ตอนที่ 60 หนทางที่สาม
ฉู่เทียนหลินเลิกคิ้ว “หนทางอื่น? อย่าบอกนะว่าหมายถึงให้ฉันเข้าไปเป็นพวกพวกเธอ?”
เซวี่ยฉิ่นฟางพยักหน้า “ถูกต้อง ถ้าเข้ามาอยู่กับเรา เท่ากับเธอกลายเป็นผู้บังคับใช้กฎหมาย เรื่องฆ่าคนสองศพก่อนหน้านี้ก็ถือว่าลบล้างได้หมด ที่สำคัญ ต่อไปเธอจะใช้พลังของตัวเองอย่างเปิดเผยก็ได้ ไม่ต้องกลัวใครมาตามล่า จะมีคนจัดการปกปิดให้เรียบร้อยเสมอ” น้ำเสียงของเธอแฝงกลิ่นชักชวนอย่างปิดไม่มิด
ฉู่เทียนหลินหัวเราะหยัน “ฮึ…ฉันทั้งเป็นแชมป์สอบเข้ามหาลัย จะไปเป็นสายลับอะไรกับพวกเธอทำไมกัน? ไม่เอาด้วยหรอก!”
เซวี่ยฉิ่นฟางรีบแก้ “เราไม่ใช่สายลับนะ”
“ก็เหมือน ๆ กันนั่นแหละ!” ฉู่เทียนหลินส่ายหัว “ฉันไม่ทำหรอก อันตรายชะมัด!”
หลี่ไห่เฟิงเสียงเย็น “เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าเธอเลือกเองได้ มีสองทาง—ติดคุก หรือไม่ก็เข้ามาร่วมกับเรา เลือกเอา!”
เด็กหนุ่มยิ้มมุมปาก “งั้นฉันเลือกทางที่สาม”
“จะขัดขืนรัฐอย่างนั้นเรอะ?” แววตาหลี่ไห่เฟิงวาววับ กดเสียงเข้ม
“พวกนายเป็นตัวแทนประเทศจริง ๆ งั้นเหรอ?” ฉู่เทียนหลินย้อนถามตรง ๆ
เซวี่ยฉิ่นฟางรีบอธิบายต่อ “ฟังฉันนะ ถ้าเธอเข้ามาอยู่กับเรา ความสามารถของเธอจะได้ปลดปล่อยเต็มที่ ได้แสดงคุณค่าของตัวเองจริง ๆ อีกทั้งสวัสดิการก็ดีมาก—เงินเดือนปีละเป็นล้าน แถมมีวันหยุดบ่อย ๆ ต่อให้จบจากมหาลัยจิงฮวา ก็หาเงินเดือนแบบนี้ไม่ได้หรอก! แต่ถ้าไม่ยอมเข้ามาเป็นพวกเดียวกับเรา เธอจะเจอแต่การไล่ล่าไม่สิ้นสุด คิดให้ดีเถอะ!”
เห็นได้ชัดว่าสองคนนี้กำลังเล่นบท “บังคับ–เกลี้ยกล่อม” คนละขั้ว
แต่ฉู่เทียนหลินกลับยิ้มเย็น “คุณค่าของตัวเองน่ะเหรอ? ฉันจะพิสูจน์ด้วยตัวเองก็ได้! อีกอย่าง ฉันไม่เหมือนพวกนาย—พวกนายก็แค่พวกบู๊ แต่ฉัน…อนาคตต้องเป็นนักวิทยาศาสตร์!”
คำพูดนั้นทำเอาโจวหู่หัวร้อนทันที “ว่าไงนะ? กล้าว่าฉันเป็นพวกบู๊งั้นเรอะ?! ได้…งั้นฉันจะโชว์ให้ดูว่า ‘พวกบู๊’ มันน่ากลัวแค่ไหน!”
พูดจบเขาก็พุ่งหมัดตรงเข้าใส่ฉู่เทียนหลินเต็มแรง!
แต่ฉู่เทียนหลินไม่แม้แต่จะหลบ เพียงเงื้อหมัดสวนกลับ—เสียงกระดูกแตกดังเปรี๊ยะ!
“อ๊ากกก!” โจวหู่ร้องลั่น แขนขวาหักงอผิดรูป ร่างทั้งร่างปลิวกระเด็นไปกองกับพื้นในสภาพน่าสมเพช
ทันใดนั้น เซวี่ยฉิ่นฟางกับหลี่ไห่เฟิงก็ลงมือพร้อมกัน! เซวี่ยฉิ่นฟางพุ่งเข้ามาไวราวสายฟ้า มือถือเข็มเล็กคมกริบ ตั้งใจจะเย็บปากเขาให้ปิดสนิท แต่ฉู่เทียนหลินกลับเร็วกว่า คว้าข้อมือเธอไว้แน่น แล้วแย่งเข็มมาได้ในพริบตา
ขณะเดียวกัน พลังจิตของหลี่ไห่เฟิงก็ถาโถมเข้ามา—แต่ก็พังทลายทันทีที่เจอกับ “พันมือ” ของฉู่เทียนหลิน!
แรงจิตที่มองไม่เห็นถูกบีบจนแตกละเอียดเหมือนเศษแก้วในอากาศ เข็มที่แย่งมาได้ถูกสะบัดกลับไปแทงทะลุฝ่ามือหลี่ไห่เฟิง เลือดซึมออกมา ทำให้เขาสูญเสียสมาธิ พลังจิตหายวับไปในทันใด
ฉู่เทียนหลินไม่รอช้า ควักเม็ดยาสองเม็ดออกมา—นั่นคือโอสถที่เขาหลอมเอง “หยุนหนานไป๋เย่าเวอร์ชันซูเปอร์”!
เขาหย่อนเม็ดหนึ่งลงบนโต๊ะ ส่วนอีกเม็ดก็โยนใส่ปากโจวหู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “นี่คือยาพิษ ‘ฉือซินต้วนฉางซ่าน’ ไม่เกินครึ่งชั่วโมง ลำไส้แกจะแหลกเหลวตายทรมาน!”
สิ้นคำก็ปล่อยร่างโจวหู่ลงกับพื้น เดินหันหลังออกจากห้องอย่างไม่สนใจ
หลี่ไห่เฟิงกัดฟัน ฮึดส่งพลังจิตโจมตีอีกครั้ง โต๊ะทั้งตัวลอยขึ้นแล้วพุ่งใส่ฉู่เทียนหลิน—แต่ยังไม่ทันแตะตัว ก็ถูกพลังลึกลับของเด็กหนุ่มสลายหายเป็นผุยผงไปแล้ว!
หลี่ไห่เฟิงได้แต่ยิ้มฝืน “ให้ตายสิ…นี่มันตัวอะไรกันแน่”
เซวี่ยฉิ่นฟางกัดฟันห้าม “อย่าไล่ตามไป เราไม่ใช่คู่ต่อสู้หรอก มาดูโจวหู่ก่อนเถอะ!”
ทั้งสองรีบเข้ามาพยุงโจวหู่ที่แขนหักและกำลังหน้าซีดขาว เพราะถูกยัด “ยาพิษ” เข้าไปเต็ม ๆ
โจวหู่เสียงสั่น “ถ้าฉันตาย…ช่วยอย่าบอกพ่อแม่ฉันนะ ฝากเงินครึ่งหนึ่งให้พวกเขา อีกครึ่งเอาไปบริจาคเถอะ…”
เซวี่ยฉิ่นฟางสะอื้น “ไม่! นายไม่ตายหรอก เราจะรีบพาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!”
แต่โจวหู่ส่ายหน้าแรง “ไม่ต้องแล้ว…ฉันรู้สภาพตัวเองดี ตอนนี้ทั้งตัวร้อนจี๋ เหมือนลำไส้กำลังละลายอยู่แล้ว ไม่มีทางรอด…ฟังนะ อย่าเพิ่งคิดแก้แค้นหมอนั่นเด็ดขาด ต้องรอจนกว่ามีความมั่นใจจริง ๆ ค่อยลงมือ!”
หลี่ไห่เฟิงกัดฟัน “ผิดที่ฉันเอง ไม่สืบให้ชัดก่อน ดันคิดว่าเด็ก ม.6 ไม่มีพิษภัยอะไร ที่แท้กลับโหดเหี้ยมผิดคาด…วางใจเถอะ ถ้านายตาย เราจะต้องแก้แค้นแทนนายแน่นอน!”
ได้ยินดังนั้น โจวหู่ก็ยิ้มจาง ๆ หลับตาลง แต่ไม่กี่วินาทีต่อมากลับสะดุ้งตื่นอีกครั้ง ร้องเสียงดัง “ร้อน! คันไปทั้งตัวเลย!”
เขารีบคว้ามือซ้ายเกาแขนขวาที่หัก แต่พอผ่านไปไม่กี่สิบวินาที ก็อึ้ง—แขนขวาที่หักเมื่อครู่ กลับเชื่อมคืนเป็นปกติ! ไม่เพียงเท่านั้น ความร้อนในท้องที่นึกว่าเป็นพิษกัดลำไส้ กลับกลายเป็นพลังรักษาที่ฟื้นฟูร่างกายให้สมบูรณ์!
โจวหู่ถึงกับน้ำตาไหลพราก “ให้ตายสิ…หมอนี่เล่นซะขวัญหนีหมด!”
พูดพลางก็ขยับแขนใหม่ที่กลับมาใช้งานได้ปกติ ยืนขึ้นเต็มตัวอีกครั้ง
(จบตอน)