนมัติ “คุณกำลังติดต่อสายด่วนตรวจคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยมณฑลฟู่หนิง กรุณากรอกรหัสประจำตัวเก้าหลัก”
ฉู่เหอกดเลขตามที่จำได้เป๊ะ ๆ แล้วเสียงก็ดังขึ้นมา—
“ผลสอบของนักเรียน ฉู่เทียนหลิน: ภาษาจีน 149 คะแนน, คณิตศาสตร์ 150 คะแนน, วิทยาศาสตร์รวม 300 คะแนน, ภาษาอังกฤษ 149 คะแนน รวมทั้งหมด 748 คะแนน หากต้องการฟังซ้ำ กด 0…”
ฉู่เหอถึงกับชะงัก มือสั่นไปหมด
จี้เยว่มองหน้า “ว่าไง…เทียนหลินได้กี่คะแนน?”
เขาไม่ตอบ แต่กดลำโพงให้ระบบอ่านซ้ำอีกครั้ง
“นักเรียนฉู่เทียนหลิน…รวมทั้งหมด 748 คะแนน”
ครั้งนี้จี้เยว่ถึงกับอ้าปากค้าง—เธอต้องใช้เวลาตั้งครึ่งนาทีถึงตั้งสติได้ ก่อนร้องตื่นเต้น “นี่มันแชมป์ของมณฑลไม่ใช่หรอ?”
ฉู่เหอยิ้มกว้าง “ไม่ใช่แค่มีโอกาส…แต่แทบจะแน่นอนเลยล่ะ! ที่ผ่าน ๆ มา สอบเข้ามหาลัยทั้งมณฑลแทบไม่เคยมีใครเกิน 700 คะแนนด้วยซ้ำ ปีที่แล้วแชมป์ยังแค่ 680 กว่าเอง ปีนี้โจทย์ยากกว่าด้วยนะ แล้วลูกเราได้สูงกว่าตั้ง 60 คะแนน ยังไงก็หนีไม่พ้นตำแหน่งแชมป์!”
จี้เยว่น้ำตาซึม “ตายจริง…ดีเกินไปแล้ว!”
เธอหันซ้ายหันขวา “แล้วลูกชายล่ะ ยังไม่ตื่นอีกเหรอ?”
ฉู่เหอส่ายหน้า “ปล่อยให้พักเถอะ ที่ผ่านมาเขาเหนื่อยมามากแล้ว จะได้คะแนนแบบนี้ ต้องทุ่มเทไม่ใช่เล่น”
ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า…ความจริงลูกชายเขาแทบไม่ได้เหนื่อยอะไรด้วยซ้ำ ที่คะแนนพุ่งกระฉูดแบบนี้เป็นเพราะ “คริสตัลปัญญา” จากเตาสร้างสรรค์ต่างหาก!
เวลาแปดโมงครึ่ง ฉู่เทียนหลินค่อยยืดแขนขาเดินออกมาจากห้องนอน เห็นโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยของดี ๆ เลยเลิกคิ้วถาม “โห…ทำไมวันนี้ของกินเยอะขนาดนี้?”
จี้เยว่หันมายิ้ม “ก็ต้องเลี้ยงฉลองให้ลูกสิ!”
ฉู่เทียนหลินขยับคอไปมาเหมือนเพิ่งตื่นนอน ก่อนถามหน้าตาย “อ้อ…ผลสอบออกแล้วใช่ไหม?”
แม่รีบว่า “ยังจะมาทำไม่รู้เรื่อง! ไม่กลัวเหรอว่าถ้าคะแนนออกมาไม่ดี จะเสียใจ?”
เด็กหนุ่มยิ้มมุมปาก “กลัวทำไมกันล่ะ ผมไม่ได้เหนื่อยอะไรเลยนี่นา แค่ฉลาดนิดหน่อยเอง อีกอย่าง ไม่ต้องดูผมก็รู้ คะแนนยังไงก็ต้องเกิน 740 แน่นอน”
สองผัวเมียมองหน้ากัน แล้วแม่ก็พูดออกมา “ลูกชาย แม่กับพ่อโทรเช็กแล้วนะ ได้ 748 คะแนน! ลูกจะได้เป็นแชมป์มณฑลแล้ว!”
ฉู่เทียนหลินเพียงพยักหน้าอย่างไม่แปลกใจ “อืม…ไม่ต่างจากที่คิดไว้”
พอเห็นลูกชายทำหน้าเฉย ๆ ทั้งที่ได้ตำแหน่งใหญ่โตแบบนี้ จี้เยว่ก็โวยทันที “ไอ้เด็กนี่! เป็นแชมป์ทั้งมณฑลนะ ทำไมไม่ดีใจบ้างเลย?!”
เขายักไหล่ หยิบตะเกียบคีบไก่ขึ้นมากิน “ก็ผมรู้อยู่แล้วไง ว่าต้องได้…ไม่เห็นต้องตื่นเต้นอะไรนี่นา คุณพ่อคุณแม่อยากดีใจก็เชิญเถอะ”
สองผัวเมียมองหน้ากันไปมา ก่อนจะพากันหัวเราะออกมา—ถึงลูกชายจะทำเป็นไม่ใส่ใจ แต่ทั้งคู่ก็รู้ดีว่า ผลสอบครั้งนี้…มันเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาลแล้ว!
(จบตอน)