เสื้อผ้าที่เปียก

ถึงแม้ว่าลูกชายของหยานเสี่ยวเป่ยจะอายุได้หกขวบแล้ว แต่เธอพึ่งจะอายุได้ยี่สิบแปดปีเท่านั้น

ชีวิตรักของเธอคล้ายกับละครน้ำเน่าในทีวี เด็กสาวชนบทเข้ามาหางานทำในเมืองใหญ่แล้วก็ตกหลุมรักกับชายหนุ่มผู้ร่ำรวยและแต่งงานกัน,ผู้ชายนอกใจภายในเวลาไม่กี่ปี

โชคดีที่ชายตรงหน้าเธอไม่ได้ถามถึงอดีตของเธอ ทั้งที่แอบบอกว่าเธอมีลูกแล้ว แต่ก็ยังโสดอยู่

อยู่คนเดียวไม่ได้ แถมยังต้องเลี้ยงลูกชาย พอลูกโตขึ้น ภาระบนบ่าของเธอก็ยิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ

เธอมีความกระตือรือร้นในหัวใจมากขึ้นเรื่อยๆ กระตือรือร้นที่จะได้ผู้ชายที่เข้มแข็งและห่วงใยมาช่วยแบ่งเบาความกดดันและค่อยมอบให้ความรักแก่เธอ

เมื่อหยานเสี่ยวเป่ยเห็นหยางยี่ครั้งแรก หัวใจของเธอก็เต้นแรงทันที!

หยางยี่แตกต่างจากผู้ชายที่มาที่ร้านเพื่อซื้อดอกไม้และมักจะมองหน้าอกของเธอ หยางยี่ให้ความรู้สึกที่เป็นผู้ใหญ่ แตกต่างจากผู้ชายที่ไล่ตามเธอเพราะความงามของเธอ หยางยี่ไม่มีสิ่งนั้น ลมหายใจอันแรงกล้าของหยางยี่เกือบจะทำให้เธอหลงใหล

ดังนั้นเมื่อหยานเสี่ยวเป่ยเผชิญหน้ากับหยางยี่ เธอก็มักจะแสดงความขี้อายออกมา แม้แต่เวลาพูดเธอก็ยังอาย!

เมื่อหยางยี่บอกให้เธอขึ้นไปชั้นบน เธอก็ไม่เคยคิดต่อต้าน และเดินตามหยางยี่ขึ้นชั้นบนแล้วคิดกับตัวเองในใจว่า “ฉันคิดอะไรของฉันอยู่เนี่ย! เดินตามชายแปลหน้าขึ้นไปชั้นบน! เขาจะคิดว่าฉันง่ายเปล่านะ!”

หยานเสี่ยวเป่ยปลอบใจตัวเองในใจว่า “เขาจะไม่ทำมิดีมิร้ายกับฉันใช่ไหม? ใช่ เขามีลูกสาวแล้วนี่! ผู้ชายที่มีลูกสาวมักจะไม่ใช่คนเลว”

……

ขณะที่หยานเสี่ยวเป่ยกำลังครุ่นคิดอย่างบ้าคลั่ง หลังจากที่หยางยี่พาเธอไปที่ห้องน้ำแล้ว เขาก็เดินออกมาทันที แล้วเดินลงไปชั้นล่างเพื่อหาซีซี

เมื่อเจ้าตัวน้อยเห็นพ่อของเธอกลับมา เธอก็รีบวิ่งเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของพ่อแล้วกระซิบว่า "ป๊ะป๋า ป๊ะป๋าไม่รักซีซีแล้วหรอ!"

"เป็นอะไรไปเจ้าหญิงของป๊ะป๋า" หยางยี่ยิ้มเล็กน้อย และกระซิบกับลูกสาวของเขา "เพราะพี่ชายเขาไม่เล่นกับหนูหรอ?"

"อืม พี่ชายเขาไม่เล่นกับหนู" ซีซีมุ่ยปากเล็กของเธอ

หยางยี่จำหนังสือที่เขาอ่านในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาได้ และบางเล่มก็กล่าวถึงปัญหาสังคมของเด็กๆ

เนื่องจากตัวตนของโม่เฟย แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะพาซีซีไปเล่นกับเด็กในวัยเดียวกันและหยางยี่ก็เหมือนกัน เขาก็ไม่ได้พาซีซีออกไปเล่นกับเด็กในวัยเดียวกัน　

ตอนเย็นๆ มักจะมีปู่ย่าตายายชอบพาลูกๆหลานๆ มาเล่นที่สนามหญ้าของมหาวิทยาลัย แต่เขาไม่เคยพาเจ้าตัวน้อยออกไปเลย

หลังจากอ่านหนังสือ หยางยี่ค่อย ๆ ตระหนักว่าเขาเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ซีซีเป็นเด็กเก็บตัว

เพื่อช่วยให้ลูกสาวของเขาเติบโตขึ้น หยางยี่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงด้วยตัวเองก่อน

หยางยี่หันศีรษะและมองไปที่เด็กชาย เขายิ้มเล็กน้อยและแสดงท่าทางสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้: "หยานยิงไค ฉันขอเรียกเธอว่าพี่ชายเสี่ยวไคได้ไหม เพราะเธออายุมากกว่าซีซี!"

หยานยิงไคมองไปที่หยางยี่แต่ไม่กล้าพูด หลับตาลงและพยักหน้าเบา ๆ

"แม่ของเธอบอกว่า เธอกำลังเรียนเปียโนอยู่หรอ เธอเรียนเปียโนมานานแค่ไหนแล้ว" หยางยี่พูดตรงๆ เล็กน้อย แต่โชคดีที่คู่ต่อสู้ของเขายังเป็นเด็ก

"เพิ่งเริ่มเรียนมาได้หนึ่งเดือน" หยานยิงไคตอบด้วยเสียงเบาๆ

"โอ้ อย่างนั้นหรอ เธอต้องการแบ่งปันสิ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับการเรียนเปียโนของเธอกัน้องสาวซีซีหรือไม่" หยางยี่ดันซีซีไปข้างหน้าและถาม

ซีซีมองดูพี่ชายเสี่ยวไคเงียบๆ

หยานยิงไครู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็ยังพยักหน้า

“ซีซี ทำไมหนูไม่ไปเอาของเล่นมาเล่นกับพี่เสี่ยวไคเขาล่ะ?” หยางยี่พูดกับซีซีและยิ้ม “พี่ชายเสี่ยวไคและหนูเป็นเพื่อนกัน! ระหว่างเพื่อน ๆ ต้องเรียนรู้ที่จะแบ่งปันเข้าใจไหมคะ!”

ซีซียังคงประพฤติตัวดีมาก เธอพูดด้วยเสียงที่ชัดเจน: "เดี๋ยวหนูไปเอาของเล่นก่อนนะ!"

ก่อนที่เธอจะพูดจบ เธอก็รีบวิ่งไปที่ห้องนอนเพื่อเอาของเล่นที่พ่อของเธอซื้อให้

ในบรรดาของเล่นที่หยางยี่ซื้อให้เธอ นอกจากตุ๊กตาที่ซีซีชอบแล้ว ยังมีของเล่นเพื่อการศึกษาอีก เช่น ของเล่นสติกเกอร์แม่เหล็กที่มีลักษณะคล้ายเลโก้เล็กน้อย

ซีซีลากกล่องของเล่นของเธอออกมา แม้ว่าหยานยิงไคจะหยิ่งเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงเป็นเด็ก หลังจากที่เห็นของเล่น เขาก็เดินมาเล่นของเล่นกับซีซีอย่างรวดเร็ว

ขณะที่หยางยี่กำลังดูพวกเด็กๆเล่นของเล่นกันอยู่ หยานเสี่ยวเป่ยก็แง้มประตูห้องน้ำออกมาแล้วเรียกหยางยี่อย่างนุ่มนวล

หยางยี่งงงวย เขาเดินไปหาหยานเสี่ยวเป่ย แต่เขาหันหน้าไปทางอื่นอย่างสุภาพบุรุษ เพื่อที่จะไม่เอาเปรียบหยานเสี่ยวเป่ย

"เอ่อ หยางยี่ คือว่า เสื้อของฉันมันเปียก ... " หยานเสี่ยวเป่ยอยากจะร้องไห้และพูดอย่างเขินอาย

ขณะที่หยานเสี่ยวเป่ย ต้องการล้างรองเท้าที่เปื้อนโคลน เธอจำเป็นต้องถอดเสื้อผ้าออกก่อนเพื่อที่จะไม่ให้เสื้อผ้าที่เปียกฝน เปียกไปมากกว่านี้ แต่บังเอิญขณะที่เธอกำลังจะแขวนเสื้อผ้า เสื้อดันตกลงพื้น และทำให้เสื้อผ้ามันเปียกมากกว่าเดิมจนใส่ไม่ได้

หยางยี่ก็ปวดหัว เขาลังเลและกลับไปที่ห้องของเขา เขาหยิบเสื้อคลุมที่ซื้อมาที่เคยใส่เพียงครั้งเดียวออกมา แล้วยื่นให้หยานเสี่ยวเป่ย

ที่จริงเขาไม่มีความสุขที่คนแปลกหน้ามาใช้ของของเขา แต่เขาจะปล่อยให้หยานเสี่ยวเป่ยเดินเปลือยเปล่ากลับบ้านได้ยังไง?

หลังจากนั้นไม่นาน หยานเสี่ยวเป่ย ก็ออกมาพร้อมกระเป๋าในมือของเธอ ซึ่งบรรจุเสื้อที่เปียกและถุงน่องสกปรกของเธอ

หยางยี่มองดูเด็กสองคนที่กำลังเล่นกันอยู่ในห้องนั่งเล่น แต่เมื่อเขาได้ยินเสียการเคลื่อวไหวเขาก็หันมามอง แล้วเห็นหยานเสี่ยวเป่ยเดินลงมาจากชั้นบน

หยานเสี่ยวเป่ยหน้าแดงเล็กน้อย ด้วยร่างที่เล็กกระทัดรัดของเธอ ที่สวมเสื้อแขนสั้นของหยางยี่ เกือบจะกลายเป็นกระโปรง แต่หยานเสี่ยวเป่ยใช่ชายเสื้อที่ยาวออกมาผูกมันไว้ที่เอว แล้วใส่กางเกงเดนิมขาสัน โดยไม่สวมถุงนอง แล้วโชว์ขาขาวที่เรียวยาวของเธอ

หยางยี่เพียงแค่เหลือบมอง จากนั้นรีบเบี่ยงสายตาออกไปและแสร้งทำเป็นไม่เห็น

"ขอบคุณมาก หยางยี่!" หยานเสี่ยวเป่ยนั่งลงข้างหยางยี่ ดวงตาของเธอดูล่องลอยเล็กน้อย

หยานเสี่ยวเป่ย ผู้มีประสบการณ์ในเรื่องการใช่ชีวิตคู่ ตอนที่อยู่ในห้องน้ำ เธอเห็นว่ามีเครื่องใช้ในห้องน้ำเพียงสองชุดเท่านั้น และที่นี้ก็มีเพียงผู้ใหญ่หนึ่งคนและเด็กหนึ่งคน

เธอกำลังคิดว่า เธอจะเข้าหาหยางยี่ยังไงดี!