ตอนที่ 80 คอมพิวเตอร์ที่แกร่งที่สุด

  คำพูดของฉู่เทียนหลินเต็มไปด้วยความมั่นใจ ถึงขนาดหลันซือหานเองก็ต้องยอมรับว่า ซูหลิงเฟยทั้งสวยกว่าและเก่งกว่าเธอเสียอีก—หลิงเฟยสอบได้อันดับสองของมณฑลสายวิทย์ด้วยซ้ำ เมื่อเทียบกันแล้ว เธอเองยังสู้ไม่ได้เลย

  ฉู่เหอหัวเราะพลางส่ายหน้า “อย่ามาโม้ไปหน่อยเลย ถึงเอ็งจะเรียนเก่ง แต่จีบผู้หญิงมันไม่ได้วัดกันด้วยคะแนนหรอกนะ เฮ้อ…ถ้าเอ็งหล่อได้สักครึ่งพ่อสมัยหนุ่ม ๆ ป่านนี้ไม่ต้องกลัวไม่มีแฟนแล้ว!”

  “พ่อพูดงี้กับลูกได้ไงเนี่ย!” ฉู่เทียนหลินทำหน้ามุ่ย

  ฉู่เหอหัวเราะต่อ “ก็ความจริงนี่หว่า สมัยพ่อกับแม่ยังหนุ่มสาว เรียกได้ว่าทั้งงามทั้งหล่อครบคู่เลยนะ แต่ดันมารวมข้อเสียไว้ที่เอ็งหมด โชคดีหน่อย ตอนนี้ดูเหมือนจะเริ่มหล่อขึ้นแล้วมั้ง สงสัยยีนดีของพ่อแม่เพิ่งออกฤทธิ์”

  เด็กหนุ่มเอามือแตะหน้าตัวเองแผ่ว ๆ เขาเคยเห็นรูปพ่อแม่สมัยหนุ่มสาวมาก่อน ยอมรับเลยว่าสวยหล่อกว่าตัวเองเยอะ แต่ช่วงนี้เวลาส่องกระจกกลับรู้สึกว่าหน้าตาตัวเองดูดีขึ้นจริง ๆ และเมื่อพ่อพูดแบบนี้ก็ยิ่งมั่นใจ—นี่ไม่ใช่ภาพลวงตาแน่นอน

  เขาเดาว่าน่าจะเกี่ยวกับ “ค่าพลัง” ที่เพิ่งเพิ่มขึ้น เพราะพลังชีวิตกำหนดทั้งรูปร่าง กล้ามเนื้อ ความเร็ว แม้กระทั่งหน้าตา พอเพดานสูงขึ้น มันก็เหมือนร่างกายผ่านการวิวัฒนาการหนึ่งรอบ ยีนดีที่ซ่อนอยู่ก็เริ่มแสดงออกมาเรื่อย ๆ ส่วนยีนแย่ก็โดนกดหายไป

  คิดได้แบบนี้ เขายิ่งมั่นใจว่าตัวเองจะหล่อขึ้นเรื่อย ๆ ตามการพัฒนา!

  ราวเก้าโมงกว่า จี้เยว่เพิ่งกลับถึงบ้าน เห็นสามีพูดเรื่องซือหานกับลูกก็ส่ายหัว ก่อนเปลี่ยนเรื่องถาม “แล้วเรื่องซือหานล่ะ?”

  ฉู่เหอตอบ “แม่ของซือหานยังยืนยันให้เธอไปเจอหนุ่มคนนั้น พี่เองก็ช่วยห้ามไม่ไหว คงต้องไปเจอพรุ่งนี้นั่นแหละ”

  “เฮ้อ เด็กคนนั้นทั้งสวยทั้งเก่ง จะไปหาผู้ชายแบบไหนไม่ได้กันเชียว แม่เธอก็เร่งไปได้” จี้เยว่วางกระเป๋าพลางบ่น

  เธอหยุดคิดครู่หนึ่ง ก่อนเสริมเสียงเบา “จริง ๆ ถ้าเทียนหลินแก่กว่านี้สักสองปี คู่กับซือหานก็น่าจะเหมาะไม่น้อยนะ แต่ก็ช่างเถอะ พวกเขาแทบไม่ได้เจอกันเลย”

  ระหว่างที่พ่อแม่ถกกันอยู่ เด็กหนุ่มก็แอบย่องเข้าห้องตัวเอง ปิดประตูแน่น แล้วหยิบโน้ตบุ๊ก ASUS เครื่องใหม่วางบนฝ่ามือ

  “เริ่มหลอม!” เขาพึมพำ

  วูบเดียว โน้ตบุ๊กหายเข้าไปในเตาสร้างสรรค์ เสียงในหัวดังขึ้นทันที

“ต้องใช้ค่าพลัง 3 หน่วย ค่าร่างกาย 3 หน่วย และค่าจิต 5 หน่วย เพื่อทำการหลอมเต็มรูปแบบ จะทำหรือไม่?”  เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง “ทำสิ!”

  ความร้อนพวยพุ่งขึ้นกลางฝ่ามือ พลังทั้งสามลดฮวบไปตามที่บอก ไม่นานเสียงเตาก็ดังขึ้นอีก “หลอมเสร็จสิ้น ต้องการนำออกมาหรือไม่?”

  “เอาออกมา!”

  พรึบ—โน้ตบุ๊กกลับมาปรากฏในมือเหมือนเดิม ภายนอกดูไม่ต่างจากเดิมเลยแม้แต่น้อย แต่สิ่งที่เขาสนใจคือ “ข้างใน”

  เขารีบเปิดฝา กดปุ่มเปิดเครื่อง แต่แทนที่จะเห็นหน้าจอบูตปกติ หน้าจอกลับติดขึ้นทันทีโดยไม่มีการโหลดอะไรเลย โล่งเกลี้ยง มีแค่เดสก์ท็อปว่างเปล่า

  “เอ๋…นี่มันบั๊กหรือเปล่า?” เขาเกาหัว

  ทว่าทันใดนั้น เสียงหวานเย้ายวนก็ดังออกมา “สวัสดีค่ะ คุณนายท่าน~ คิดถึงฉันหรือเปล่า?”

  วูบเดียว ภาพหญิงสาวหุ่นสะบึมโผล่ขึ้นกลางหน้าจอ เขามองแล้วแทบสำลัก “นี่มัน…คุณครูคางาวะ!?”

  ใช่แล้ว—คนที่ขึ้นมาคือดาราสาวใหญ่ชื่อดังจากเกาะญี่ปุ่นซึ่งเขาเคยแอบดูตอนอยู่ม.ต้นนั่นเอง!

  “ให้ตายสิ! อย่าบอกนะว่าคอมฉันติดไวรัส AV (Adult Video) ไปแล้ว?!” เขาอุทานลั่น

  แต่พอเธอหันมายิ้มพลางเอ่ยด้วยภาษาจีนชัดแจ๋ว “ไม่ใช่ไวรัสหรอกค่ะ ฉันคือระบบปัญญาประดิษฐ์ของคุณต่างหาก”

  ฉู่เทียนหลินอึ้งค้างไปทันที…นี่มันคอมพิวเตอร์หรือ “สาวเสมือน” กันแน่!?

(จบตอน)