ตอนที่ 66 เครื่องรางป้องกันตัว

  ฉู่เทียนหลินได้ยินซูหลิงเฟยถาม ก็ตอบเสียงนิ่ง ๆ ว่า
“เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับศาสตร์หลายด้าน อธิบายไปเธอก็คงไม่เข้าใจ เอาเป็นว่า…คิดซะว่ามันคือ ‘ของวิเศษ’ แบบง่าย ๆ ก็พอ คล้ายกับกระบองทองของซุนหงอคง หรือห่วงทองคำของนาจาในไซอิ๋วไงล่ะ”

  ซูหลิงเฟยตาโต “ของวิเศษ? ของแบบนั้นมีจริง ๆ เหรอ?”

  เขาหัวเราะเบา ๆ “เธอเพิ่งเห็นกับตาไปแล้วนี่ไง กำไลเงินเส้นนั้นป้องกันกระสุนให้เธอได้ ถ้ามันถูกขยายพลังขึ้นสักหมื่นเท่า แสนเท่า มีพลังระดับเดียวกับกระบองหรือห่วงทองคำ ก็คงไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจอะไรหรอก”

  เธอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามเสียงอ้อน “ก็ได้…แต่กำไลเส้นนั้นมันแตกไปแล้ว นายทำใหม่ให้ฉันได้ไหม?”

  ฉู่เทียนหลินถอนหายใจ “แน่นอนสิ! ถ้าเธอเป็นอะไรไป ฉันจะทำยังไงล่ะ เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะทำให้ใหม่ แต่ฟังนะ เรื่องนี้เป็นความลับ ห้ามบอกใครเด็ดขาด!”

  ซูหลิงเฟยกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนหันไปมองพ่อแม่ที่นั่งหูผึ่งอยู่ข้าง ๆ “แล้วทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้เล่า? เมื่อกี้นายพูดอะไร พ่อแม่ฉันได้ยินหมดแล้วนะ!”

  เขายักไหล่ “พ่อแม่เธอน่ะไม่เป็นไร แต่ห้ามมี ‘คนที่สี่’ รู้ เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับ…ฉันเป็นคนที่ชอบอยู่เงียบ ๆ ไม่ชอบอวดเก่ง”
  “คืนนี้เธออยู่บ้านใช่ไหม? ฉันจะเอาของใหม่ไปส่งให้เอง”
  “อืม…” ซูหลิงเฟยตอบเบา ๆ

  สายถูกตัดไป เธอหันไปบอกพ่อแม่เสียงมั่นใจ “เห็นไหมคะ? เสี่ยวฉู่ไม่ใช่เด็กธรรมดา เขาเก่งมากจริง ๆ ขนาดทำเครื่องรางป้องกันกระสุนได้เลย!”

  เสี่ยวลิ่วที่นั่งฟังอยู่ก็พึมพำขึ้น “ผมว่าเขาไม่ได้โกหกนะครับ ลองคิดถึงเรื่องหยกแก้วสิ…ตอนนั้นเขาซื้อหยกขี้ ๆ คู่มากับหินดี แล้วอยู่ดี ๆ หินขยะก็หายไป เหลือแต่หยกแก้วล้ำค่า—ตอนนี้ชัดแล้วว่า เขาน่าจะใช้วิธีแปลกประหลาดบางอย่าง เปลี่ยนของไร้ค่าให้กลายเป็นของล้ำค่าได้!”

  สุ่ยกั๋วตงได้ยินก็อดเหลือบมองลูกสาวไม่ได้ ก่อนพึมพำเบา ๆ “ลูกพ่อ…หนูนี่เลือกแฟนได้มหัศจรรย์จริง ๆ”

  ซูหลิงเฟยรีบเถียงแก้มแดง “คุณพ่อ! หนูยังไม่ได้ตอบตกลงเป็นแฟนเขาซะหน่อย!”
  แต่สุ่ยกั๋วตงที่รู้จักนิสัยลูกสาวดีก็ได้แต่หัวเราะในใจ—พูดอย่างไร แต่ท่าทีแบบนี้มันชัดเจนเกินไปแล้ว

  ด้านฉู่เทียนหลิน หลังวางสายก็ยังรู้สึกใจหวิว ๆ ไม่คิดเลยว่าซูหลิงเฟยจะเจอเหตุร้ายขนาดนี้ แต่กำไลที่ทำไว้ดันได้ใช้จริงเร็วขนาดนั้น…คิดแล้วก็อดหนาวสันหลังไม่ได้

  เขาจำใจต้องทำเครื่องรางที่ดีกว่าเดิมให้เธอแน่ ๆ คราวนี้ต้องมีพลังป้องกันหลายครั้ง เก็บสะสมพลังได้เอง และแข็งแกร่งพอจะเอาตัวรอดในสถานการณ์หนัก ๆ ได้

  เขาเปิดดูค่าพลังของตัวเองในใจ—ตอนนี้มี ค่าร่างกาย ราว 30 หน่วย, ค่าพลัง 25 หน่วย และ ค่าจิต ถึง 35 หน่วย

  เขาเดินตรวจดูของในซูเปอร์มาร์เก็ตก่อน แต่พอหยิบดูพวกจี้ควอตซ์ถูก ๆ ราคาหลักสิบ ก็ส่ายหน้า—คุณภาพแย่เกินไป ต่อให้หลอมครั้งเดียวก็หมดพลัง แถมใช้ซ้ำไม่ได้

  สุดท้ายเลยฝากแม่เฝ้าร้าน แล้วเดินออกไปหาของที่ดีกว่า ไม่นานก็เลือกได้—พระหยกแกะสลัก ราคาแค่สองพันกว่าหยวน แต่คุณภาพสูงพอที่จะหลอมเป็นของวิเศษได้

  เด็กหนุ่มวางหยกนั้นลงบนฝ่ามือ สูดลมหายใจลึก ก่อนเรียกใช้เตาหลอมพลังในจิตใจ “หลอม!”

  เสียงตอบกลับดังขึ้นทันที “จะใช้ ค่าพลัง ร่างกาย จิต เท่าไรในการหลอม?”

  ฉู่เทียนหลินคิดครู่หนึ่ง แล้วกำหนดทันที “ใช้ ร่างกาย 5 หน่วย กับ พลัง 25 หน่วย”

  เพราะเขารู้ดีว่า—

• พลัง จะกำหนดความแข็งแกร่งและความเร็วในการชาร์จพลังของเกราะ
• ร่างกาย จะเพิ่มเพดานพลังให้ผู้ใช้
• ส่วน จิต ที่เหลือเอาไว้ใช้กับความสามารถระดับ “พันมือ” แบบที่เขาเองมี ไม่เหมาะจะยัดให้หลิงเฟยเด็ดขาด เดี๋ยวเธอโดนหน่วยลับของรัฐลากเข้าหน่วยอีก!

  ดังนั้น พระหยกนี้จะถูกหลอมให้กลายเป็นเครื่องรางป้องกันชั้นยอด—ไม่เพียงสร้างเกราะพลังได้หลายครั้ง แต่ยังช่วยเพิ่มพลังชีวิตให้ซูหลิงเฟยด้วย ที่สำคัญคือ…ปลอดภัยพอจะให้เธอใช้โดยไม่ตกเป็นเป้าของใคร

  ฉู่เทียนหลินกำมือแน่น จ้องพระหยกสีเขียวมรกตที่กำลังเปล่งแสงอ่อน ๆ …
  “คราวนี้ ต่อให้มีศัตรูอีกกี่สิบ ก็ไม่มีทางแตะต้องเธอได้ง่าย ๆ แน่!”

(จบตอน)